പൂര്ണ്ണത കേവലമാണ്. കേവലം രണ്ടോ മൂന്നോ വയ്യ. അതിന് ഒരു ഗുണവും ഉണ്ടാകാവതല്ല. അതു വ്യക്തിയാകാനും തരമില്ല. അതുകൊണ്ട് ഒരാത്മാവ് പൂര്ണ്ണവും കേവലവുമാകുമ്പോള് അതു ബ്രഹ്മത്തോടെ ഏകീഭവിക്കണം. ജീവന്, സ്വപ്രകൃതിയുടെ പൂര്ണതയും സ്വസത്തയുടെ യാഥാര്ത്ഥ്യവുമായി കേവലസച്ചിദാനന്ദമായി, മാത്രമേ ഈശ്വരനെ സാക്ഷാത്കരിക്കൂ. വ്യക്തിത്വം നശിച്ച് കല്ലോ മരമോ ആയിത്തീരലാണിത് എന്ന ആക്ഷേപം നാം പലപ്പോഴും വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. മുറിവേറ്റിട്ടേയില്ലാത്തവന് മുറിപ്പാടു കണ്ടു ചിരിക്കുന്നു. ഇതിങ്ങനെയൊന്നുമല്ലെന്നു ഞാന് പറഞ്ഞുകൊള്ളട്ടെ. ഈ ചെറുശരീരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം ആസ്വദിക്കുന്നത് സുഖമാണെങ്കില് രണ്ടു ശരീരങ്ങളിലുള്ള അഭിമാനരസം സുഖതരമാകണം. ആത്മഭാവനയ്ക്ക് ആസ്പദമായ ശരീരങ്ങളുടെ എണ്ണം വര്ദ്ധിക്കുന്ന ക്രമത്തിന് ആനന്ദത്തിന്റെ അളവും വര്ദ്ധിക്കും. ഇങ്ങനെ വിശ്വാത്മഭാവം ഉണ്ടാകുന്നതോടെ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തി; ആനന്ദത്തിന്റെ പരകാഷ്ഠയില്.
















