ഏകസിവില്‍ നിയമം യാഥാര്‍ത്ഥ്യമായാല്‍

ഡോ. രാജഗോപാല്‍ പി.കെ.

(ചങ്ങനാശ്ശേരി എന്‍എസ്എസ് ഹിന്ദു കോളജിലെ അസിസ്റ്റന്റ് പ്രൊഫസറാണ് ലേഖകന്‍)

ഇന്ത്യന്‍ ഭരണഘടന ഭാഗം നാലില്‍ ആര്‍ട്ടിക്കിള്‍ 44 ല്‍ വിഭാവന ചെയ്യുന്ന മാര്‍ഗനിര്‍ദേശക തത്വങ്ങളില്‍ ഏകീകൃത സിവില്‍ കോഡിനെ കുറിച്ച് പരാമര്‍ശിക്കുന്നുണ്ട്. മതേതര രാഷ്‌ട്രം എന്ന നിലയില്‍ വ്യത്യസ്ത മതസമൂഹങ്ങളെ ഒറ്റക്കെട്ടായി നിലനിര്‍ത്തുന്ന ബഹുസ്വരതയുടെ സമ്പ്രദായമാണ് ഭരണഘടന അനുശാസിക്കുന്നത്. 1937-ല്‍ പ്രാബല്യത്തില്‍ വന്ന വ്യക്തിനിയമമാണ് മുസ്‌ലിം സമുദായം പിന്തുടര്‍ന്നു പോരുന്നത്. എന്നിരുന്നാലും, ഭരണഘടനയുടെ രചയിതാക്കള്‍ ഒരു പൊതുനിയമസംഹിത വേണം എന്ന ആവശ്യത്തെ പിന്തുണച്ചു. ഇന്ത്യന്‍ ഭരണഘടനയിലെ സംസ്ഥാന നയത്തിന്റെ നിര്‍ദ്ദേശകതത്വങ്ങളുടെ ആര്‍ട്ടിക്കിള്‍ 44, ‘ഇന്ത്യയുടെ പ്രദേശത്തുടനീളമുള്ള എല്ലാ പൗരന്മാര്‍ക്കും ഒരു ഏകീകൃത സിവില്‍ കോഡ് ഉറപ്പാക്കാന്‍ ഭരണകൂടം ശ്രമിക്കും’ എന്ന് പറയുന്നുണ്ട്. വിവാഹം, വിവാഹമോചനം, അനന്തരാവകാശം, ദത്തെടുക്കല്‍ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളില്‍ എല്ലാ മതവിഭാഗങ്ങള്‍ക്കും ബാധകമായ ഒരു നിയമം ഉണ്ടാകുക എന്നതാണ് യൂണിഫോം സിവില്‍ കോഡ് (യുസിസി) രൂപവത്കരിക്കുന്നതിലൂടെ ലക്ഷ്യമിടുന്നത്.

ഭരണഘടനാ അസംബ്ലി ഡിബേറ്റ്

ഭരണഘടനാ  അസംബ്ലിയിലെ ഏകീകൃത സിവില്‍ കോഡിനെകുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചകള്‍ പരിശോധിക്കുമ്പോള്‍ വിഭിന്നമായ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ അംഗങ്ങള്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയതായി കാണാം. ഇന്ത്യന്‍ ഭരണഘടനയില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തേണ്ട മൗലികാവകാശങ്ങളുടെ പട്ടിക തയ്യാറാക്കാന്‍ മൗലികാവകാശങ്ങള്‍ക്കായുള്ള ഒരു ഉപസമിതിയെ ചുമതലപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഉപസമിതി സ്വീകരിച്ച പ്രാരംഭ നടപടി അതിലെ അംഗങ്ങളോട് മൗലികാവകാശങ്ങളുടെ സ്വന്തം കരട് തയ്യാറാക്കാന്‍ അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുകയായിരുന്നു. അംബേദ്കര്‍, മുന്‍ഷി, മിനൂ മസാനി എന്നിവരുടെ നിവേദനങ്ങളില്‍, ഏകീകൃത സിവില്‍ കോഡ് സ്വീകരിക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്ന വ്യവസ്ഥകള്‍ കാണാം. ഏതാണ്ട് അതേ സമയം, ഉപസമിതിയിലെ അംഗങ്ങള്‍ മൗലികാവകാശങ്ങളെ രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കാനുള്ള ആശയവുമായി മുന്നോട്ടുവന്നു. ന്യായമായ അവകാശങ്ങള്‍, നീതിയില്ലാത്ത അവകാശങ്ങള്‍ എന്നിങ്ങനെയായിരുന്നു അത്. പദാവലി സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ആദ്യത്തേത് കോടതികള്‍വഴി നടപ്പിലാക്കുവാന്‍ കഴിയും. എന്നാല്‍ രണ്ടാമത്തേത് അത്തരത്തില്‍ നടപ്പിലാക്കാന്‍ കഴിയില്ല. രണ്ട് സിറ്റിങ്ങുകള്‍ക്ക് ശേഷം, ഉപസമിതി അതിന്റെ റിപ്പോര്‍ട്ട് രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ച് മൗലികാവകാശങ്ങളുടെ പട്ടിക സഹിതം ഉപദേശകസമിതിക്ക് സമര്‍പ്പിച്ചു. ഏകീകൃത സിവില്‍ കോഡ് രണ്ടാം ഭാഗത്തില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തി(ന്യായീകരിക്കാനാവാത്ത മൗലികാവകാശങ്ങള്‍). ഏകീകൃത സിവില്‍ കോഡ് വ്യവസ്ഥ ന്യായീകരിക്കാനാകാത്ത അവകാശമായി ഉള്‍പ്പെടുത്തി.

ഉപസമിതിയിലെ എല്ലാ അംഗങ്ങളും ഈ തീരുമാനത്തോട് യോജിച്ചില്ല. റിപ്പോര്‍ട്ടിന് നല്‍കിയ വിയോജനക്കുറിപ്പില്‍ എം.ആര്‍.മസാനി, ഹന്‍സ മേത്ത, അമൃത് കൗര്‍ എന്നിവര്‍ ഏകീകൃത സിവില്‍ കോഡിനെ കുറിച്ചുള്ള തങ്ങളുടെ വീക്ഷണങ്ങള്‍ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞതായി രേഖകള്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നു: ഇന്ത്യയെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്നതില്‍നിന്ന് പിന്തിരിപ്പിച്ച ഘടകങ്ങളിലൊന്ന് മതത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള വ്യക്തിനിയമങ്ങളെന്നു ഇവര്‍ ചൂണ്ടികാട്ടുന്നു. 5 മുതല്‍ 10 വര്‍ഷത്തിനുള്ളില്‍ ഇന്ത്യന്‍ ജനതയ്‌ക്ക് ഒരു ഏകീകൃത സിവില്‍ കോഡ് ഉറപ്പുവരുത്തണമെന്നാണ് ഞങ്ങളുടെ കാഴ്ചപ്പാട്. യൂണിഫോം സിവില്‍ കോഡ് മൗലികാവകാശങ്ങളുടെ ന്യായമായ ഭാഗമാക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നതിലേക്ക് ഇവര്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. ഏകീകൃത സിവില്‍ കോഡിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചയാണ് ഏറ്റവും ചൂടേറിയ ഒന്നായിമാറിയത്. ഭരണഘടനാ അസംബ്ലിയില്‍, മൗലികാവകാശ അധ്യായത്തില്‍ യൂണിഫോം സിവില്‍ കോഡ് ഉള്‍പ്പെടുത്തുന്ന വിഷയത്തില്‍ ഭിന്നതയുണ്ടായി. വിഷയം വോട്ടെടുപ്പിലൂടെ പരിഹരിച്ചു. 5:4 എന്ന ഭൂരിപക്ഷത്തില്‍, സര്‍ദാര്‍ വല്ലഭഭായ് പട്ടേലിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള മൗലികാവകാശ ഉപസമിതി ഈ വ്യവസ്ഥ മൗലികാവകാശങ്ങളുടെപരിധിക്ക് പുറത്താണെന്നും അതിനാല്‍ ഏകീകൃത സിവില്‍ കോഡിന് മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തേക്കാള്‍ പ്രാധാന്യം കുറവാണെന്നും അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.

കരട് ആര്‍ട്ടിക്കിള്‍

ഭരണഘടനയുടെ നിയമപരമായ അധികാരവും പദവിയും ഉപയോഗിച്ച് മതപരമായ ആചാരങ്ങള്‍ പരിഷ്‌കരിക്കാനും എല്ലാ മതവിഭാഗങ്ങള്‍ക്കിടയിലും മതേതരവല്‍ക്കരണവും നിയമപരമായഏകീകരണവും മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാനും ആഗ്രഹിക്കുന്ന അംഗങ്ങള്‍ ഒരുവശത്തുണ്ടായിരുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, കെ.എം. മുന്‍ഷി, മതത്തെ സ്വകാര്യ മേഖലയിലേക്ക് പരിമിതപ്പെടുത്താനും പൗര ദേശീയ സ്വത്വത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഐക്യവും സാമൂഹിക ഏകീകരണവും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനും ആഹ്വാനം ചെയ്തു.

മറുവശത്ത്, ഒരു ഭരണഘടന നിലവിലുള്ളതുപോലെ രാജ്യത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കണമെന്നും ആഴത്തിലുള്ള സാമൂഹികവും സാംസ്‌കാരികവുമായ മാറ്റങ്ങള്‍ അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കാന്‍ പാടില്ലെന്നും വിശ്വസിക്കുന്നവരായിരുന്നു. ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ വ്യക്തിനിയമങ്ങള്‍ക്ക് സംരക്ഷണം വേണമെന്ന് കാസി സയ്യിദ്കരിമുദ്ദീനും മൗലാന ഹസ്രത്ത് മൊഹാനിയും ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഏകദേശം ഒന്നര വര്‍ഷത്തിനുശേഷം, 1948 നവംബര്‍ 4-ന് അംബേദ്കര്‍ ഭരണഘടനയുടെ കരട്, ചര്‍ച്ചയ്‌ക്കായി ഭരണഘടനാ അസംബ്ലിയില്‍ അവതരിപ്പിച്ചു. ഏകീകൃത സിവില്‍ കോഡ് വ്യവസ്ഥ, സംസ്ഥാന നയത്തിന്റെ നിര്‍ദ്ദേശക തത്വങ്ങളില്‍ കരട് ആര്‍ട്ടിക്കിള്‍ 35ആയി അതിന്റെ സ്ഥാനം കണ്ടെത്തി. ആര്‍ട്ടിക്കിള്‍ 35 ന്റെ വാചകം ഇപ്രകാരമായിരുന്നു: ‘ഇന്ത്യയിലെമ്പാടും പൗരന്മാര്‍ക്ക് ഒരു ഏകീകൃത സിവില്‍കോഡ് ഉറപ്പാക്കാന്‍ സംസ്ഥാനം ശ്രമിക്കും’ 23-ന് 1948 നവംബറില്‍, ഭരണഘടനാഅസംബ്ലി ഈ വ്യവസ്ഥ ചര്‍ച്ചയ്‌ക്കായി എടുത്തു. അസംബ്ലിയിലെ മുസ്ലീം അംഗങ്ങള്‍ ഈസംവാദത്തിന് നേതൃത്വം നല്‍കുകയും രണ്ടു കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാന്‍ ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള ഭേദഗതികള്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്തു: 1) കരട് ആര്‍ട്ടിക്കിള്‍ 35-ല്‍വ്യക്തിനിയമങ്ങള്‍ അതിന്റെ പരിധിയില്‍ നിന്ന് മാറ്റിനിര്‍ത്തുകയും 2) ഏകീകൃതസിവില്‍ കോഡ് നടപ്പിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വ്യവസ്ഥകള്‍ അവതരിപ്പിക്കുക.

തുടര്‍ന്ന് അള്ളാടി കൃഷ്ണസ്വാമി അയ്യര്‍ സംവാദത്തില്‍ പങ്കെടുത്തു. ഏകീകൃതസിവില്‍ കോഡ് പൊരുത്തക്കേടുണ്ടാക്കുമെന്ന മുസ്ലീം അംഗങ്ങളുടെ വാദത്തോട് അദ്ദേഹം പ്രതികരിച്ചു. അത് സമുദായങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ സൗഹാര്‍ദ്ദം സൃഷ്ടിക്കും. രാജ്യത്ത് ഐക്യം കൊണ്ടുവരാനുള്ള മാര്‍ഗമായി അദ്ദേഹം സിവില്‍ കോഡിനെ കണ്ടു. ഒരുഏകീകൃത ക്രിമിനല്‍ കോഡ് കൊണ്ടുവന്ന് ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ മുസ്ലീം മതപരമായ ആചാരങ്ങളില്‍ ഇടപെട്ടപ്പോള്‍ എന്തുകൊണ്ട് പ്രതിഷേധങ്ങള്‍ ഉണ്ടായില്ല എന്ന് അള്ളാഡി മുസ്ലീം അംഗങ്ങളോട് ചോദിച്ചു. ഈ ഘട്ടത്തില്‍, അംബേദ്കര്‍ സംവാദത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. യൂണിഫോം സിവില്‍ കോഡ് നടപ്പിലാക്കുമ്പോള്‍ പുതുതായി ഒന്നുമില്ല. ഇതിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യമായ വിവാഹം, അനന്തരാവകാശം എന്നീ മേഖലകള്‍ ഒഴികെ രാജ്യത്ത് ഇതിനകം ഒരു പൊതു സിവില്‍ കോഡ് നിലവിലുണ്ട്. ഡയറക്റ്റീവ് തത്വങ്ങളില്‍ ഉള്ളതിനാല്‍, വ്യവസ്ഥ ഉടനടി പ്രാബല്യത്തില്‍കൊണ്ടുവരാന്‍ സംസ്ഥാനത്തിന് ബാധ്യതയില്ല. അത് ആഗ്രഹിക്കുമ്പോള്‍ അങ്ങനെചെയ്യാം. ചര്‍ച്ചയില്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ച പ്രാരംഭ ഭേദഗതികളോട് പ്രതികരിച്ചുകൊണ്ട്- കമ്മ്യൂണിറ്റികളുടെ സമ്മതം ലഭിച്ചതിന് ശേഷം മാത്രമേ യുസിസി പ്രാബല്യത്തില്‍ വരൂ എന്ന തരത്തില്‍ നിയമനിര്‍മ്മാണം നടത്താന്‍ ഭാവി നിയമസഭകളെ അനുവദിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥയാണെന്ന് അംബേദ്കര്‍ വാദിച്ചു. അംബേദ്കറുടെപ്രസംഗമായിരുന്നു ഭരണഘടനാ നിര്‍മ്മാണ സഭയിലെ അവസാനത്തെ ഇടപെടല്‍. തൊട്ടുപിന്നാലെ, കരട് ആര്‍ട്ടിക്കിള്‍ 35 വോട്ടിനിട്ടു. ഭരണഘടനാ അസംബ്ലി ഈആര്‍ട്ടിക്കിള്‍ അംഗീകരിച്ചു.

ഏകീകൃത സിവില്‍ കോഡിന്റെ അഭിലഷണീയതയെ സംശയിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല, എന്നാല്‍സമൂഹത്തിലെ ഉന്നതരും രാഷ്‌ട്രതന്ത്രജ്ഞരും ചേര്‍ന്ന് സാമൂഹിക അന്തരീക്ഷം ശരിയായി കെട്ടിപ്പടുക്കുമ്പോള്‍ മാത്രമേ, വ്യക്തിപരമായ മൈലേജ് നേടുന്നതിനുപകരം ഉയര്‍ന്ന മൂല്യങ്ങളിലേക്ക് എത്തി ചേരാനായി ശ്രമിക്കേണ്ടതായി ഉള്ളു. മത അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അതിര്‍വരമ്പുകള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനു പകരം ഏകോപിപ്പിക്കുന്നതാകണം നിയമങ്ങള്‍.