അനശ്വരമായ പാരമ്പര്യത്തില് അധിഷ്ഠിതമാണു ഗാര്ഹസ്ഥ്യം. പുരാതനകാലത്തെ മഹര്ഷിമാരും താപസന്മാരുമെല്ലാം പാവനമായ ഗാര്ഹസ്ഥ്യജീവിതം നയിച്ചവരായിരുന്നു. തപസ്സ് അവരുടെ ആദ്ധ്യാത്മികമായ പോഷകാഹാരമായിരുന്നു. യോഗചര്യ സാന്മാര്ഗ്ഗിതനിഷ്ഠ, മനോനിയന്ത്രണം ഈശ്വരിങ്കലുള്ള ശരണാഗതി ഇവകളിലൂടെ ആ മഹത്തുക്കള് ആത്മശിക്ഷണപരമായ ജിവിതമാണു നയിച്ചിരുന്നത്. സംപൂജ്യമായ ഗുരുകുല വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ സന്തതികളായിരുന്നു അക്കാലത്തെ കുട്ടികളും. ഗുരുകുലത്തിലെ ആചാര്യനുമായി നിരവധി വര്ഷക്കാലത്തെ സാഹചര്യംമൂലം അവര് ഭക്തി, വിശ്വാസം, സദാചാരപരമായ നന്മകള് ഇവയെല്ലാം വളര്ത്തിക്കൊണ്ടുവരുന്നു.
ഗൃഹറാണിമാരാകട്ടെ പതിവ്രതാധര്മ്മത്തിലും പതിഭക്തിയിലും മാതൃധര്മ്മങ്ങളിലുമെല്ലാം ആദര്ശസമ്പന്നവുമായിരുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ ആരാധ്യഭാജനങ്ങളായിരുന്നു ഗൃഹലക്ഷ്മിമാര്. ഭര്ത്താവിനെ ഈശ്വരതുല്യം ആരാധിച്ചുപോന്നു. അങ്ങിനെ ധര്മ്മാനുഷ്ഠാനത്തിലൂടെ പതിവ്രതാരത്നങ്ങളായ സ്ത്രീകള് യോഗശക്തിയുടേയും ആദ്ധ്യാത്മികജ്ഞാനത്തിന്റേയും ഉന്നത ശ്രേണികളിലെത്തിയിരുന്നു. അങ്ങിനെ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമ ജീവിതത്തില്നിന്ന് സ്ത്രീപുരുഷന്മാര് ഉള്ക്കൊള്ളുന്ന പ്രബുദ്ധാത്മാക്കളുടെ ഒരു തലമുറ ഉയര്ന്നുവന്നു. കായികമായും മാനസികമായും സുശക്തരായ അവര് അതിദിവ്യമായ അന്തര്വീക്ഷണത്താലും പരമോല്കൃഷ്ടമായ ആദര്ശത്താലും അനുഗൃഹീതരായിരുന്നു. ഗൃഹം ഒരു പുണ്യാശ്രമവും തപോവനവുമായിരുന്നു.
ഇന്നത്തെ സാമൂഹ്യവ്യവസ്ഥിതിയില് എല്ലാ ധര്മ്മങ്ങളും തകര്ന്ന് തരിപ്പണമാവുകയാണ്. സാന്മാര്ഗ്ഗികമായ അധഃ പതനത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങള് എവിടെയും ദൃശ്യമാണ്.
സത്രീ പുരുഷന്മാരില് ചിലരെങ്കിലും ധര്മ്മപഥത്തില്നിന്നു തെന്നിമാറിയിരിക്കുന്നു. തന്മൂലം സാമൂഹ്യമായ സംവിധാനത്തിനു സമൂലമായ ഒരു പരിവര്ത്തനം ആവശ്യമായി വന്നിരിക്കുന്നു. ധര്മ്മം വീണ്ടും ഗൃഹത്തിലെ അധീശക്തിയായി തീരണം. അമ്മയുടെ അരികിലെത്തിയ അല്ലയോ കുട്ടികളേ, നിങ്ങള് ഗുരുവചനങ്ങള് സ്വാത്ഥീകരിച്ച് വിശുദ്ധവും ആദര്ശപരവും പരമധന്യവുമായ ഒരു ജീവിതം നയിക്കുവിന്.
