സീതയെ അന്വേഷിച്ചുള്ള യാത്രയില് ശ്രീരാമനും ലക്ഷ്മണനും നിരവധി ആശ്രമങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയി. ഒടുവില് അവര് മാതംഗമഹര്ഷിയുടെ ശിഷ്യയായ ശബരിയുടെ ആശ്രമത്തിലെത്തി. ഗുരു ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോള് തന്നെ, ‘ഒരു ദിവസം രാമന് ഇവിടെ വരും’ എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. ആ വാക്ക് ഹൃദയത്തില് സൂക്ഷിച്ച് വര്ഷങ്ങളോളം ശബരി ഓരോ ദിവസവും ആശ്രമം വൃത്തിയാക്കി, പൂക്കള് ശേഖരിച്ചു, വഴിക്കണ്ണുമായി കാത്തിരുന്നു. രാമന് എത്തിയപ്പോള് ശബരിയുടെ ആനന്ദത്തിന് അതിരില്ലായിരുന്നു.
വനത്തില്നിന്ന് ശേഖരിച്ച പഴങ്ങള് ഓരോും മധുരമുണ്ടോയെന്ന് രുചിച്ചുനോക്കി രാമന് നല്കി. ശാസ്ത്രവിധികളേക്കാള് ഭക്തിയുടെ ആത്മാര്ത്ഥതയ്ക്കാണ് രാമന് വില നല്കിയത്. ശബരിയുടെ സ്നേഹപൂര്വമായ സമര്പ്പണം അദ്ദേഹം സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു. ഭക്തിയുടെ മഹത്വം ജന്മത്തിലോ സ്ഥാനത്തിലോ അല്ല, ഹൃദയത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയിലാണ്. വിശ്വാസമുണ്ടെങ്കില് കാത്തിരിപ്പ് വെറുതെയാകില്ല, ശബരിയുടെ ജീവിതം വര്ഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു; പക്ഷേ ശ്രീരാമദര്ശനം അവളുടെ ജീവിതത്തിന് പൂര്ണത നല്കി.
രാമസ്പര്ശം: സ്നേഹത്തോടെ കാത്തിരിക്കൂ, ഹൃദയത്തില് ഈശ്വരന് എത്തുകതന്നെ ചെയ്യും.
