ഛാന്ദോഗ്യോപനിഷത്ത് 47
അസ്യ സോമ്യ മഹതോ വൃക്ഷസ്യ യോമൂലേളഭ്യാഹന്യാജ്ജീവന് സ്രവേത്, യോമധ്യേളഭ്യാഹന്യാജ്ജീവന് സ്രവേത്,യോളഗ്രേഭ്യാഹന്യാജ്ജീവന് സ്രവേത്, സഏഷ ജീവേനാത്മാനാനുപ്രഭൂതഃ പേപീയമാനോ മോദമാനസ്തിഷ്ഠതി.
ഒരു വലിയ വൃക്ഷത്തിന്റെ ചുവട്ടില് ആരെങ്കിലും വെട്ടുകയാണെങ്കില് വൃക്ഷം ജീവനുള്ളതിനാല് അതില് നിന്ന് കറ ഒലിക്കും.വൃക്ഷത്തിന്റെ നടുവില് ആരെങ്കിലും വെട്ടുകയാണെങ്കിലും ജീവനുള്ള ആ വൃക്ഷത്തില് നിന്ന് കറ ഒലിക്കും. വൃക്ഷത്തിന്റെ അറ്റത്ത് മുകളില് ആരെങ്കിലും വെട്ടുകയാണെങ്കിലും ജീവനുള്ളതിനാല് അതില് നിന്ന് കറ ഒലിക്കും. അങ്ങനെയുള്ള ഈ വൃക്ഷം ജീവാത്മാവില് അഭിവ്യാപ്തനായി എപ്പോഴും ഭൂമിയില് നിന്ന് രസം വലിച്ചെടുത്ത് സന്തോഷത്തോടു കൂടി നില്ക്കുന്നു.
മരത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഭാഗത്ത് വെട്ടിയാലൊന്നും അത് നശിക്കുന്നില്ല. വെട്ടിയ ഭാഗത്ത് കറ വരും. മരത്തിനു ജീവനുള്ളതിന്റെ തെളിവാണിത്. എവിടെ വെട്ടിയാലും അതിനു ജീവനുï് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. ജീവനുള്ള മരം ഭൂമിയില് നിന്ന് വെള്ളവും വളവും വലിച്ചെടുത്ത് തഴച്ചു വളരുന്നു. ഇത്തരമൊരു മരത്തിന്റെ അടി തൊട്ട് മുടി വരെ ജീവന് നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു.
അസ്യ യദേകാം ശാഖാം ജീവോ ജഹാത്യഥ സാ ശുഷ്യതി, ദ്വിതീയാം ജഹാത്യഥ സാ ശുഷ്യതി, തൃതീയാം ജഹാത്യഥ സാ ശുഷ്യതി, സര്വംട ജഹാതി സര്വ്: ശുഷ്യതി.
ഈ മരത്തിന്റെ ഒരു ചില്ല ജീവന് വിടുകയാണ് എങ്കില് അത് ഉണങ്ങിപ്പോകുന്നു. രïാമത്തെ കൊമ്പ് ജീവന് വെടിഞ്ഞാല് അതും ഉണങ്ങും. മൂന്നാമത്തേത് വെടിഞ്ഞാല് അതും ഉണങ്ങിപ്പോകും. മുഴുവന് ചില്ലകളും ജീവന് വെടിഞ്ഞാല് മരം പൂര്ണ്ണമായും ഉണങ്ങുന്നു.
രോഗം വന്നോ വെട്ടേറ്റോ മറ്റോ ചില്ലകള്ക്ക് കേടുപാടു സംഭവിക്കുമ്പോള് ആ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ജീവന് പിന്വലിയുന്നു. ഇതോടെ ആ ഭാഗം ഉണങ്ങിപ്പോകും. ഇതുപോലെ എല്ലാ ഭാഗത്തു നിന്നും ജീവന് വേര്പെടുമ്പോള് മരം മുഴുവനായി ഉണങ്ങുന്നു. എല്ലാ ജീവ ശരീരങ്ങള്ക്കും ഇത് ബാധകമാണ്. വൃക്ഷ ലതാദികള്ക്ക് ജീവന് ഉïെന്ന് ഉപനിഷത്ത് കാലത്തെ ബോധ്യപ്പെട്ടിരുന്നു എന്നതിനുള്ള തെളിവ് കൂടിയാണിത്.
ഏവമേവ ഖലു സോമ്യ വിദ്ധീതി ഹോവാച, ജീവാപേതം വാവ കിലേദംമ്രിയതേ,ന ജീവോ മ്രിയത ഇതി. സ യ എഷേളണിമൈതദാത്മ്യമിദം സര്വം ,
തത് സത്യം, സ ആത്മാ, തത്വമസി ശ്വേതകേതോ ഇതി, ഭൂയ ഏവ മാ ഭഗവാന് വിജ്ഞാപയത്വിതി തഥാസോമ്യേതിഹോവാച.
ഇതുപോലെ ജീവന് ഇല്ലാതായിത്തീര്ന്ന ശരീരമാണ് മരിക്കുന്നത്. ജീവന് മരിക്കുന്നില്ല എന്ന് അറിയുക. ആ സൂക്ഷ്മ ഭാവം തന്നെയാണ് ഈ ജഗത്തിന്റെ ആത്മാവായിരിക്കുന്നത്. അതു മാത്രമാണ് സത്യവും എല്ലാത്തിന്റെയും ആത്മാവും. ‘അത് നീ തന്നെയാകുന്നു’ ശ്വേതകേതോ… ഇതുകേട്ട് ശ്വേതകേതു കുറച്ച് കൂടി വ്യക്തമാക്കിത്തരുവാന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. അങ്ങനെയാകാമെന്നു ഉദ്ദാലകന് പറഞ്ഞു.
ജീവന് വിട്ട മരം ഉണങ്ങുന്നതു പോലെ ജീവന് വിട്ട ശരീരമാണ് മരിക്കുന്നത്. ജീവന് ഒരിക്കലും മരണമില്ല. മുന് കാര്യങ്ങളെ സ്മരിക്കാന് ഉറക്കം കഴിഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റയാള്ക്ക് കഴിയുന്നത് സുഷുപ്തിയില് ജീവനു മരണമില്ല എന്നതിന് തെളിവാണ്. ജനിച്ചയുടന് മുലകുടിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയും മറ്റും മുജ്ജന്മങ്ങളിലെ കാര്യത്തെ ഓര്മ്മിപ്പിക്കുന്നതിനാല് ശരീരത്തിന്റെ മരണത്തിലും ജീവന് മരിക്കുന്നില്ലെന്ന് അറിയണം. മരണാനന്തരം അനുഭവിക്കേï ഫലങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള അഗ്നിഹോത്രം മുതലായ കര്മ്മങ്ങള് ഉള്ളതിനാല് ജീവനു നാശം ഇല്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കാം. ജീവന് നിത്യനാണ്. സത്ത് എങ്ങനെ ജഗത്തായി എന്നതാണ് ശ്വേതകേതുവിന്റെ അടുത്ത സംശയം. അതിനു മറുപടി നല്കാം എന്നാണ് ഉദ്ദാലകന് പറഞ്ഞത്.
സ്വാമി അഭയാനന്ദ
ചിന്മയ മിഷന്, തിരുവനന്തപുരം
