ആദര്ശപരമായ മനുഷ്യരും നന്മയോടും ഉല്കൃഷ്ട സംസ്കാരത്തേയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കും. നന്മ ചിന്തയിലും പ്രവൃത്തിയിലും സ്വഭാവത്തിലും പ്രകടമാകുന്ന സാത്വിക തേജസ്സാണ്. സത്യം, ജ്ഞാനം, ധര്മ്മം പരമോത്കൃഷ്ടമായ പാരമ്പര്യം ഇവയില് അധിഷ്ഠിതമാക്കി. രൂപപ്പെടുത്തിയ ജീവിതത്തിന്റെ സൗന്ദര്യസത്തയാണു സംസ്കാരം.
മനസ്സും ഹൃദയവും തമ്മിലുള്ള തന്മയീഭാവമാണ് സംസ്കാരത്തിന്റെ ഉറവിടം. ഭാവം മനസ്സിനെ സംബന്ധിച്ചുള്ളതാണ്. അസ്തിത്വത്തിന്റെ ദിവ്യസത്തയാണ് ഹൃദയം. അത് വിജ്ഞാനത്തെയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നു. മനസ്സ് ഹൃദയവുമായി സംയോജിക്കുമ്പോള് ആദ്ധ്യാത്മികതേജസ്സോടും ധാര്മ്മിക സമ്പത്തിയോടുംകൂടി വ്യക്തിമാഹാത്മ്യം പ്രകാശിക്കും. അപ്പോള് അത് പരമോല്കൃഷ്ടമായ ഭാവത്തിന്റെയും അത്യുദാത്തമായ പ്രബുദ്ധതയുടേയും പരമസുന്ദരമായ സമ്മിളിതരൂപം ആവിഷ്ക്കരിക്കും.
ഭാവവും വിജ്ഞാനവും സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ സക്തയായി തീര്ന്നിട്ടുള്ള ഒരാളുടെ ജീവിതം സംസ്കൃതിയുടെ ദര്പ്പണമായിരിക്കും.
സംസ്കാരത്തിനും ധര്മ്മത്തിനും ഉദാത്തമായ മതവിശ്വാസത്തിനും വിരുദ്ധമായി വര്ത്തിക്കുന്നതെന്താണ്! അത് സ്വാര്ത്ഥതതന്നെയാണ്. ആദ്ധ്യാത്മികവികാസത്തിന്റെ അഭാവത്തെയാണു സ്വാര്ത്ഥത സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ചിന്തയുടെയും കര്മ്മത്തിന്റെയും മണ്ഡലത്തില് സ്വാര്ത്ഥത കടന്നുകൂടുമ്പോള് നിങ്ങള്ക്ക് സ്വച്ഛമായ മനസ്സാക്ഷിയുണ്ടാവുക സാദ്ധ്യമല്ല.
ആരാണോ ഈശ്വര പ്രേമത്തിന്റെയും ഈശ്വരജ്ഞാനത്തിന്റെയും സുധാരസം ആസ്വദിച്ചിട്ടുള്ളത് അയാള് പിന്നെ ഒരിക്കലും വിഷയപ്രപഞ്ചത്തില് വശീകരിക്കപ്പെടുകയില്ല. യാതൊരു പ്രതേ്യക രൂപത്തോടും അയാള്ക്ക് ആസക്തി ഉണ്ടാവുകയുമില്ല. എന്തെന്നാല് അവര് കാണുന്ന ഏതിലും അഖണ്ഡ ബ്രഹ്മ ചൈതന്യമാണുണ്ടാവുക.
രണ്ടുവിധത്തിലുള്ള വീക്ഷണങ്ങളെപ്പറ്റി അമ്മ അപ്പോള് വിശദീകരിച്ചു. അജ്ഞാനിയുടെ വീക്ഷണങ്ങളെപ്പറ്റി അമ്മ അപ്പോള് വിശദീകരിച്ചു. അജ്ഞാനിയുടെ പ്രപഞ്ച വീക്ഷണം മാനസികം മാത്രമാണ്. അത് ബാഹ്യാസുഖമാണ്. അന്യരുടെ തെറ്റ് കുറ്റങ്ങളേയും കുറവുകളേയുമാണത് കാണുക.
മനസ്സിന്റേതല്ലാത്ത മറ്റൊരു വീക്ഷണമുണ്ട്. എല്ലാ ജീവരാശികളുടെയും അസ്തിത്വത്തിനാധാരമായ സത്യവസ്തുവിനെ ദര്ശിക്കുന്ന ആത്മവീക്ഷണമാണിത്. അതീന്ദ്രിയമായ അന്തര്ദൃഷ്ടിയും ഇതുതന്നെ. ഈ ഉള്കാഴ്ച സമ്പാദിക്കുന്നതിന് മനസ്സില്നിന്നും ബുദ്ധിയില്നിന്നും അഹന്തയില് നിന്നും ചിത്തത്തെ വേര്പ്പെടുത്തുക. അപ്പോള് ചിത്തം. ശുദ്ധചൈതന്യമായിത്തീരും.
– ശ്രീ രമാദേവി
