കിം ബ്രഹ്മസ്തവ സാഹസം പശുപതേ
കസ്യാസ്തി ശംഭോ ഭവ-
ദ്ധൈര്യം ചേദൃശമാത്മനഃ സ്ഥിതിരിയം
ചാനൈ്യഃ കഥം ലഭ്യതേ
ദ്രശ്യദേവഗണം ത്രസന്മുനിഗണം
നശ്യല് പ്രപഞ്ചം ലയഃ
പശ്യന് നിര്ഭയ ഏക ഏവ വിഹര-
ത്യാനന്ദ സാന്ത്രോ ഭവാന്
അല്ലയോ പശുപതേ, അങ്ങയുടെ സാഹസത്തെപ്പറ്റി ഞാന് എന്തു പറയാനാണ്? അങ്ങയേപ്പോലെ ധൈര്യം മറ്റാര്ക്കാണുള്ളത്? ഇപ്രകാരം സാഹസം ചെയ്യാനുള്ള മനസ്ഥിതി മറ്റാര്ക്കാണു കിട്ടുക? കാരണം ദേവന്മാര്പോലും നശിപ്പിക്കുന്നതും മുനി ജനങ്ങളെ ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്നതും, സമസ്ത പ്രപഞ്ചങ്ങളേയും സംഹരിക്കുന്നതുമായ മഹാപ്രളയം കാണുകയും അതില് നിര്ഭയനും ഏകനുമായി പരമാനന്ദത്തോടെ വിവരിക്കുന്നവനുമാണ് അവിടുന്ന്.
യോഗക്ഷേമ ധുരന്ധരസ്യ സകല-
ശ്രേയഃ പ്രദോദേ്യാഗിനോ
ദൃഷ്ട്യാ ദൃഷ്ടമതോപദേശകൃതിനോ
ബാഹ്യാന്തര വ്യാപിനഃ
സര്വ്വജ്ഞസ്യ ഭയാകരസ്യ ഭവത:
കിം വേദിതവ്യം മയാ
ശംഭോ ത്വം പരമാന്തരംഗ ഇതി മേ
ചിത്തേ സ്മരാമ്യന്വഹം
ഹേ ശംഭോ, അവിടുന്ന് സകലരുടേയും യോഗക്ഷേമം വഹിക്കുന്നവനാണ്. സകലര്ക്കും ശ്രേയസ്സു നല്കാന് അവിടുന്ന് ഉത്സുകനാണ്. കാണപ്പെടുന്നതും കാണപ്പെടാത്തതുമായ മതങ്ങളെ (ജ്ഞാനങ്ങളെ/തത്ത്വങ്ങളെ)സകലര്ക്കും ഉപദേശിച്ച് കൃതാര്ത്ഥനായി അങ്ങ് ഇരുന്നരുളുന്നു. സകലരുടേയും ഉള്ളിലും വെളിയിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവനും (സര്വ്വവ്യാപിയും) സര്വ്വജ്ഞനും ദയാകരനുമാണ് അങ്ങ്. ഇപ്രകാരമെല്ലാമുള്ള അങ്ങയോട് ഞാന് എന്താണു പറഞ്ഞറിയിക്കേണ്ടത്? അവിടുന്ന് പരമാന്തരംഗസ്ഥിനാണ് എന്നു സദാ ഞാന് മനസ്സില് സ്മരിക്കുന്നു.
ഭക്തോ ഭക്തിഗുണാവൃതേ മുദമൃതാ-
പൂര്ണ്ണേ പ്രസന്നേ മനഃ
കുംഭോ സാംബ തവാംഘ്രിപല്ലവയുഗം
സംസ്ഥാപ്യ സംവില്ഫലം
സത്വം മന്ത്രമുദീരയന് നിജശരീ-
രാഗാരശുദ്ധീം വഹന്
പുണ്യാഹം പ്രകടീകരോമി രുചിരം
കല്യാണമാപാദയന്
ശ്രീപാര്വതിസഹിതനായ ഹേ പ്രഭോ, അങ്ങയുടെ ഭക്തനായ അടിയന് മോദമാകുന്ന ജലം നിറച്ച് ഭക്തിയാകുന്ന ചരടിനാല് ബന്ധിച്ച് പ്രസന്നമായ മനസ്സാകുന്ന കലശത്തില് ജ്ഞാനഫലമായ അങ്ങയുടെ ചരണപല്ലവങ്ങള് പ്രതിഷ്ഠിച്ച് മന്ത്രജപത്തോട് സ്വദേഹമാകുന്ന ക്ഷേത്രത്തിനു ശുദ്ധി നടത്തി മംഗളമരുളുന്ന പുണ്യാഹം നടത്തുന്നു. സ്വശരീരത്തെ ക്ഷേത്രമാക്കി മാറ്റാന് ശിവപദധ്യാനമാകുന്ന പുണ്യാഹം നടത്തി ശുദ്ധീകരിക്കണമെന്ന് ആചാര്യസ്വാമികള് വ്യക്തമാക്കുന്നു. (ഇദം ശരീരം കൗന്തേയ ക്ഷേത്രമിത്യാദിധീയതേ എന്ന് ഭഗവദ്ഗീത)
… തുടരും
