മാനവജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥവും ലക്ഷ്യവും അന്വേഷിക്കുന്ന ഭാരതീയ ജ്ഞാനപാരമ്പര്യത്തിന്റെ അമൂല്യമായ ദാർശനികനിധിയാണ് ശ്രീമദ്ഭഗവദ്ഗീത. മതഗ്രന്ഥം എന്ന പരിമിതിക്കപ്പുറം, കാലദേശാതീതമായ ജീവിതദർശനവും വിശ്വമാനവിക സന്ദേശവുമാണ് അത്. വേദോപനിഷത്തുകളിലെ ഗഹനമായ ജ്ഞാനതത്ത്വങ്ങളെ സാധാരണ മനുഷ്യർക്കുപോലും ജീവിതത്തിൽ പകർത്താവുന്ന വിധത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഗീതയുടെ സവിശേഷത. മഹാഭാരതത്തിലെ ഭീഷ്മപർവത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ട പതിനെട്ട് അധ്യായങ്ങളും എഴുനൂറ് ശ്ലോകങ്ങളുമുള്ള ഗീത, ധർമ്മസങ്കടത്തിൽ അകപ്പെട്ട അർജുനന് ശ്രീകൃഷ്ണൻ നൽകുന്ന ഉപദേശങ്ങളിലൂടെയാണ് വികസിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അതിന്റെ സന്ദേശം അർജുനന്റെ വ്യക്തിപരമായ പ്രതിസന്ധിയിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല. മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം, കർത്തവ്യബോധം, ആത്മസ്വരൂപം, കർമ്മനിഷ്ഠ, ജ്ഞാനം, ഭക്തി എന്നിവയെ സമന്വയിപ്പിക്കുന്ന സമഗ്രമായ ജീവിതദർശനമായി അത് വികസിക്കുന്നു. ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലും പുതിയ ചിന്തകൾക്കും ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾക്കും ദിശാബോധം നൽകാനുള്ള ഗീതയുടെ ശേഷിയാണ് അതിന്റെ കാലാതിവർത്തിയായ പ്രസക്തി വ്യക്തമാക്കുന്നത്. അങ്ങനെ, ഭാരതീയ ജ്ഞാനപാരമ്പര്യത്തിന്റെ സത്ത ഉൾക്കൊണ്ട് അതിനെ പ്രായോഗിക ജീവിതദർശനമായി വികസിപ്പിക്കുകയും തലമുറകളിലേക്കും ദേശാതിർത്തികൾക്കപ്പുറത്തേക്കും പ്രസരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത അനശ്വര ജ്ഞാനസ്രോതസ്സായി ഭഗവദ്ഗീത നിലകൊള്ളുന്നു.
വേദങ്ങൾ, ബ്രാഹ്മണങ്ങൾ, ആരണ്യകങ്ങൾ, ഉപനിഷത്തുകൾ, ഇതിഹാസങ്ങൾ, പുരാണങ്ങൾ, ദർശനഗ്രന്ഥങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ സമ്പുഷ്ടമായ ഭാരതീയ ജ്ഞാനപാരമ്പര്യം മനുഷ്യന്റെ ബാഹ്യജീവിതത്തോടൊപ്പം ആന്തരിക അസ്തിത്വത്തെയും ആഴത്തിൽ അന്വേഷിക്കുന്നു. ജീവിതലക്ഷ്യം, ആത്മസ്വരൂപം, ധർമ്മത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം, പ്രപഞ്ചവും പരമസത്യവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം തുടങ്ങിയ മൗലികമായ ചോദ്യങ്ങളാണ് ഭാരതീയ ദാർശനികചിന്തയുടെ കാതൽ. ഈ ഗഹനമായ തത്ത്വചിന്തകളെ ലളിതവും സംവാദാത്മകവുമായ രീതിയിൽ ജീവിതാനുഭവങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവതരിപ്പിക്കുന്നതാണ് ഭഗവദ്ഗീതയുടെ സവിശേഷത. ഉപനിഷത്തുകളിലെ ആത്മവിദ്യയുടെയും ബ്രഹ്മവിദ്യയുടെയും സാരാംശം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഗീത, ആത്മാവ് നിത്യവും ശരീരം അനിത്യവുമെന്ന തത്ത്വത്തിലൂടെ മനുഷ്യന് ആത്മവിശ്വാസവും സമചിത്തതയും പകരുന്നു. ഇങ്ങനെ, ഭാരതീയ ദാർശനികജ്ഞാനത്തെ പ്രായോഗിക ജീവിതദർശനമാക്കി മാറ്റുന്നതിൽ ഗീത നിർണായകമായ പങ്കുവഹിച്ചു.
‘കർമണ്യേവാധികാരസ്തേ മാ ഫലേഷു കദാചന’ എന്ന ഗീതാവചനം ഭാരതീയ കർമ്മദർശനത്തിന്റെ അന്തഃസത്തയെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. ഫലേച്ഛയില്ലാതെ കർത്തവ്യനിഷ്ഠയോടെ പ്രവർത്തിക്കുക എന്ന സന്ദേശത്തിലൂടെ വ്യക്തിജീവിതത്തിലും സാമൂഹികജീവിതത്തിലും ധാർമ്മികതയും നിസ്വാർഥസേവനവും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാൻ ഗീത പ്രചോദനമേകി. കർമ്മത്തെ ആത്മീയസാധനയായി പരിവർത്തിപ്പിച്ച ഈ ദർശനം ജീവിതവും ആത്മീയതയും തമ്മിലുള്ള അകലം ഇല്ലാതാക്കി. അതോടൊപ്പം, ജ്ഞാനം, കർമ്മം, ഭക്തി എന്നീ ആത്മീയ സാധനാമാർഗങ്ങളെ പരസ്പരപൂരകങ്ങളായി സമന്വയിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഭാരതീയ ദാർശനികചിന്തയുടെ വിശാലതയും ഉൾക്കൊള്ളൽശേഷിയും ഗീത ലോകത്തിന് പരിചയപ്പെടുത്തി. ഇപ്രകാരം, ഭാരതീയ ജ്ഞാനപാരമ്പര്യത്തിന്റെ സത്തഉൾക്കൊള്ളുക മാത്രമല്ല, അതിനെ നിരന്തരം വ്യാഖ്യാനത്തിനും പുനർവായനയ്ക്കും വിധേയമാക്കി തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറുകയും ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് പ്രസരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത സജീവമായ ജ്ഞാനസ്രോതസ്സായി ഭഗവദ്ഗീത നിലകൊള്ളുന്നു.
ഭാരതീയ ജ്ഞാനപാരമ്പര്യത്തിന്റെ സത്ത ഉൾക്കൊണ്ട്, കാലാനുസൃതമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലൂടെയും പുനർവായനകളിലൂടെയും തലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറപ്പെട്ട ഗീത, ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് ഭാരതീയ ദർശനത്തെ എത്തിക്കുന്നതിലും നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചു. വ്യത്യസ്തമായ ആചാരങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും ദാർശനിക ചിന്താധാരകളും നിലനിൽക്കുന്ന ഭാരതീയ സമൂഹത്തിൽ സമന്വയത്തിന്റെയും സഹിഷ്ണുതയുടെയും സന്ദേശം പകരുന്നതിലൂടെ ആത്മീയമായ ഏകത്വബോധത്തിനും
മാനവികചിന്തയ്ക്കും അത് അടിത്തറയൊരുക്കി. ബാഹ്യമായ ഭേദങ്ങൾക്കപ്പുറം സകലജീവികളിലും കുടികൊള്ളുന്ന ആത്മതത്ത്വത്തെ ദർശിക്കാനുള്ള സമദർശനമാണ് ഗീതയുടെ ഉദാത്തമായ സന്ദേശം. മനഃസംയമനം, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹം, വിവേകം, ഏകാഗ്രത, ആത്മവിശ്വാസം, മാനസികസ്ഥൈര്യം, പ്രതിസന്ധികളെ സമചിത്തതയോടെ നേരിടാനുള്ള ശേഷി തുടങ്ങിയ വ്യക്തിത്വവികാസത്തിന് അനിവാര്യമായ ഗുണങ്ങൾക്കും ഗീത പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മൂല്യാധിഷ്ഠിത വിദ്യാഭ്യാസം, നേതൃത്വപരിശീലനം, സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വം എന്നിവയുടെ മേഖലകളിലും അതിലെ ആശയങ്ങൾക്ക് സമകാലിക പ്രസക്തിയുണ്ട്. ധർമ്മം, സത്യം, ദയ, ത്യാഗം, സേവനം തുടങ്ങിയ ഉദാത്ത ജീവിതമൂല്യങ്ങളെ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നതിലൂടെ വ്യക്തിയുടെ ആത്മീയോന്നമനത്തെയും സമൂഹത്തിന്റെ ധാർമ്മികപുരോഗതിയെയും ഒരുപോലെ ലക്ഷ്യമിടുകയാണ് ഗീത. അങ്ങനെ, ഭഗവദ്ഗീത ഒരു പ്രാചീന ജ്ഞാനഗ്രന്ഥം മാത്രമല്ല; മനുഷ്യന്റെ ചിന്തയെയും പ്രവൃത്തിയെയും ജീവിതവീക്ഷണത്തെയും നിരന്തരം നവീകരിക്കുന്ന കാലാതീതമായ ദർശനവുമാകുന്നു. ഭാരതീയ ജ്ഞാനപാരമ്പര്യത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ ലോകമാനവികതയുടെ വിശാലതയിലേക്ക് വ്യാപി
പ്പിച്ച ഗീത, ഭൂതകാലത്തിന്റെ മഹത്തായ പൈതൃകവും വർത്തമാനത്തിന്റെ ജീവിതദർശനവും ഭാവിയുടെ ധാർമ്മിക മാർഗദീപവുമായി ഇന്നും പ്രകാശിക്കുന്നു.
ഭഗവദ്ഗീതയുടെ പ്രാധാന്യം അതിന്റെ ഉള്ളടക്കത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ഭാരതീയ ദാർശനികപാരമ്പര്യത്തിന്റെ തുടർന്നുള്ള വികാസത്തിലും വ്യാഖ്യാനചരിത്രത്തിലും ഗീത നി
ർണായകമായ സ്ഥാനം നേടി. ആദിശങ്കരാചാര്യർ, ശ്രീരാമാനുജാചാര്യർ, ശ്രീമധ്വാചാര്യർ തുടങ്ങിയ ആചാര്യന്മാർ ഗീതയ്ക്ക് വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ രചിച്ചുകൊണ്ട് തങ്ങളുടെ ദാർശനിക നിലപാടുകൾ വിശദീകരിച്ചു. ആദിശങ്കരാചാര്യർ: അദ്വൈതവേദാന്തത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ആത്മാവിന്റെയും ബ്രഹ്മത്തിന്റെയും ഏകത്വത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകി. ശ്രീരാമാനുജാചാര്യർ: വിശിഷ്ടാദ്വൈതദർശനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പരമാത്മാവുമായുള്ള ജീവാത്മാവിന്റെ ബന്ധവും ഭക്തിയും പ്രപത്തിയും വിശദീകരിച്ചു. ശ്രീമധ്വാചാര്യർ: ദ്വൈതദർശനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ജീവാത്മാവും പരമാത്മാവും തമ്മിലുള്ള ഭേദത്തെയും ഈശ്വരഭക്തിയെയും ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു. ഇവരുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ ഗീതയുടെ ദാർശനികമായ ആഴവും വ്യാഖ്യാനസാധ്യതയും വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഒരേ ഗ്രന്ഥത്തെ വ്യത്യസ്തമായ വേദാന്തദർശനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ സമീപിക്കാനും അതിലൂടെ സമ്പന്നമായ ദാർശനികസംവാദങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കാനും കഴിഞ്ഞത് ഭാരതീയ ജ്ഞാനപാരമ്പര്യത്തിന്റെ സവിശേഷതയാണ്. ഗീതയ്ക്ക് ലഭിച്ച ഈ വ്യാഖ്യാനപാരമ്പര്യം ഒരു ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനചരിത്രം മാത്രമല്ല; ഭാരതീയ ദർശനത്തിന്റെ ബഹുസ്വരതയുടെയും സംവാദാത്മകതയുടെയും ചരിത്രം കൂടിയാണ്.
അർജുനന്റെ ധർമ്മസങ്കടം കേവലം ഒരു യോദ്ധാവിന്റെ മാനസികസംഘർഷമല്ല; കർത്തവ്യവും ബന്ധവും, നീതിയും വൈകാരികതയും, വ്യക്തിതാൽപര്യവും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വവും തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ നേരിടുന്ന സാർവകാലികമായ ജീവിതപ്രതിസന്ധിയുടെ പ്രതീകമാണത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഗീതയിലെ ശ്രീകൃഷ്ണോപദേശം അർജുനനി
ൽ മാത്രം ഒതുങ്ങാതെ, ജീവിതത്തിന്റെ വിവിധ സന്ദർഭങ്ങളിൽ ധാർമ്മികമായ തീരുമാനങ്ങളെടുക്കേണ്ടിവരുന്ന ഓരോ മനുഷ്യനും മാർഗദർശനമേകുന്നു.
അർജുനന്റെ ധർമ്മസങ്കടം കേവലം ഒരു യോദ്ധാവിന്റെ മാനസികസംഘർഷമല്ല; കർത്തവ്യവും ബന്ധവും, നീതിയും വൈകാരികതയും, വ്യക്തിതാൽപര്യവും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വവും തമ്മിലുള്ള സാർവകാലികമായ സംഘർഷത്തിന്റെ പ്രതീകമാണത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഗീതയിലെ ശ്രീകൃഷ്ണോപദേശം ധാർമ്മികമായ തീരുമാനങ്ങൾ കൈക്കൊള്ളേണ്ടിവരുന്ന ഓരോ മനുഷ്യനും മാർഗദർശനമേകുന്നു.വിവിധ ഭാഷകളിലുള്ള വിവർത്തനങ്ങളും വ്യാഖ്യാനങ്ങളും ഗീതയെ ആഗോളതലത്തിൽ ശ്രദ്ധേയമാക്കി. പാശ്ചാത്യ ചിന്തകരിലും തത്ത്വചിന്തകരിലും അതിലെ ആശയങ്ങൾ താൽപര്യം ജനിപ്പിച്ചു. ആധുനിക ഭാരതീയ ചിന്തകരും ഗീതയുടെ സന്ദേശത്തെ തങ്ങളുടെ ദർശനങ്ങളിലൂടെയും പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെയും സമകാലിക സമൂഹത്തിന് പരിചയപ്പെടുത്തി. സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ കർമ്മയോഗം, ആത്മവിശ്വാസം, മനഃസംയമനം എന്നിവയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുകയും മനുഷ്യസേവനത്തെ ആത്മീയസാധനയായി ഉയർത്തിക്കാട്ടുകയും ചെയ്തു. ലോകമാന്യ ബാലഗംഗാധര തിലകിന്റെ *ശ്രീമദ്ഭഗവദ്ഗീതാരഹസ്യം* ഫലാസക്തിയില്ലാത്ത കർത്തവ്യനിർവഹണത്തിനും സജീവമായ കർമ്മയോഗത്തിനും ഊന്നൽ നൽകി. മഹാത്മാഗാന്ധി നിഷ്കാമകർമ്മം, അനാസക്തി, ആത്മനിയന്ത്രണം, അഹിംസ എന്നിവയെ തന്റെ ജീവിതദർശനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമാക്കി; കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധത്തെ മനുഷ്യന്റെ ആന്തരിക ധാർമ്മികസംഘർഷത്തിന്റെ പ്രതീകമായും വ്യാഖ്യാനിച്ചു. ശ്രീ അരവിന്ദൻ *ഋമൈ്യ െീി വേല ഏശമേ* എന്ന കൃതിയിൽ ജ്ഞാനം, കർമ്മം, ഭക്തി എന്നിവയുടെ സമന്വയത്തിലൂടെ മനുഷ്യന്റെ സമഗ്രമായ ആത്മീയവികാസം വിശദീകരിച്ചപ്പോൾ, ഡോ. സർവേപ്പള്ളി രാധാകൃഷ്ണൻ ഗീതയുടെ ദാർശനികവും ആത്മീയവുമായ ആശയങ്ങളെ ആധുനിക ചിന്തയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചു.ഇത്തരം വ്യത്യസ്ത വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലൂടെ ഗീതയുടെ ബഹുമുഖമായ ജ്ഞാനസമ്പത്ത് ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലും പു
തിയ പ്രസക്തി നേടി. ഭാരതീയ ജ്ഞാനപാരമ്പര്യത്തെ ലോകമാനവിക ചിന്തയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതിൽ ഗീത വഹിച്ച പങ്കിന്റെ പ്രാധാന്യം ഇതിലൂടെ കൂടുതൽ വ്യക്തമാകുന്നു.
ഭഗവദ്ഗീതയുടെ ആഗോളപ്രചാരണത്തിൽ വിവർത്തനങ്ങൾ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചു. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെ ഗീത യൂറോപ്യൻ ഭാഷകളിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. 1785-ൽ ചാൾസ് വിൽക്കിൻസ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഇംഗ്ലീഷ് വിവർത്തനം ഗീതയെ പാശ്ചാത്യ ബൗദ്ധികലോകത്തിന് പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതിൽ ചരിത്രപരമായ നാഴികക്കല്ലായി. തുടർന്ന് ജർമ്മൻ, ഫ്രഞ്ച് തുടങ്ങിയ ഭാഷകളിലേക്കും വിവർത്തനങ്ങൾ വ്യാപിച്ചതോടെ ഭാരതീയ തത്ത്വചിന്തയ്ക്ക് യൂറോപ്യൻ ചിന്താലോകത്ത് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ ലഭിച്ചു. ഹെൻറി ഡേവിഡ് തോറോ, റാൽഫ് വാൾഡോ എമേഴ്സൺ തുടങ്ങിയ അമേരിക്കൻ ചിന്തകരുടെ രചനകളിലും ഭാരതീയ ദർശനഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ സ്വാധീനം പ്രകടമായി. ഗീതയിലെ ആത്മീയത, കർമ്മദർശനം, പ്രകൃതിയെയും മനുഷ്യനെയും സംബന്ധിച്ച വീക്ഷണം, പരമസത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണം തുടങ്ങിയ ആശയങ്ങൾ പാ
ശ്ചാത്യലോകത്തെ ദാർശനികവും സാഹിത്യപരവുമായ ചർച്ചകൾക്ക് പുതിയ മാനങ്ങൾ നൽകി. അങ്ങനെ, വിവർത്തനങ്ങളിലൂടെയും പഠനങ്ങളിലൂടെയും ഭാരതീയ ജ്ഞാനപാരമ്പര്യവും പാശ്ചാത്യ ബൗദ്ധികലോകവും തമ്മിലുള്ള ആശയസംവാദത്തിന് ഗീത വഴിയൊരുക്കി.
ഒരു ജ്ഞാനപാരമ്പര്യത്തിന്റെ മഹത്വം അതിന്റെ പ്രാചീനതയിൽ മാത്രമല്ല, കാലത്തിന്റെ മാറ്റങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പുതിയ തലമുറകളുമായി സംവദിക്കാനുള്ള ശേഷിയിലും കൂടിയാണ്. ഈ നിലയിൽ, ഭാരതീയ ജ്ഞാനപാരമ്പര്യത്തിന്റെ തുടർച്ചയുടെയും വികാസത്തിന്റെയും ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ് ഭഗവദ്ഗീത. ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലും അതിന് വ്യത്യസ്തമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടു. പ്രാചീനകാലത്ത് വേദാന്തദാർശനികർ അതിന്റെ ആത്മീയവും തത്ത്വചിന്താപരവുമായ തലങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്തപ്പോൾ, മധ്യകാലത്ത് ഭക്തിപ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ഭക്തിദർശനത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകി. ആധുനികകാലത്ത് ദേശീയനേതാക്കളും സാമൂഹികപരിഷ്കർത്താക്കളും ഗീതയിലെ കർമ്മദർശനത്തെയും ധാർമ്മികമൂല്യങ്ങളെയും സമകാലിക ജീവിതവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി. ഈ വ്യാഖ്യാനവൈവിധ്യം ഗീതയുടെ ബഹുമുഖമായ ആശയസമ്പത്തിനെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതേസമയം, അവയെ അതത് കാലഘട്ടങ്ങളിലെ ചരിത്രപരവും സാമൂഹികവുമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വിലയിരുത്തേണ്ടതുണ്ട്. ഗീതയുടെ സ്വാധീനവും വ്യാഖ്യാനപാരമ്പര്യത്തിന്റെ വികാസവും ആധുനിക ഗവേഷണങ്ങളിലും പ്രധാന പഠനവിഷയങ്ങളാണ്.
ഭാരതീയ ജ്ഞാനപാരമ്പര്യത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തിലും സംവർധനത്തിലും ലോകമെമ്പാടുമുള്ള പ്രസരണത്തിലും ഭഗവദ്ഗീത വഹിച്ച പങ്ക് അതുല്യമാണ്. വേദോപനിഷത്തുകളിലെ ഗഹനമായ ജ്ഞാനതത്ത്വങ്ങളെ പ്രായോഗിക ജീവിതവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഭാരതീയ ചിന്തയുടെ ആത്മീയവും ധാർമ്മികവുമായ സത്തയെ തലമുറകളിലേക്ക് കൈമാറാൻ ഗീതയ്ക്കു കഴിഞ്ഞു. കാലം മാറിയാലും മനുഷ്യൻ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന അടിസ്ഥാനപ്രശ്നങ്ങൾക്കും ധർമ്മസങ്കടങ്ങൾക്കും അത് നൽകുന്ന മാർഗദർശനം പ്രസക്തമായി തുടരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഗീതയെ ഒരു പ്രാചീന ദാർശനികഗ്രന്ഥമായി മാത്രം കാണാനാവില്ല; ഭൂതകാലത്തിന്റെ ജ്ഞാനത്തെ വർത്തമാനജീവിതവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുകയും ഭാവിതലമുറകൾക്ക് ധാർമ്മികവും ആത്മീയവുമായ ദിശാബോധം നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന ജീവിക്കുന്ന ജ്ഞാനപാരമ്പര്യത്തിന്റെ പ്രതീകമാണത്. ഭാരതത്തിന്റെ അമൂല്യമായ ദാർശനികസമ്പത്തിനെ ലോകമാനവികതയുടെ വിശാലതയിലേക്ക് എത്തിച്ച ഭഗവദ്ഗീത, മനുഷ്യരാശിയുടെ ആത്മീയവും ധാർമ്മികവുമായ പുരോഗതിക്ക് എന്നും പ്രകാശം പകരുന്ന അനശ്വര ജ്ഞാനദീപമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
(വിശ്വസംസ്കൃതപ്രതിഷ്ഠാനം സംസ്ഥാന ബാലകേന്ദ്ര പ്രമുഖ് ആണു ലേഖകൻ)














