ഭരണഘടനാ നിര്മ്മാണ സഭയില്, 1949 നവംബര് 25-ന് നടത്തിയ വിടവാങ്ങല് പ്രസംഗത്തില് ഡോ. ഭീം റാവു അംബേദ്കര് ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് നല്കിയിരുന്നു: ‘നമ്മള് വൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയാണ്. രാഷ്ട്രീയത്തില് നമുക്ക് സമത്വമുണ്ടാകും. എന്നാല് സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക ജീവിതത്തില് അസമത്വം തുടരും.’
രാഷ്ട്രീയമായി, ‘ഒരാള്ക്ക് ഒരു വോട്ട്’ എന്ന മൂല്യം നാം നേരത്തേ തന്നെ കൈവരിച്ചെങ്കിലും, സാമൂഹികമായി ‘ഒരോ ആള്ക്കും ഒരേ മൂല്യം’ എന്ന തലത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേരാനുള്ള പരിശ്രമത്തിലാണ് നമ്മുടെ രാജ്യം.
ജാതി നിര്മ്മാര്ജ്ജനം എന്നതായിരുന്നു അംബേദ്കറുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം. ജാതി നിലനില്ക്കുന്നിടത്തോളം കാലം ഭാരതം യഥാര്ത്ഥ രാഷ്ട്രമാകില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. നരേന്ദ്രമോദി അധികാരത്തില് എത്തുന്നത് വരെ കടുത്ത ജാതി സമവാക്യങ്ങളില് അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നു ഭാരതത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം. അന്തര്ജാതി വിവാഹങ്ങളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനും ജാതി ചിന്തകള്ക്കതീതമായി ചിന്തിക്കുന്നതിനും പകരം, ജാതിയെ വോട്ട് ബാങ്കുകളായി ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതിയാണ് കോണ്ഗ്രസും സോഷ്യലിസ്റ്റുകളും ഇടതു പാര്ട്ടികളും സ്വീകരിച്ചു പോരുന്നത്.
ഭരണഘടനാ ധാര്മികത
ഭരണഘടനയിലെ അക്ഷരങ്ങളേക്കാള് പ്രധാനം അതിന്റെ ആത്മാവായ ‘ധാര്മികത’ ആണെന്ന് അദ്ദേഹം ഓര്മ്മിപ്പിച്ചു. വ്യക്തിപൂജയെ അംബേദ്കര് ശക്തമായി എതിര്ത്തിരുന്നു. കുടുംബ ഭക്തിയും വ്യക്തി ഭക്തിയും രാഷ്ട്രീയത്തില് പ്രവേശിക്കുന്നത് ഏകാധിപത്യത്തിലേക്കുള്ള വഴിയാണെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതി. സമകാലിക ഭാരതത്തിലെ പല പാര്ട്ടികളിലും ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളേക്കാള് വ്യക്തികള്ക്കും കൂടുംബങ്ങള്ക്കും പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നത് അംബേദ്കര് ദര്ശനങ്ങള്ക്ക് വിരുദ്ധമാണ്.
സ്ത്രീ സമത്വം, സാമ്പത്തിക നീതി
ഹിന്ദു കോഡ് ബില്ലിലൂടെ സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങള്ക്കായി പോരാടിയ വ്യക്തിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. സ്ത്രീകളുടെ പുരോഗതി നോക്കിയാണ് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതി താന് അളക്കുന്നത് എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. നിയമപരമായി സ്ത്രീകള്ക്ക് ഒട്ടേറെ അവകാശങ്ങള് ലഭിച്ച ഭാരതത്തില്, സുരക്ഷയുടെയും തുല്യ അവസരങ്ങളുടെയും കാര്യത്തില് ഇന്ന് നാം ശക്തിയായി പുരോഗമിക്കുകയാണ്.
ഏകീകൃത സിവില് കോഡ്
അംബേദ്കര് ഏകീകൃത സിവില് കോഡിന്റെ ശക്തനായ വക്താവായിരുന്നു. ഭരണഘടനാ നിര്മാണ സഭയില് നടന്ന ചര്ച്ചകളില് അദ്ദേഹം ഇതിനു വേണ്ടി സജീവമായി വാദിച്ചു. അംബേദ്കറുടെ പ്രധാന കാഴ്ചപ്പാടുകള് താഴെ:
1. ലിംഗനീതിയും സാമൂഹിക പരിഷ്കരണവും
വിവാഹം, സ്വത്ത് അവകാശം, വിവാഹമോചനം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളില് നിലനിന്നിരുന്ന മതപരമായ നിയമങ്ങള് പലപ്പോഴും സ്ത്രീകള്ക്ക് വിവേചനപരമായിരുന്നു. എല്ലാ പൗരന്മാര്ക്കും ലിംഗഭേദമില്ലാതെ തുല്യ അവകാശങ്ങള് ഉറപ്പാക്കാന് ഏകീകൃത നിയമം അനിവാര്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. ഹിന്ദു നിയമങ്ങള് പരിഷ്കരിക്കുന്നതിനായി അദ്ദേഹം കൊണ്ടുവന്ന ‘ഹിന്ദു കോഡ് ബില്’ ഇതിലേക്കുള്ള ആദ്യപടിയായിരുന്നു.
2. ദേശീയ ഐക്യം
വ്യത്യസ്ത മതവിഭാഗങ്ങള്ക്കിടയില് നിലനില്ക്കുന്ന വ്യത്യസ്ത നിയമങ്ങള് രാജ്യത്തിന്റെ ഐക്യത്തിന് തടസ്സമാണെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതി. സിവില് നിയമങ്ങള് ഏകീകരിക്കുന്നത് വഴി ജാതി-മത ചിന്തകള്ക്ക് അതീതമായ ദേശീയബോധം വളര്ത്താന് കഴിയുമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രത്യാശിച്ചു.
3. മതം വ്യക്തി നിയമങ്ങളില് നിന്ന് വേറിട്ടുനില്ക്കണം
മതം എന്നത് ആരാധനയിലും ആത്മീയ കാര്യങ്ങളിലും ഒതുങ്ങിനില്ക്കേണ്ട ഒന്നാണെന്നും, ജനന മരണങ്ങള്, വിവാഹം, പിന്തുടര്ച്ചാവകാശം തുടങ്ങിയ ലൗകിക കാര്യങ്ങളില് ഭരണകൂടത്തിന് നിയമനിര്മ്മാണം നടത്താന് അധികാരമുണ്ടെന്നും അംബേദ്കര് വാദിച്ചു. ‘നമ്മുടെ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിയില് മതത്തിന് അമിതമായ സ്വാധീനമുണ്ട്’ എന്ന് അദ്ദേഹം അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.
4. ഏകികൃത സിവില് കോഡിന്റെ സ്വമേധയാ ഉള്ള നടപ്പിലാക്കല്
ഭരണഘടനയുടെ 44-ാം അനുച്ഛേദത്തില് ഇത് ഉള്പ്പെടുത്തിയപ്പോള്, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ആദ്യ ദശകങ്ങളില് ഇത് നിര്ബന്ധമാക്കാതെ പിന്നാലെ സ്വീകരിക്കാവുന്ന ഒന്നായി നിലനിര്ത്താനാണ് അദ്ദേഹം നിര്ദ്ദേശിച്ചത്. ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ ആശങ്കകള് പരിഗണിച്ചായിരുന്നു ഈ തീരുമാനം.
ചുരുക്കത്തില്, ആധുനികവും പരിഷ്കൃതവുമായ സമൂഹത്തിന് അനുയോജ്യമായ രീതിയില് നിയമങ്ങള് പരിഷ്കരിക്കപ്പെടണം എന്നതായിരുന്നു അംബേദ്കറുടെ നിലപാട്. ഭരണഘടനാ നിര്മാണ വേളയിലുണ്ടായ ശക്തമായ എതിര്പ്പുകള് കാരണമാണ് അന്ന് ഇത് മൗലികാവകാശമായി മാറാതെ പോയത്. വിദേശ സഹായത്തെക്കാളും വിദേശ മൂലധനത്തെക്കാളും അധികം, സ്വന്തം കാലില് നില്ക്കുന്ന സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയെയാണ് അദ്ദേഹം പിന്തുണച്ചത്. വിദേശത്ത് നിന്നുള്ള വന്തോതിലുള്ള സാമ്പത്തിക സഹായം രാജ്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും നയരൂപീകരണത്തെയും ബാധിച്ചേക്കാമെന്ന് അദ്ദേഹം ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു.
2. ദി പ്രോബ്ളം ഓഫ് ദി റുപ്പി’
പ്രശസ്തമായ ഈ കൃതിയില് രൂപയുടെ മൂല്യത്തെക്കുറിച്ചും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകാലത്തെ സാമ്പത്തിക ചൂഷണത്തെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം പ്രതിപാദിക്കുന്നുണ്ട്. ഭാരതത്തിന്റെ വിഭവങ്ങള് ഉപയോഗിച്ചു തന്നെ രാജ്യം വളരണമെന്നും, വിദേശ കടങ്ങളെ അമിതമായി ആശ്രയിക്കുന്നത് പില്ക്കാലത്ത് വലിയ സാമ്പത്തിക ബാധ്യതയ്ക്ക് കാരണമാകുമെന്നും അദ്ദേഹം കരുതി.
3. രാഷ്ട്രീയ പരമാധികാരം
രാജ്യം വിദേശ സഹായം സ്വീകരിക്കുമ്പോള്, ആ സഹായം നല്കുന്ന രാജ്യങ്ങളുടെ താല്പ്പര്യങ്ങള്ക്ക് വഴങ്ങേണ്ടി വരും. ഇത് ഭാരതം നേടിയെടുത്ത സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ദുര്ബലപ്പെടുത്തിയേക്കാം എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശങ്ക. വിദേശ സഹായം സ്വീകരിക്കുന്നത് രാജ്യത്തിന്റെ അന്തസ്സും ആത്മവിശ്വാസവും കുറയ്ക്കുമെന്നും അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.
4. വിദേശ മൂലധനത്തോടുള്ള നിലപാട്
വിദേശ സഹായം എന്നതിലുപരി വിദേശ മൂലധന നിക്ഷേപത്തെ അദ്ദേഹം പൂര്ണ്ണമായി എതിര്ത്തിരുന്നു. അത് കര്ശനമായ നിയന്ത്രണങ്ങള്ക്ക് വിധേയമായിരിക്കണമെന്ന് വാദിച്ചു. സ്വദേശി വ്യവസായങ്ങളെ തകര്ക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള വിദേശ ഇടപെടലുകളെ ശക്തമായി വിമര്ശിച്ചു.
ചുരുക്കത്തില്, ഭാരതത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറ ശക്തമാക്കാന് വിദേശ സഹായത്തേക്കാള് ഉല്പ്പാദനക്ഷമത വര്ധിപ്പിക്കുന്നതിനും ആഭ്യന്തര വിഭവങ്ങള് ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിക്കുന്നതിനുമാണ് അംബേദ്കര് മുന്ഗണന നല്കിയത്. രാഷ്ട്രത്തിന്റെ യഥാര്ത്ഥ കരുത്ത് അതിന്റെ ആഭ്യന്തര സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വമാണെന്ന് അദ്ദേഹം ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്രമോദി നേതൃത്വം നല്കുന്ന പരിഷ്കരണ പരിപാടികള് അംബേദ്കര് അവശേഷിപ്പിച്ചു പോയ സ്വപ്നങ്ങളുടെ യാഥാര്ത്ഥ്യവല്ക്കരണമാണ് എന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം.
ജന്മഭൂമി ഓണ്ലൈന്