സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനും സ്ഥിതിക്കുന്നതിനും സംഹരിക്കുന്നതിനുമുള്ള ശക്തി മനുഷ്യര്ക്കു തന്നെ ഉണ്ട് എന്നു പറയുന്നത് ശരിയാണെങ്കിലും മനുഷ്യന് ദൈവത്താലുണ്ടായ ബോധാത്മാവായതു കൊണ്ട് തനിക്കവകാശമുള്ളിടത്തോളവും തന്നെക്കൊണ്ടു നടത്താമെങ്കിലും ദൈവത്തോളവും സാദ്ധ്യമല്ല. മനുഷ്യനെ നീക്കി വിശേഷാല് ദൈവമില്ലെന്നു അറിവു മന്ദിച്ചു പോകുന്ന അതായത് വാച്ചിന്റെ സ്പ്രിംഗ് പൊട്ടി നിന്നു പോകുന്നതു പോലെ അവന്റെ ആലോചന അറ്റു പോകുമ്പോള്, അന്തരംഗേ അവിശ്വാസം ഭവിച്ചു ദൈവം ഇല്ലായെന്നു ഉറപ്പിച്ചു തന്നെ അറപ്പിച്ച് അറിവുകേടിന് എന്ന നിലയില് അടിമപ്പെട്ട് അധ:പതിച്ച് തനിക്കും മറ്റുള്ളവര്ക്കും അരിഷ്ടതക്കു കാരണമാകുന്നു.
ഇന്നുള്ളവരില് മുക്കാലേമുണ്ടാണിയും ചരിത്രം കൊണ്ടു ചതിവില് അകപ്പെട്ടു പോകുന്നു. മനുഷ്യന് ആത്മാവാകുന്നു. അതു സ്വതേ പ്രകാശിക്കുന്നതാകുന്നു. കാരണം സൃഷ്ടികളെല്ലാം അതാതിന്റെ ഫലവും കൊണ്ട് പ്രത്യക്ഷമാകും പോലെ അവരവര്ക്കുള്ള രക്ഷ അവരവരെക്കൊണ്ടു അവരവരായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതിന് പൂര്വ്വീകരായുള്ള ഭക്തചരിത്രം ആത്മവിദ്യയെന്നു സ്വന്തം അനുഭവമില്ലാതെ അന്ധതയെന്ന പാപത്തിമിരത്താല് ആത്മബോധമെന്ന കാഴ്ചയില്ലാതെ അലയുന്നവര് ബലമായിട്ടത്രെ ചരിത്രം പഠിച്ചിരിക്കുന്നത്.
പഠിക്കേണ്ടതിനു പകരം തന്നേ അല്ലാതെയും താന് അറിയാതെയുമിരിക്കുന്ന ഒരറിവിനെയാണ് തന്റെ ഓര്മ്മയില് തന്നെ ഉപകരിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പിച്ച് വിശ്വസിച്ച് പോരുന്നത്. ദൃഷ്ടാന്തം, പഞ്ചസാര വായില് ചെല്ലുന്നതിനു മുന്പു മധുരിക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞാലും സാദ്ധ്യമല്ല. സത്യം.
