ശ്രീരാമോ ഭരതഃ കൃഷ്ണോഭീഷ്മോധര്മസ്തഥാര്ജുനഃ
മാര്ക്കണ്്ഡേയോഹരിശ്ചന്ദ്രഃ പ്രഹ്ളാദോ നാരദോധ്രുവഃ
ഭഗവാന് വിഷ്ണുവിന്റെ എട്ടാമത്തെ അവതാരവും ദേവകീ വാസുദേവന്മാരുടെ പുത്രനും യശോദാ നന്ദനന്മാരുടെ വളര്ത്തു പുത്രനുമായ ശ്രീകൃഷ്ണന് പതിനാലു കലകള് ചേര്ന്ന പൂര്ണ അവതാരമെന്ന രൂപത്തില് പരമാരാധ്യനാണ്. അനേകം അസുരരെ വധിച്ച് ഗോകുല വാസികളെ ഇന്ദ്രകോപത്തില് നിന്ന് രക്ഷിക്കാനായി ഗോവര്ധനധാരിയായ, സുദാമാവിന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തായ , യുധിഷ്ഠിരന്റെ രാജസൂയത്തില് അഗ്രാസന പൂജ സ്വീകരിച്ച അതേ സമയം തന്നെ, അവിടെ എത്തിച്ചേര്ന്ന ബ്രാഹ്മണരുടെ കാലുകഴുകിക്കുന്നതിനും, ഭക്ഷണ ശാലയില് എച്ചില് ഇല എടുക്കുന്നതിനും ഒരേ ഉത്സാഹത്തോടെ നിന്ന, മഹാഭാരത യുദ്ധത്തില് പാണ്ഡവര്ക്ക് വിജയം നേടിക്കൊടുത്ത, ധര്മസംസ്ഥാപകനും, കര്മയോഗിയുമായ, ഗീതോപദേശം ചെയ്ത, യദു വംശത്തിന്റെ അധഃപതനം കണ്ട് സ്വന്തം വംശമാണെങ്കിലും അതിനേയും ഉന്മൂലനം ചെയ്ത ശ്രീകൃഷ്ണന് ഭാഗവത പുരാണത്തില് മാത്രമല്ല, മഹാകാവ്യമായ മഹാഭാരതത്തിന്റേയും നായകന് തന്നെയാണ്. ഭാരതീയ ഭാഷകളുടെയെല്ലാം സാഹിത്യം ശ്രീകൃഷ്ണ കഥകളാല് സമ്പുഷ്ടമാണ്. ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ ജനനത്തിനു മുമ്പ് വൃഷ്ണി, അന്ധക വംശങ്ങള് ചേര്ന്നതായിരുന്നു മഥുര. ശ്രീകൃഷ്ന്റെ മുത്തച്ഛനായ ദേവകന്റെ ജ്യേഷ്ഠന് ഉഗ്രസേനനാണ് ഈ രണ്ടു നാട്ടുരാജ്യങ്ങളും ഭരിച്ചിരുന്നത്. പിന്നീട് കംസന് ഈ രണ്ടു നാട്ടുരാജ്യങ്ങളേയും തന്റെ ഏകാധിപത്യത്തിനു കീഴില് കൊണ്ടു വന്നു. കംസവധം ചെയ്ത് ശ്രീകൃഷ്ണന് വീണ്ടും അവരെ മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. കംസന്റെ ഭാര്യാപിതാവ് ജരാസന്ധന് ശ്രീകൃഷണനോട് പ്രതികാരം ചെയ്യാനായി പരസഹായം തേടിയപ്പോള് അവരെയെല്ലാം വധിച്ചു കൊണ്ട് ശ്രീകൃഷ്ണന് ഇത് ആവര്ത്തിക്കാതിരിക്കാനായി അവിടെ നിന്ന് അന്ധക,വൃഷ്ണി വംശങ്ങളെ ദ്വാരകയിലേക്ക് മാറ്റി. പിന്നീട് ജരാസന്ധനെ യുക്തിപൂര്വം ഭീമന്റെ കൈകൊണ്ട് വധിച്ചു. ശ്രീകൃഷ്ണന് നിപുണനായ രാഷ്ട്രതതന്ത്രജ്ഞനും മഹായോഗിയുമായിരുന്നു.
(ഹോ. വെ. ശേഷാദ്രിയുടെ ‘ഏകാത്മതാസ്തോത്രം’ വ്യാഖ്യാനത്തില് നിന്ന്)
