ദിനങ്ങള് ഓരോന്നായി കൊഴിയുമ്പോഴും
വിഷാദം ഉള്ളിലെങ്ങും നിറഞ്ഞിടുന്നു
എങ്ങോ പോയി മറഞ്ഞോരുല്ലാസം-
താങ്ങെന്നു കണ്ടു തണലെന്നു കണ്ടു എങ്ങോ.
മനസ്സിന്റെ ഇത്തിരിവെട്ടത്തില് നടന്നടുത്തു.
മനസ്സു വിങ്ങിപ്പൊട്ടീടുന്നു തണലിനായി.
മാഞ്ഞുപോകാതെ വിഷാദം തന്നില് ഉറഞ്ഞു.
നമുക്ക് മാത്രമായി വിഷാദം തന്നുപോറ്റീ ദൈവം.
വിഷാദം നെഞ്ചിലുതിരുമ്പോഴും സ്വപ്നങ്ങളെ-
താലോലിച്ചു എന്നും നമ്മള് ദൈവത്തില് സവിധേ.
എന്നും വിഷാദം ഏറ്റുവാങ്ങീ ദൈവം.
അന്പിന് നന്മവിതറുമ്പോഴും ഏതോ-
വിഷാദം അകതാരില് വിങ്ങീടുന്ന മനസ്സ്.
സ്വര്ണ ലിഖിതമാം ശിരസ്സ് എന്തിനോ-
വേണ്ടി അലയുകയായി ഭൂതലമാകവേ.
മരിക്കാതെ ജീവിക്കുന്ന ശിരസ്സ് ഉയര്ന്നു.
ആടിയുലയാതെ കാക്കുന്നു ദൈവം
ഓരോ ദിനരാത്രങ്ങള് കൊഴിഞ്ഞുവീഴു-
മ്പോഴും കാല്ചുവടുകള്ക്ക് വേഗത പോരാ-
യെന്നും കാല്ചുവട്ടില് വേഗത മെല്ലെ മെല്ലെ
കുറഞ്ഞു തളര്ന്നടിയുന്നോരു ജീവിതം തന്നില്
ചിലപ്പോള് മാനസം ഉരുള്പൊട്ടലില്
കുത്തിയൊലിച്ചിറങ്ങുന്ന നദിപോലെ.
മാനസം ശൂന്യതയിലേക്കു പറന്നുയരുന്നു-
കലുഷിതമാം മാനസം തേങ്ങിയമരുന്നു.
മറന്നുവെച്ച ഹൃദയം തെളിവാനംമ്പോലെ.
മാനസം ശൂന്യതയിലേക്ക് പറന്നുയരുന്നു.
വര്ഷങ്ങള് പിറന്നുവീഴുമ്പോഴും മനസ്സ്
കത്തിയെരിയുന്നു ആരോരുമറിയാതെ.
ആടിത്തിമിര്ക്കാന് കുളങ്ങളില്ല.
നിശ്ശബ്ദമാണെന്റെ പരിദേവനം.
ഒരിക്കലും വരാതെ അണയുന്നിതാ.
സ്പന്ദിക്കുന്ന ഓര്മകളില് അലഞ്ഞീടട്ടെ.
ചിത തന്നില് എരിഞ്ഞു കെട്ടടങ്ങുംവരെ.
