പാതയില് കണ്ണുംനട്ട് ഈശ്വരനില് മനസ്സും ബന്ധിച്ച് ഭക്തിപൂര്വമായ തീവ്രസ്മരണയോടെ തീര്ത്ഥാടകര് സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെ ലൗകിക വ്യാപാരങ്ങളില് കഴിയുന്ന നിങ്ങളും ഈശ്വരബന്ധമായ മനസ്സോടെ ജീവിതപന്ഥാവില് ചരിക്കണം. ശരീരപ്രവര്ത്തനനിരതമായിരിക്കട്ടെ. ശരിയായ വീക്ഷണം സ്വീകരിക്കുമെങ്കില് പ്രവര്ത്തനം ഒരു പ്രതിബന്ധമാവുകയില്ല. നിങ്ങള് ഈശ്വരനാമത്തെ അചഞ്ചലഭക്തിയോടെ മുറുകെ പിടിക്കണം.
മനസ്സ് ഈശ്വരനില് വര്ത്തിക്കുമ്പോള് ഉദ്ദീപ്തമായ ആത്മചൈതന്യവും അക്ഷീണമായ ഓജസ്സും നിങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കും. നിങ്ങള് വിശാലമനസ്തരായിത്തീരും. ഭാവം ശുദ്ധവും പ്രവര്ത്തി സ്വയം ധാര്മികവുമായി പരിണമിക്കും. പക്ഷേ, ഈശ്വരവിസ്മൃതിയുണ്ടാകുമ്പോള് നിങ്ങളുടെ വാസനാഭക്തി വികാരങ്ങളായും സങ്കുചിതമനഃസ്ഥിതിയായും രൂപംകൈാള്ളും. ഒരു ഭക്തനില് ഈശ്വരന്റെ കല്യാണഗുണങ്ങള് സ്വയം പ്രഫുല്ലമാകുന്നതുപോലെ ശ്രദ്ധാരഹിതനായ സാധകനില് വാസനാശക്തികള് വികാരങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. ഒരു യഥാര്ത്ഥസാധകന് തന്റെ മനോവക് കര്മ്മങ്ങളില് നിതാന്തമായ ജാഗരൂകത പുലര്ത്തും. യാദൃശ്ചികമായി ഒരു പരുഷവാക്ക് നാവില്നിന്ന് അടര്ന്നുവീണാല് അഗാധമായി പശ്ചാത്താപിക്കും. അതുകൊണ്ടയാള് അധികനേരവും മൗനിയായിതന്നെ കഴിയും.
നിരന്തരമായ പരിശീലനംകൊണ്ട് അന്തര്മുഖത്വം സഹജമായിത്തീരണം. അത്തരം അന്തര്മുഖത്തോടുകൂടിയ ആദ്യാത്മിക ജീവിതത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നത് പ്രവ്യദ്ധമായ ഇഷ്ടദേവതാഭക്തിയും മനനത്തിലൂടെ ഇഛാവിനിമയം നടത്താനുള്ള ആസക്തിയുമാണ്. അല്ലെങ്കില് തത്ത്വചിന്താപരമായ വിചാരമാണ്. ഗുരുവില്നിന്ന് ശ്രവിക്കുകയും പുണ്യഗ്രന്ഥങ്ങളില്നിന്നു പഠിക്കുകയും ബുദ്ധികൊണ്ട് ഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുള്ളത് എന്താണോ അവരെ മനനം, വിശകലനം, അവഗാധവിചാരം എന്നിവയ്ക്ക് വിധേയമാക്കണം. മസ്തിഷ്ക്കത്തില്നിന്ന് ഈ ശക്തികള് സര്വ അവയവങ്ങളിലും എത്തിച്ചേര്ന്ന് കായവ്യൂഹം മുഴുവന് വ്യാപിക്കും. ഈ ശക്തിയാണ് ഊര്ജ്ജസ്വലമായ വ്യക്തിപ്രഭാവമായും സമുജ്ജ്വലപ്രതിഭയായും മഹനീയാചരണമായും പ്രകടമാകുന്നത്.
– രമാദേവി
തയ്യാറാക്കിയത്: ടി. ഭാസ്കരന് കാവുംഭാഗം
