ആര്എസ്എസില്നിന്ന് ഊര്ജം കൊണ്ട ദേശീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ മൂന്നു മേഖലകളില് ഒന്നിന്റെ പ്രസാരണ സ്രോതസായിരുന്നു പരമേശ്വര്ജി എന്ന പി. പരമേശ്വരന്. മറ്റു രണ്ടു മേഖലകളുടെ ഊര്ജ കേന്ദ്രങ്ങളായത് പണ്ഡിറ്റ് ദീനദയാല് ഉപാധ്യായയും ദത്തോപാന്ത് ഠേംഗ്ഡിയും. ഈ മൂന്നു പേര്ക്കും പ്രേരണയും പ്രചോദനവും മാര്ഗ ദര്ശകവുമായത് ഗുരുജി ഗോള്വള്ക്കറും.
സംഘത്തിന്റെ രണ്ടാം സര്സംഘചാലകായ ഗുരുജിയുമായുള്ള നിരന്തര ചര്ച്ചകള്ക്കൊടുവിലാണ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ദിശയും ദര്ശനവുമടിസ്ഥാനമാക്കി പണ്ഡിറ്റ് ദീനദയാലിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടില് ജനസംഘ രാഷ്ട്രീയ കക്ഷി രൂപം കൊള്ളുന്നത്. തൊഴിലാളി മേഖലയില് ഇന്ന് വടവൃക്ഷം പോലെ വളര്ന്ന ഭാരതീയ മസ്ദൂര് സംഘം (ബിഎംഎസ്) ഠേംഗ്ഡിയുടെ സംഘാടനവും. ഇവര്ക്കൊപ്പം നേരിട്ട് സംഘ ഇതര സംഘടനയുടെ, പരിവാര് സംഘടനയുടെ പ്രവര്ത്തനത്തിന്റെ തന്ത്രങ്ങള് പരമേശ്വര്ജിക്ക് കിട്ടി.
അതിന് കാരണമായത് പരമേശ്വര്ജിയെ ബാധിച്ചിരുന്ന ഒരു രോഗവുമായിരുന്നു. വെറ്റ് പ്ല്യൂറിസി എന്ന പ്രത്യേക രോഗം പരമേശ്വര്ജിക്കുണ്ടായിരുന്നു. 24-ാം വയസ്സില് ഈ അസുഖം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ശ്വാസകോശത്തില് നീര്ക്കെട്ടുണ്ടാകുന്ന പ്രത്യേകവും അസാധാരണവുമായ അസുഖമായിരുന്നു. അന്ന്, 1951-ല് ഈ രോഗത്തിന് ചികിത്സ നാഗ്പൂരിലാണുണ്ടായിരുന്നത്. (ഈ അസുഖത്തെ തുടര്ന്ന് ആദ്യ വര്ഷ ഒടിസി കഴിഞ്ഞ് തുടര്ന്നുള്ള ഒരു സംഘടനാ ശിബിരങ്ങളിലും പരിശീലനത്തിലും പരമേശ്വര്ജിക്ക് പങ്കെടുക്കാന് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. സംഘടനയില് ഇങ്ങനെ ഔദ്യോഗിക ചിട്ടകള് പൂര്ത്തിയാക്കാത്തവര് വേറേ ഉണ്ടാവില്ല.) 1951 കാലത്തായിരുന്നു ഗുരുജിയുടെ സംഘടനാ പര്വത്തിലെ നിര്ണായക ദിനങ്ങള്. ജനസംഘം രൂപീകരിക്കാനുള്ള ചര്ച്ചകളും തീരുമാനവും വന്നത് ആ കാലത്തായിരുന്നു. അന്ന് നാഗപൂര് കാര്യാലയത്തില് ചികിത്സയ്ക്കായി താമസിച്ചിരുന്ന പരമേശ്വര്ജിക്ക് ഗുരുജിയില്നിന്ന് കാര്യങ്ങള് നേരിട്ടും അല്ലാതെയും ബോധ്യപ്പെടാന് അത് അവസരമാകുകയായിരുന്നു.
പില്ക്കാലത്ത്, ബൗദ്ധിക മേഖലയില്, ദല്ഹിയില് ദീനദയാല് റിസര്ച്ച് ഇന്സ്റ്റിറ്റിയൂട്ടില് നടത്തിയ പ്രവര്ത്തനവും ഇന്സ്റ്റിറ്റിയൂട്ടിന്റെ മന്ഥന് എന്ന ഔദ്യോഗിക മാസികയുടെ മേല്നോട്ടവും പിന്നീട് ഭാരതീയ വിചാരേകന്ദ്രത്തിന്റെ സ്ഥാപനവുമൊക്കെ ആ കാലത്ത് ആര്ജിച്ച ഊര്ജത്തില്നിന്ന് സംഭവിച്ചതാണ്.
