ഈശ്വരന് നല്കുന്ന ശിക്ഷ, നമ്മളോട് അവിടുത്തേക്കുള്ള കാരുണ്യമാണ്. നമ്മെതെറ്റില്നിന്നു പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയാണ്.
ഒരു കുട്ടി അടുത്തുള്ള പറമ്പിലേക്ക് കടക്കാന് കമ്പിവേലി ചാടുകയാണു പതിവ്. ഇതുകണ്ട അവന്റെ അമ്മ കുട്ടിയെ ഉപദേശിച്ചു. “മോനേ, കാലുതെറ്റിയാല് കമ്പിയില് വീഴും, ദേഹം മുറിയും അതുകൊണ്ടു മോന് അതുവഴി പോകരുത്. അല്പം കൂടുതല് നടക്കേണ്ടിവന്നാലും, ശരിയായ വഴിയില്ക്കൂടിമാത്രമേ പോകാവൂ”. എനിക്കിതുവരെ ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ” എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടു കുട്ടി അമ്മയുടെ വാക്കിനെ അനുസരിക്കാതെ വീണ്ടും അതുവഴിതന്നെ പോയി. വേലിചാടാന് ശ്രമിക്കുമ്പോള് കാല്വഴുതി താഴെവീണു. കാലുമുറിഞ്ഞു. കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അമ്മയുടെ അടുക്കല്ചെന്നു. അമ്മ സ്നേഹപൂര്വം തലോടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു. മരുന്നുവച്ചുകൊടുത്തു. ഇനി അതുവഴി പോകരുതെന്നു ഉപദേശിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാല് മുറിവു ഭേദമായിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള് കുട്ടി വീണ്ടും അനുസരണക്കേടു കാട്ടി. നേരായ വഴിയെപോകാതെ വീണ്ടും കമ്പിവേലി ചാടി. വീണ്ടും കാലുതെറ്റി കമ്പിയില് വീണു ദേഹം മുറിഞ്ഞു. കുട്ടി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അമ്മയുടെ അടുത്തുവന്നു. അമ്മ മരുന്നുവച്ചുകൊടുക്കുന്നതിനു മുമ്പായി രണ്ടടികൂടി നല്കി. ആദ്യതവണതന്നെ വേദന നന്നായി അറിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കില് പിന്നീടു തെറ്റാവര്ത്തിക്കില്ലായിരുന്നു. രണ്ടാമത്, അടികൂടി നല്കിയത്, കുട്ടിയോടുള്ള ദേഷ്യംകൊണ്ടല്ല. അവനോടുള്ള സ്നേഹംകൊണ്ടാണ്. അതുപോലെ ഈശ്വരന് നല്കുന്ന ശിക്ഷ, നമ്മളോട് അവിടുത്തേക്കുള്ള കാരുണ്യമാണ്. നമ്മെ തെറ്റില്നിന്നു പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയാണ്.
-മാതാ അമൃതാനന്ദമയി ദേവി
