ശാക്തന്മാര് വിദേശശക്തിയെ അമ്മയെന്ന് അവര്ക്കറിവുള്ളതില് ഏറ്റവും മധുരമസൃണമായ പേരില്, വിളിക്കുന്നു. കാരണം, ഭാരതത്തില് സ്ത്രീത്വത്തിന്റെ പരമാദര്ശം മാതാവാണ്. ഈശ്വരനെ അമ്മയായിട്ട്, പ്രേമമായിട്ട്, ആരാധിക്കുമ്പോള് ഹിന്ദുക്കളതിന് ദക്ഷിണാചാരമെന്നു പറയുന്നു. അത് ആത്മികോന്നതിയിലേക്കു നയിക്കുന്നു.
ഒരിക്കലും ഭൗതികോത്കര്ഷത്തിലേക്കല്ല. ഈശ്വരനെ രൗദ്രരൂപത്തില് ഭജിക്കുമ്പോള്, വാമാചാരത്തില്ക്കൂടി സമീപിക്കുമ്പോള് സാധാരണ അത് അതിയായത്മശ്രേയസ്സിനും ഒടുവില് അതാചരിക്കുന്ന വര്ഗ്ഗത്തിന്റെ അധഃപതനത്തിനും നിര്മ്മാര്ജ്ജനത്തിനും ഇടയാക്കുന്നു.
മാതാവാണ് ശക്തിയുടെ ആദ്യത്തെ പ്രകടഭാവം. അത് പിതാവെന്ന ഭാവനയെക്കാള് ഉത്കൃഷ്ടമായി കരുതപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. തന്റെ അമ്മ സര്വ്വശക്തയാണ്, എന്തുചെയ്യാനും കഴിവുള്ളവളാണ് എന്നു ശിശു വിശ്വസിക്കുംപോലെ, മാതാവിന്റെ പേരിനോടൊപ്പം ശക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള ദിവ്യപ്രഭാവത്തെയും സര്വ്വശക്തിത്വത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയും വന്നുചേരുന്നു.
നമ്മില് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കുണ്ഡലിനിയാണ് ദിവ്യജനനി; ആ ദേവിയെ ആരാധിക്കാതെ, നമുക്കൊരിക്കലും നമ്മെ അറിയാന് കഴിയില്ല. ദയാമയി, സര്വശക്ത, സര്വവ്യാപിനി എന്നിവ ദേവിയുടെ വിശേഷണങ്ങളാണ്. പ്രപഞ്ചത്തിലുള്ള ശക്തിയുടെ ഓരോ അഭിവ്യക്തിയും അമ്മയാണ്. അമ്മതന്നെ ജീവിതം, അമ്മതന്നെ ബുദ്ധി, അമ്മതന്നെ പ്രേമം. ദേവി പ്രപഞ്ചത്തില് വര്ത്തിക്കുന്നു. എങ്കിലും അതില്നിന്നു ഭിന്നയാണ്.
