ശരണാഗതിയും പുരുഷപ്രയത്നവും ഒന്നുചേര്ന്ന് രൂപംകൊണ്ടതാണ് മനുഷ്യന്റെ ഈശ്വരസമീപനമാര്ഗ്ഗം. അഥവാ ഈശ്വരസാക്ഷാത്കാരത്തിനുള്ള സാധനാനുഷ്ഠാനം. ഇവ രണ്ടും വിഭിന്നങ്ങളല്ല. രണ്ടും വ്യക്തികളുടെ ആത്മാവില് അന്തര്ലീനമായിട്ടുള്ള ഒരേ ആദ്ധ്യാത്മിക ചോദനയില് നിന്നുതന്നെയാണ് നാമ്പിടുന്നത്. രണ്ടാം സാധകനില് പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന ഈശ്വരകാരുണ്യത്തിന്റെ ഭാവഭേദംതന്നെയാണ്. ഒരു വ്യക്തി തന്റെ ഇച്ഛാശക്തി, മനശക്തി ബുദ്ധിശക്തി ഭാവനാശക്തി ധര്മ്മികശക്തി ഇവയെ പ്രവര്ത്തിപ്പിക്കുന്നതാണ് പ്രയത്നം.
ശരണാഗതിയാകട്ടെ ഈശ്വരന്റെ ഇച്ഛക്കും ശാന്തിക്കും വിധിക്കും വ്യക്തിയുടെ സമ്പൂര്ണമായ കീഴടങ്ങലാണ്. ആത്മീയ പന്ഥാവിലെ പുരോഗതി നിങ്ങളുടെ പ്രയത്നത്തിന്റെ തീവ്രതയേയും ഈശ്വരനില് ശരണാഗതി അടയുന്നതിന്റെ അവസ്ഥയേയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യനും പ്രകൃതിക്കും അതീതമായ പരമശക്തിക്ക് മുമ്പില് ശരണാഗതിയുടെ അംശമെങ്കിലും ഉള്ക്കൊള്ളാത്ത ഒരൊറ്റ യോഗചര്യയുമില്ല. എല്ലാ യോഗചര്യയും ശരണാഗതിയില് ആരംഭിച്ച് അതില്തന്നെ അവസാനിക്കുന്നു. എന്നാല് പ്രയത്നമാകട്ടെ ഈശ്വരനില് പൂര്ണമായി ശരണാഗതി അടയാനുള്ള വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ബോധപൂര്വ്വമായ വികാസത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.
നിങ്ങള്ക്ക് ഈശ്വരന്റെ മഹത്വം പ്രഭാവം ശക്തി അദ്വിതീയ ഭാവം ഇവയെപ്പറ്റിയുള്ള ജ്ഞാനത്തിലേക്ക് ഉണരുവാന് കഴിഞ്ഞാല് പിന്നെ യാതൊന്നും ചെയ്യേണ്ടതായി വരില്ല. ഇച്ഛിക്കാനും അറിയാനും നേടേണ്ടതുമായി യാതൊന്നുമില്ല. നിങ്ങളുടെ അഹങ്കാരത്തിനു പര്യവസാനമുണ്ടാകും. സര്വ്വം ഗ്രഹമായ ഈശ്വരബോധത്തില് വ്യക്തിനിഷ്ഠമായ അഹന്ത കെട്ടടങ്ങും.നിങ്ങള്ക്ക് ഈശ്വരന്റെ ഒരു നേരിയ ദര്ശനമെങ്കിലും ലഭിക്കുമ്പോള് സകല ദ്വൈതഭാവങ്ങളും മായാമോഹങ്ങളും വ്യക്തിപരമായ ആശകളും പലായനം ചെയ്യും. ഈശ്വരദര്ശനം അത്രമാത്രം മഹത്തരമാണ്. നിങ്ങള് സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തെ ഗാഢമായി ആശ്രയിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് ജീവിതം ദുരിതപൂര്ണമാകുന്നത്. ഈ വ്യക്തിബോധമാണ് സകല ദുഃഖങ്ങളുടേയും നിദാനം.
