907. നിത്യഃ – നിത്യന്. എന്നുമുള്ളവന്. ജനനം മരണം തുടങ്ങിയ വികാരങ്ങള്ക്കും കാലഗതിക്കും അതീതനായവന്. എല്ലാ ജീവികള്ക്കും വസ്തുക്കള്ക്കും അതതിന്റെ രൂപവും സ്വഭാവവും ഉത്പത്തി വിനാശങ്ങളും നല്കുന്ന പരബ്രഹ്മചൈതന്യമാണ് ഈ സ്തോത്രത്തിനു വിഷയമായ ഗുരുവായൂരപ്പന്. ആ അരൂപവും സര്വാധരവുമായ ചൈതന്യം കണ്ടറിയാനും വന്ദിക്കാനും ആരാധിക്കാനും സൗകര്യം തരാന്വേണ്ടി ഭക്തരുടെ ഭാഗ്യംകൊണ്ട് ഗുരുവായൂരമ്പലത്തിലെ ശ്രീകോവിലിനുള്ളില് വിരാജിക്കുന്നു. ഭഗവാന് തന്നെ അരൂപത്തെ അര്ജ്ജുനനു പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതു നോക്കുക. ”അച്ഛേദ്യോ ള യ മദാഹ്യോ ള യ മക്ലേദ്യോ ള ശോഷ്യ ഏവച നിത്യഃ സര്വഗതഃ സ്ഥാണുരചലോ ളയം സനാതന:” (ഇവന് അച്ഛേദ്യനും അദാഹ്യനും അക്ലേദ്യനും അശോഷ്യനും ആണ്. നിത്യനും സര്വഗതനും സ്ഥിരനും അചലനും സനാതനനും ആകുന്നു. ഭഗവദ്ഗീത . 2.24). ഈ ശ്ലോകത്തിന്റേ രണ്ടാം പാദത്തിലെ വിശേഷണങ്ങളില് മുഖ്യം ‘നിത്യഃ” എന്നാണ്.
908. അനിത്യഃ – അനിത്യന്, നിത്യനല്ലാത്തവന്. നിത്യനായ ഗുരുവായൂരപ്പന് തന്നെയാണ് അനിത്യമായ പ്രപഞ്ചമായും അതിലുള്ള ദേവന്മാരും ദാനവനായും മനുഷ്യരായും മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും ഇഴജന്തുക്കളും മറ്റും മറ്റുമായി രൂപം കൊള്ളുന്നത്. സൂര്യാദികളായ തേജോമൂര്ത്തികളും ധര്മ്മസംസ്ഥാപനത്തിനായി ഭഗവാന് സ്വീകരിച്ച മത്സ്യകൂര്മ്മവരാഹാദി രൂപങ്ങളും രാമകൃഷ്ണപരശുരാമാദി രൂപങ്ങളും അനിത്യങ്ങളായി. ഓരോ അനിത്യരൂപവും അവതാരലക്ഷ്യം സാധിക്കുന്നതോടുകൂടി ഇല്ലാതാകുന്നു. അനിത്യമായ ധനം, മാനം, പദവി തുടങ്ങിയവയുടെ മായാജാലത്തില്പ്പെട്ടു പാപപുണ്യങ്ങള്ക്കു കാരണമാകുന്ന കര്മ്മങ്ങളുടെ കര്ത്താവായും ഭോക്താവായും അഭിനയിക്കുന്നതും ഭഗവാന് തന്നെ. ഭഗവാന് നിത്യനെന്നപോലെ അനിത്യനുമാണ്.
(തുടരും)
