ഭഗവാനോടടുത്ത് വരുമ്പോള് ചിലപ്പോള് അത്യുന്നതമായ ദിവ്യത്വത്തിന്റെ ആനന്ദം നീയനുഭവിക്കും. നിന്റെ ശരീരം ആര്ത്തയായി, പീഡിതയായി, വേദനിക്കുന്നു. നിന്റെ സ്നേഹവും ഭക്തിയും നിന്റെ ശാരീരിക പരിമിതികളെ അതിജീവിച്ച് അത്യുന്നതതലങ്ങളിലേയ്ക്കെത്തുന്നു. ക്ഷണനേരത്തേയ്ക്ക് ദേഹഭാവം മറന്ന്, ആത്മാനുഭവം പ്രാപ്തമാകും. മറ്റു സമയങ്ങളില് ആത്മാനേ്വഷണത്തിന്റെതായ മാനസിക വ്യാകുലത അനുഭവപ്പെടുന്നു. ആത്മാനേ്വഷണത്തില് ഫലസിദ്ധി ഉണ്ടായില്ല. എന്നോര്ത്ത് നിരാശ അനുഭവപ്പെടും. പ്രചോദനത്തിന്റെ അഭാവം അനുഭവപ്പെട്ട്, ഈശ്വരന്റെ അസ്തിത്വത്തെപ്പോലും നീ സംശയിച്ചുപോകുന്നു. ഇതിനെ ഞാന് ‘വേലിയേറ്റവും വേലിയിറക്കവും’ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. സമുദ്രജലം തിരകളുടെ രൂപത്തില് സഞ്ചരിച്ച് ഒരു കൊടുമുടിയോളം ഉയരത്തില് ഉയര്ന്ന് പിന്നെ താഴോട്ടൊഴുകുന്നു. തീരത്തണയുമ്പോള് മാത്രമേ തിരമാലകള് ഓളത്തിന്റെ രൂപത്തില് അടിയുന്നുള്ളൂ. ഒരു ചെറിയ ഓളത്തില്നിന്നും ജലം നിശ്ചലമായ അവസ്ഥയിലാകുന്നു. നീയും ഒരു തിരമാലയാണ്. നിന്റെ ഉള്ളിലുള്ള ദിവ്യത്വത്തെ അനുഭവിക്കുന്നതിലും ഉയര്ന്നും താഴ്ന്നും സഞ്ചരിക്കുന്ന തിരമാല. നിന്റെ സഞ്ചാരം അവസാനിക്കുമ്പോള് തിരമാലകള് ഒരു ഓളമാകും. അതോടൊപ്പം നീയും ദിവ്യത്വം പ്രാപിക്കും. പിന്നെ പരമാനന്ദം മാത്രം.
-സത്യസായിബാബ
