സഭാ നേതൃത്വത്തിന്റെ സുതാര്യതാ പ്രതിസന്ധി

സർക്കാരിനോട് മറുപടി പറയേണ്ടതില്ലെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നുവെങ്കിൽ പോലും, നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസികളോട് എങ്കിലും പറഞ്ഞുകൂടേ?

പ്രതിവർഷം ആയിരക്കണക്കിന് കോടി രൂപ വിദേശത്തു നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, ആ പണം എങ്ങനെ ചെലവഴിക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം നൽകാൻ പോലും തയ്യാറാകാത്ത നിലപാട് എന്താണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്? ഒരു ജനാധിപത്യ സർക്കാർ “ഈ പണം സുതാര്യമായി ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടോ?” എന്ന് ചോദിച്ചാൽ, അതിന് മറുപടി പറയുന്നതിന് പകരം “ന്യൂനപക്ഷ പീഡനം”, “ഭരണഘടനാ ലംഘനം”, “മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് നേരെയുള്ള ആക്രമണം” എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഇരവാദം ഉയർത്തുന്നത് യുക്തിസഹമാണോ?

വിദേശ സംഭാവന നിയന്ത്രണച്ചട്ടം—എഫ്‌.സി.ആർ.എ.—ഇന്ത്യയിൽ പുതിയ ഒന്നല്ല. 1976 മുതൽ നിലവിലുള്ള ഈ നിയമം, 2010-ൽ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കപ്പെട്ടു. ലക്ഷ്യം ഒന്ന് മാത്രമാണ്: വിദേശ പണം രാജ്യസുരക്ഷയെയും സാമൂഹിക സമത്വത്തെയും ബാധിക്കാതിരിക്കണം. രാജ്യത്ത് ഏകദേശം 16,000 എൻജിഒകൾക്ക് വിദേശ ധനസഹായം ലഭിക്കുന്നു. പ്രതിവർഷം ഏകദേശം 22,000 കോടി രൂപ. ഇത്ര വലിയ തുകയുടെ ഉപയോഗം പരിശോധിക്കരുത് എന്ന വാദം എങ്ങനെയാണ് ന്യായീകരിക്കുക?

വിശേഷിച്ച് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്—ഈ നിയമം ഒരു മതവിഭാഗത്തിനും മാത്രം ബാധകമല്ല. ഹിന്ദു, മുസ്ലിം, സിഖ്, ബുദ്ധ സംഘടനകൾ എല്ലാം ഇതിന്റെ പരിധിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. International Society for Krishna Consciousness, സേവാഭാരതി, അമൃത്സറിലെ ഹർമന്ദിർ സാഹിബ് തുടങ്ങിയ സ്ഥാപനങ്ങൾ ഇതേ നിയമത്തിന്റെ കീഴിലാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അവിടെയൊന്നും കാണാത്ത അസ്വസ്ഥത എന്തുകൊണ്ട് ചില ക്രിസ്ത്യൻ സഭാ നേതൃത്വത്തിൽ മാത്രം കാണുന്നു?

ഇവിടെ ചോദ്യം വളരെ ലളിതമാണ്: “പരിശോധനയെന്തിന് ഭയം?”

വിശ്വാസികളിൽ നിന്ന് പിരിവ് നടത്തുകയും, അതിനൊപ്പം വിദേശത്തു നിന്ന് വലിയ തുക സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സംവിധാനത്തിൽ, സാമ്പത്തിക സുതാര്യത ഒരു നിർബന്ധമാണ്. പക്ഷേ യാഥാർത്ഥ്യം എന്താണ്? പള്ളി പണിയാനും, സ്കൂളുകളും ആശുപത്രികളും നിർമ്മിക്കാനും നാട്ടിൽ നിന്നുതന്നെ കോടികൾ പിരിക്കുന്നു. അതേസമയം, വിദേശ സഹായത്തിന്റെ കണക്ക് വിശ്വാസികൾക്ക് തുറന്ന് പറയുന്നുണ്ടോ?

സഭാ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ജോലി നേടാൻ പോലും ലക്ഷങ്ങൾ കൊടുക്കേണ്ടി വരുന്നുവെന്ന പരാതികൾ വ്യാപകമാണ്. ആശുപത്രികളിൽ സേവനം സൗജന്യമാണോ? വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ വിശ്വാസികൾക്ക് പ്രത്യേക പരിഗണനയുണ്ടോ? ഇല്ലെങ്കിൽ, ഈ സ്ഥാപനങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആര്ക്കുവേണ്ടിയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്?

ഇവിടെയാണ് പ്രശ്നത്തിന്റെ കേന്ദ്രം. സുതാര്യതയുടെ അഭാവം.

വിദേശ പണം സ്വീകരിക്കുന്നത് ഒരു മൗലികാവകാശമല്ലെന്ന് സുപ്രീംകോടതി തന്നെ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അപ്പോൾ അതിന്റെ ഉപയോഗം പരിശോധിക്കുന്നത് ഭരണഘടനാ ലംഘനം എങ്ങനെ ആകുന്നു?

ചരിത്രം നമ്മെ മുന്നറിയിപ്പുകൾ നൽകുന്നുണ്ട്. കൂടംകുളം ആണവ പദ്ധതിക്കെതിരായ സമരത്തെക്കുറിച്ച് മുൻ പ്രധാനമന്ത്രി മൻമോഹൻ സിംഗ് വിദേശ ഇടപെടലിനെക്കുറിച്ച് തുറന്നുപറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. തൂത്തുക്കുടിയിലെ സ്റ്റർലൈറ്റ് സമരം, വിഴിഞ്ഞം പദ്ധതി എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രതിഷേധങ്ങളിലും സമാനമായ ആരോപണങ്ങൾ ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്. ഇവയെല്ലാം ഒറ്റയടിക്ക് തള്ളിക്കളയാനാകില്ല.

പ്രശ്നം സമരങ്ങളല്ല. പ്രശ്നം—അവയ്‌ക്ക് പിന്നിലെ സാമ്പത്തിക ഉറവിടങ്ങളുടെ സുതാര്യതയാണ്.

അതേസമയം, ഓരോ നിയമപരിഷ്കാരവും “ന്യൂനപക്ഷ വിരുദ്ധം” എന്ന മുദ്രകുത്തി രാഷ്‌ട്രീയ സമ്മർദ്ദം സൃഷ്ടിക്കുന്ന സമീപനം ദീർഘകാലത്തിൽ തന്നെ തിരിച്ചടിയാകും. ജനാധിപത്യത്തിൽ നിയമങ്ങൾ പാസാക്കുന്നത് ജനങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്ത പ്രതിനിധികളാണ്. അതിനെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നത് ഒരു രാഷ്‌ട്രീയ അവകാശമായിരിക്കാം, പക്ഷേ അത് ഭീഷണിയിലേക്കും ബ്ലാക്ക്‌മെയിലിംഗിലേക്കും മാറുമ്പോൾ പ്രശ്നമാകുന്നു.

സഭാ നേതൃത്വത്തിന് ഇവിടെ ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയുണ്ട്—വോട്ട് ബാങ്ക് രാഷ്‌ട്രീയത്തിന്റെ ശക്തി അനന്തമല്ല. സമൂഹം മാറുകയാണ്. വിശ്വാസികളും ചോദ്യം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങുകയാണ്. “എന്റെ പണം എവിടെയാണ് പോകുന്നത്?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് മറുപടി ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒരു തലമുറ വളർന്നു വരുന്നു.

ഇത് ഒരു മുന്നറിയിപ്പാണ്. വിശ്വാസികളിൽ നിന്നുതന്നെ.

മുൻ പ്രധാനമന്ത്രി അടൽ ബിഹാരി വാജ്‌പേയി പറഞ്ഞത് ഓർക്കാം: “സർക്കാരുകൾ വരും പോകും, പക്ഷേ രാജ്യം നിലനിൽക്കണം.” രാജ്യത്തിന്റെ നിയമങ്ങളും സുരക്ഷയും എല്ലാറ്റിനുമുപരി നിലനിൽക്കേണ്ടതാണ്.

ഒരു വശത്ത് ജനാധിപത്യം പ്രസംഗിക്കുകയും, മറുവശത്ത് ജനാധിപത്യ സർക്കാരിന്റെ നിയമങ്ങളെ അംഗീകരിക്കാതിരിക്കയും ചെയ്യുന്ന ഇരട്ടത്താപ്പ് ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കില്ല.

സുതാര്യതയിലേക്ക് മാറുക—അല്ലെങ്കിൽ ചോദ്യങ്ങളെ നേരിടുക.

കാരണം ഒരു കാര്യത്തിൽ സംശയമില്ല:
സർക്കാരിനോട് പറയേണ്ടതില്ലെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നുവെങ്കിൽ പോലും, വിശ്വാസികളോട് പറഞ്ഞേ തീരൂ.