ഒരുപാട് വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ്, കേരളത്തിന്റെ ചെറിയ ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്നും പട്ടണങ്ങളിൽ നിന്നും ആയിരക്കണക്കിന് മലയാളികൾ ഒരു വലിയ സ്വപ്നവുമായി അമേരിക്കയിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. വിമാനത്താവളത്തിൽ കണ്ണീരോടെ വിടപറഞ്ഞ മാതാപിതാക്കളും, പ്രതീക്ഷകളുമായി കൈവീശിയ സഹോദരങ്ങളും, മനസ്സിൽ നിറയെ സ്വപ്നങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു അവരുടെ സമ്പാദ്യം.
അമേരിക്ക എന്നത് അന്ന് ഒരു രാജ്യം മാത്രമായിരുന്നില്ല. അത് ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നു. ഒരു ജീവിതലക്ഷ്യമായിരുന്നു. സ്വന്തം കുടുംബത്തെ ഉയർത്താനും, മക്കൾക്ക് നല്ല ഭാവി നൽകാനും, നാട്ടിലെ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ നിന്നും പരിമിതികളിൽ നിന്നും പുറത്തുകടക്കാനുമുള്ള ഒരു വലിയ പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു.
അവർ കഠിനമായി അധ്വാനിച്ചു. രാവും പകലും ജോലി ചെയ്തു. പലരും രണ്ടും മൂന്നും ജോലികൾ വരെ ചെയ്തു. ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളും, അവധിയില്ലാത്ത ദിവസങ്ങളും അവർ അതിജീവിച്ചു. അങ്ങനെ അവർ വീടുകൾ വാങ്ങി. മക്കളെ മികച്ച സർവകലാശാലകളിൽ പഠിപ്പിച്ചു. ജീവിതം പതുക്കെ വിജയത്തിലേക്ക് നടന്നു.
അതോടൊപ്പം അവർ മറ്റൊരു മനോഹരമായ കാര്യവും ചെയ്തു.
ഒരുമിച്ച് കൂടാൻ, മലയാളം സംസാരിക്കാൻ, ഓണവും വിഷുവും ആഘോഷിക്കാൻ, സ്വന്തം സംസ്കാരത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ അവർ സംഘടനകൾ രൂപീകരിച്ചു. ഫൊക്കാന, ഫോമ, കേരള ഹിന്ദുസ് ഓഫ് നോർത്ത് അമേരിക്ക, വേൾഡ് മലയാളി കൗൺസിൽ, അനവധി പ്രാദേശിക അസോസിയേഷനുകൾ… അങ്ങനെ അമേരിക്കയിലെ മലയാളികളുടെ സാമൂഹിക ജീവിതം സമ്പന്നമായി.
ആ സംഘടനകളുടെ വേദികളിൽ അവർ പാടി, നൃത്തം ചെയ്തു, ചിരിച്ചു, സൗഹൃദങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു. അനേകം നേതാക്കൾ ജനിച്ചു. അനേകം സമ്മേളനങ്ങൾ നടന്നു. മലയാളിത്തത്തിന്റെ കൊടി അവർ അമേരിക്കയുടെ മണ്ണിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു.
പക്ഷേ…
ഒരു കാര്യം മാത്രം അവർ ചിന്തിച്ചില്ല.
ആ സംഘടനകൾ സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ അവർ എല്ലാവരും ചെറുപ്പമായിരുന്നു.
അവർക്ക് ആരോഗ്യവും ഊർജവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം തങ്ങൾക്കും വാർദ്ധക്യം വരുമെന്ന് അവർ മറന്നു.
ഇന്ന് ആ തലമുറയിലെ പലരും എഴുപതും എൺപതും കടന്നിരിക്കുകയാണ്.
ഇന്ന് അവരുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം ഉയരുന്നു.
“ഞങ്ങൾ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി ഓടി. കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി ഓടി. സമൂഹത്തിനുവേണ്ടി ഓടി. സംഘടനകൾക്കുവേണ്ടി ഓടി. എന്നാൽ ഇന്ന് ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ആരുണ്ട്?”
അമേരിക്കയിലെ പല നഴ്സിംഗ് ഹോമുകളുടെയും മുറികളിൽ ഇന്ന് നിശബ്ദമായി ഇരിക്കുന്ന ചില മലയാളി മുഖങ്ങൾ ഈ ചോദ്യം ദിവസവും സ്വയം ചോദിക്കുന്നുണ്ട്.
അവരിൽ ഒരാൾ ഒരുപക്ഷേ ഇങ്ങനെ പറയുന്നുണ്ടാകാം:
“ഒരിക്കൽ ഞാൻ എന്റെ മക്കളെ കൈപിടിച്ചു നടത്തിച്ചു. അവരെ പഠിപ്പിച്ചു. വളർത്തി. നല്ല നിലയിലാക്കി. ഇന്ന് അവർ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു. അവരെ ഞാൻ കുറ്റം പറയുന്നില്ല. അവരുടെ ജീവിതം തിരക്കുള്ളതാണ്. അവരുടെ കുടുംബങ്ങളുണ്ട്. അവരുടെ ഉത്തരവാദിത്തളുണ്ട്.
സത്യത്തിൽ ഞാൻ തന്നെയല്ലേ ഒരിക്കൽ എന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും വിട്ട് അമേരിക്കയിലേക്ക് വന്നത്?
അവരുടെ വാർദ്ധക്യത്തിലെ ഏകാന്തത എത്രമാത്രം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു?
അപ്പോൾ ഇന്ന് എന്റെ മക്കളെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ എനിക്ക് എന്തവകാശം?”
ആ ചിന്ത തന്നെയാണ് ഏറ്റവും വേദനാജനകം.
ഇന്ന് ഒരു നഴ്സിംഗ് ഹോമിലെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ഇരിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ചിലപ്പോൾ ഒരു വലിയ ആഗ്രഹം മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ.
ഒരു തവണ നാട്ടിലെ ഭക്ഷണം കഴിക്കണം.
ഒരു തവണ മലയാളത്തിൽ കുറച്ചുനേരം സംസാരിക്കണം.
ഒരു തവണ ഓണസദ്യയുടെ മണവാസന അനുഭവിക്കണം.
ഒരു തവണ ബാല്യകാല കഥകൾ ആരോടെങ്കിലും പറയണം.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ ആഹാരം പാകം ചെയ്യാൻ കൈകൾക്ക് ശക്തിയില്ല.
മനസ്സിൽ ആഗ്രഹമുണ്ട്.
പക്ഷേ ശരീരം സഹകരിക്കുന്നില്ല.
സ്വപ്നങ്ങൾ ഒരിക്കൽ ആകാശം കീഴടക്കിയിരുന്നു.
ഇന്ന് ആ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഓർമ്മകൾ മാത്രമാണ് കൂട്ടായി അവശേഷിക്കുന്നത്.
ഇത് ആരുടെയെങ്കിലും പരാജയത്തിന്റെ കഥയല്ല.
ഇത് ഒരു തലമുറയുടെ ജീവിതസത്യം ആണ്.
നമ്മൾ വീടുകൾ പണിതു.
ബിസിനസുകൾ വളർത്തി.
സംഘടനകൾ സ്ഥാപിച്ചു.
പക്ഷേ നമ്മൾ പ്രായമാകുമ്പോൾ നമ്മളെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു “സ്നേഹഭവനം” പണിയാൻ നമ്മൾ മറന്നു.
അമേരിക്കയിലെ മലയാളി സമൂഹം ഇന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം ഇതാണ്.
നാളെ നമ്മൾ എവിടെയായിരിക്കും?
നമ്മുടെ വാർദ്ധക്യം എങ്ങനെയായിരിക്കും?
നമ്മുടെ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന, നമ്മുടെ ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്ന, നമ്മുടെ ഓർമ്മകൾ കേൾക്കുന്ന, നമ്മുടെ കൈ പിടിക്കുന്ന ഒരു ഇടം നമുക്കുണ്ടാകുമോ?
അല്ലെങ്കിൽ നമ്മളും ഒരിക്കൽ ഒരു ജനലരികിൽ ഇരുന്ന് പഴയ ചിത്രങ്ങൾ നോക്കി നിശബ്ദമായി കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കേണ്ടി വരുമോ?
സമയം ഇപ്പോഴും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
ഇന്ന് നമ്മൾ തീരുമാനിച്ചാൽ നാളെയുടെ തലമുറയ്ക്കും നമുക്കും ഒരുപോലെ പ്രതീക്ഷ നൽകുന്ന ഒരു സംവിധാനമുണ്ടാക്കാൻ കഴിയും.
കാരണം വാർദ്ധക്യം ഒരു രോഗമല്ല.
അത് ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന അധ്യായമാണ്.
ആ അധ്യായം ഏകാന്തതയുടെയും നിശബ്ദതയുടെയും കഥയാകരുത്.
അത് സ്നേഹത്തിന്റെയും കരുതലിന്റെയും മാന്യതയുടെയും കഥയാകണം.
ഒരിക്കൽ അമേരിക്കയെ സ്വപ്നം കണ്ട തലമുറയ്ക്ക്,
അവരുടെ അവസാന കാലത്ത്,
അമേരിക്കയിലും ഒരു “വീട്” ഉണ്ടാകണം.
അവിടെ അവർ അതിഥികളല്ല…
അവർ സ്വന്തം ആളുകളായിരിക്കണം.
ജന്മഭൂമി ഓണ്ലൈന്