സംസ്കൃതത്തെ ചത്തഭാഷയെന്നു ചില മഹാമനീഷികള് അവഹേളിക്കുന്നതുകേട്ടപ്പോള് സഹതാപത്തോടെ ഓര്ത്തത് പഴയൊരു കവിതാശകലം:
‘കണ്ണാടിയില്കരിതളിക്കരുതെന്റെ കുഞ്ഞേ,
മണ്ണാലെറിഞ്ഞതുമലീമസമാക്കിടൊല്ല;
കണ്ണാണുമോശ,മതുനിന്ജനനത്തിലേ,കോ
ങ്കണ്ണായിരുന്നതിനുദര്പ്പണമെന്തുവേണം..’
ചാവ്; അല്ലെങ്കില് മരണം ശേഷിപ്പിക്കുന്നത് യശസ്സിനെയാണ്; അതുകൊണ്ടാണ് മരണശേഷവും ഒരാള് യശസ്വിയും യശശ്ശരീരനുമൊക്കെയായിത്തീരുന്നത്. ‘പാവം, നല്ലസ്നേഹമുള്ള നായ് ആയിരുന്നു’എന്നും’എത്ര ചക്ക തന്ന പ്ലാവ് ആയിരുന്നു അത്’ എന്നുമെല്ലാം വികാരാധീനരായി പറയാന് നമുക്കുകഴിയുന്നത് ചത്തനായയും വീണപ്ലാവും കേവലം ജന്തുസസ്യങ്ങളെന്നതിലുപരി സ്വജീവിതം പരോപകാരപ്രദമാക്കിത്തീര്ത്തതുകൊണ്ടാണ്.
അപ്പോള് നാമൊക്കെ എഴുതുകയും വായിക്കുകയും പറയുകയും ചെയ്യുന്ന മലയാളമടക്കം നിരവധിഭാഷകളുടെ മാതാവായ സംസ്കൃതത്തെ അവഹേളിക്കുന്നവര് അമ്മൂമ്മേത്തല്ലികളായ വെറും ശൗണ്ഡന്മാരല്ലാതെ മറ്റാര്.
കുറച്ചുനാള്മുമ്പ് സംസ്ക്കാരചിത്തനെന്നു നമ്മളൊക്കെ കരുതിപ്പോന്ന ഒരു െ്രെകസ്തവ പുരോഹിതനും സംസ്കൃതത്തെ ചത്തഭാഷയെന്നു പുച്ഛിച്ച് സ്വയം താഴുന്നതുകണ്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മതത്തിലെ നാടനും മറുനാടനുമായ സകല വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവരേയും ‘വിശുദ്ധ’നും ‘പരിശുദ്ധ’നും ‘പുണ്യ’വാളന്മാരുമാക്കാനും വെറും ബാവായെ’ശ്രേഷ്ഠ’ കത്തോലിക്കാബാവായും ‘പരിശുദ്ധ’കത്തോലിക്കാബാവായുമാക്കാനും വിശുദ്ധ ഗീവര്ഗീസ് പുണ്യവാളന്റെ ‘തിരുനാള്’കൊണ്ടാടാനും ഹിന്ദുദേവഭാഷയായ സംസ്കൃതംതന്നെ വേണം.
വീടിന്റെ തിണ്ണയില് യേശു ഈ വീടിന്റെ’നാഥന്’ എന്നെഴുതിവയ്ക്കാനും കര്ത്താവിനെ ‘കര്ത്താവേ…’ എന്നും മേരിയെ’ദൈവമാതാവ്’ ആക്കാനും സംസ്കൃതമില്ലാതെ പറ്റില്ല; പള്ളിയില് ‘പ്രാര്ത്ഥന’യും അച്ചന്മാര്ക്ക് ‘ജപമാല’യും ‘പുരോഹിതന്’, ‘വൈദികന്’എന്നീ പേരുകളും മരണാനന്തര ചടങ്ങില് പാടാന് ‘സമയമാംരഥത്തില്…’ എന്ന ഗാനവും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല.
മാത്രമോ! സഭ, മതം എന്നീ സംസ്കൃതവാക്കുകളില്ലെങ്കില് ക്രിസ്തുമതം വെറും ക്രിസ്ത്യന് അസ്സംബ്ലിയോ ക്രിസ്ത്യന് മീറ്റിങ്ങോ ആയി തരംതാഴില്ലായിരുന്നോ? പാവപ്പെട്ട ഹിന്ദുക്കളെ ‘പാപികളേ…’ എന്നുവിളിച്ചാക്ഷേപിച്ച് ചുളുവില് ‘സ്വര്ഗ്ഗരാജ്യം’ വാങ്ങിച്ചുകൊടുക്കാന് പറ്റുമായിരുന്നോ? കുരിശുമരണത്തിനുമുമ്പ് ‘പിതാവേ, ഈ പാനപാത്രം തിരിച്ചെടുക്കേണമേ…’എന്നുവിലപിക്കാന് ക്രിസ്തു’ദേവനു’കഴിയുമായിരുന്നോ?
ഇസ്ലാമിന്റെ കാര്യമോ? സംസ്കൃതവാക്കുകള് ഇല്ലെങ്കില് ‘പ്രവാചകനും’പിറകാണാന്
‘ചന്ദ്രക്കല’യും ‘ചേലാകര്മ്മ’വും ഇല്ല. മുഹമ്മദ്റഫി ‘ഭഗവനും’പാടില്ല, യത്തീംസിനിമയിലെ ‘അള്ളാവിന്കാരുണ്യം…’ എന്നപാട്ടും ഉണ്ടാവില്ല, ‘സ്നേഹത്തിന്റെയും സഹിഷ്ണുതയുടെയും മതം’എന്ന് ഇസ്ലാം വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുകയുമില്ല. ‘മാധ്യമം’, ‘ചന്ദ്രിക’, ‘തേജസ്സ്’ ദിനപ്പത്രങ്ങള്ക്ക് വല്ല അറബിപ്പേരുകളും കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യേണ്ടിവന്നേനെ.
വയലാറും ഒഎന്വിയും ഭാസ്ക്കരന്മാഷും യൂസഫലി കേച്ചേരിയുമൊക്കെ മലയാളിക്കു പ്രിയപ്പെട്ടവരായത് അവരെഴുതിയ ഗാനങ്ങള് മൂലമാണ്.സംസ്കൃതവാക്കുകളില്ലായിരുന്നെങ്കില് ചക്രവര്ത്തിനീ, ഇന്ദ്രനീലിമയോലും, ചിന്നുംവെണ്താരത്തില്, സ്വരരാഗഗംഗാപ്രവാഹമേ തുടങ്ങിയ ഗാനങ്ങള് പിറക്കുമായിരുന്നോ? മല്ലികപ്പൂവിന് മധുരഗന്ധം, ഹൃദയേശ്വരീനിന് നെടുവീര്പ്പില് തുടങ്ങിയ ശ്രീകുമാരന് തമ്പിഗാനങ്ങള് മലയാളികള്ക്ക് ആസ്വദിക്കാന് കിട്ടുമായിരുന്നോ?
ഒരു ഭാഷ മരിക്കണമെങ്കില് പില്ക്കാലത്ത് അത് ഉപയോഗിക്കപ്പെടാതിരിക്കണം; എന്നാല് ‘ഹരിത’എംഎല്എ, ‘ബല്റാം’എന്നീ പദങ്ങളില്പോലും സംസ്കൃതമുള്ളപ്പോള് സംസ്കൃതഭാഷ എങ്ങനെ മരിക്കും? പാലും നെയ്യും വെണ്ണയും തൈരും മോരും വളമായി ചാണകവും നല് കിയ പശുവിനെ വെറും ബീഫ് ആയി കാണുന്നതുപോലെ; അല്ലെങ്കില് പെറ്റൂട്ടി വളര്ത്തിയ അമ്മയെ കാലുമടക്കി അടിക്കുന്ന നന്ദികേടുപോലെയേഉള്ളു കുറേ വിവരദോഷികള് സംസ്കൃതത്തെ അവഹേളിക്കുന്നതും.
