സാഹിത്യത്തിന്റെ സഹൃദയ ഹൃദയാഹ്ലാദകത്വം മാത്രമല്ല; പ്രത്യുതാ സമൂഹത്തില് മാറ്റങ്ങള് വരുത്തുവാനുള്ള ഉപാധികൂടിയാണ് സാഹിത്യമെന്ന് വൈദിക സാഹിത്യം മുതല് ലൗകികസാഹിത്യം വരെ പരിശോധിച്ചാല് നമുക്ക് മനസ്സിലാകും. മാക്സ്മുള്ളര് വേദത്തെ ആദ്യമനുജന്റെ ആദ്യഭാഷണം എന്ന് നിര്വചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇന്ഡോ യൂറോപ്യന് വംശത്തിന്റെ ഏത് ഉപശാഖ എടുത്താലും ഏറ്റവും പഴക്കമേറിയ സാഹിത്യം വേദം തന്നെയാണ്. വേദങ്ങളില്, വിശിഷ്യാ ഉപനിഷത്തുകളില് കാണുന്ന മഹത്തായ ഉള്ക്കാഴ്ച സാമൂഹിക നിയന്ത്രണത്തിന്റെ പാരമ്പര്യങ്ങളായി വികസിച്ചു. ചിന്തയും യാഥാര്ത്ഥ്യങ്ങളുടേതായ ഒരു മഹത് സാഹിത്യം വളരുകയും അവ പിന്നീട് പ്രബന്ധങ്ങളും വ്യാഖ്യാനങ്ങളുമായി വിപുലമാവുകയും ചെയ്തു. ശ്രൗതസൂത്രങ്ങള് സാമൂഹിക യജ്ഞങ്ങള്ക്കും കര്മങ്ങള്ക്കുമുള്ള നിര്ദ്ദേശങ്ങള് നല്കുന്നു. ഗൃഹ്യസൂത്രങ്ങള് കര്മങ്ങളുടെ ശുദ്ധീകരണക്ഷമമായ നൈര്മല്യം ഗൃഹത്തിന്റെ അകത്തളത്തിലെത്തിച്ചു. ധര്മം ശീലിക്കുക, അധര്മം ഒരിക്കലും പ്രവര്ത്തിക്കാതിരിക്കുക, സത്യം പറയുക, അസത്യം ഒരിക്കലും പറയാതിരിക്കുക, അഹന്ത, അസൂയ, അഹംഭാവം, കോപം എന്നിവ ഉപേക്ഷിക്കുക എന്നിപ്രകാരമുള്ള സദുപദേശങ്ങള് ഭാരതീയ ധര്മസാഹിത്യം സദാ പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു.
അമൃതവാണി
ആനയുടെ കാലിലോ വാലിലോ തൊട്ടിട്ട് ഇതാണ് ആന എന്നുപറയുന്ന അന്ധനെപ്പോലെ പാരാവാരസദൃശമായ സംസ്കൃതസാഹിത്യത്തിന്റെ ഒരു കോണില്നിന്നുകൊണ്ട് ഈ മഹത്ഗ്രന്ഥങ്ങളെ ദുര്വ്യാഖാനം ചെയ്യുന്നത് മഹാപാപമാണ്. ‘കര്മണ്യേ വാധികാരസ്തേ, മാഫലേഷു കദാചന’ എന്ന ഭഗവദ്ഗീതാ വാക്യം പലപ്പോഴും ഈ ദുര്വ്യാഖ്യാനത്തിന് ഇരയാകാറുണ്ട്. നിനക്ക് ജോലി ചെയ്യുവാനേ അധികാരമുള്ളൂ, കൂലി ചോദിക്കുവാന് അധികാരമില്ലാ എന്ന ലൗകികാര്ത്ഥം കല്പ്പിച്ച് യുഗപുരുഷനായ ശ്രീകൃഷ്ണനെ ബൂര്ഷ്വാ വര്ഗത്തിന്റെ ശക്തനായ പ്രതിനിധിയായും സംസ്കൃതത്തെ അതിന്റെ പ്രചാരണമാധ്യമമായും ചിത്രീകരിക്കുന്നത് അക്ഷന്തവ്യമായ അപരാധമാണ്. ”ന സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യമര്ഹതി” ”ചാതുര്വര്ണ്യം മയാ സൃഷ്ടം” എന്നീ വാക്യങ്ങളും ഇമ്മാതിരിയുള്ള ദുര്വ്യാഖ്യാനത്തിന് ഇരയാകാറുണ്ട്. സ്ത്രീ സ്വയം രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടവര് അല്ലെന്നും അവളെ രക്ഷിക്കേണ്ടത് സമൂഹത്തിന്റെ കടമയാണെന്നും ”ന സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യമര്ഹതി” എന്ന വാക്യത്തിനുമുമ്പും പിന്പുമുള്ള വാക്യങ്ങള് വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കുവാന് കഴിവുള്ള ഒരു വ്യക്തിക്ക് ബോധ്യമാകും. ഇപ്രകാരമുള്ള അബദ്ധങ്ങളില് നിന്ന് വിമുക്തമാക്കുവാനും കബളിപ്പിക്കപ്പെടാതിരിക്കുവാനും സംസ്കൃത പഠനം അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.
