സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്റെ ജീവിതസന്ദേശത്തിലൂടെ നഷ്ടസ്വപ്നങ്ങളുടെ ചിറകുവിടര്ത്തി സ്വത്വബോധത്തെ പുനരാവിഷ്കരിക്കാന് നമുക്ക് കഴിയണം. ഗ്രാമീണ വികസനത്തിന്റെ കേരള പരിപ്രേക്ഷ്യം പുനരാവിഷ്കരിക്കാന് നമുക്ക് സാധിക്കണം. സസ്യ ശ്യാമളകോമളമായ കേരളത്തെ പുനര്ജനിപ്പിക്കാന് ഗ്രാമനവീകരണ പരിപാടിക്ക് തുടക്കം കുറിക്കണം. അധ്വാനത്തെ ആരാധനയായി കാണുന്ന നമ്മുടെ പാരമ്പര്യത്തെ വീണ്ടെടുക്കുവാന് കൃഷിയേയും കാര്ഷികാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ചെറുകിട വ്യവസായത്തേയും ഗ്രാമീണ വിപണനശാലകളേയും പുനഃസൃഷ്ടിക്കുവാന് കഴിയണം പൂക്കളും അരിയും പച്ചക്കറിയും വിഷവും ചേര്ന്ന് മിശ്രിതം പണം കൊടുത്തുവാങ്ങി രോഗികളായിത്തീരുന്ന കേരളത്തെ രക്ഷിക്കുവാന് നാം നമ്മുടെ പഴയകൃഷിരീതിയും തനിമയും പുനരാവിഷ്ക്കരിക്കുവാനുള്ള സുവര്ണാവസരം പ്രയോജനപ്പെടുത്തണം.
ഓണത്തിന് ”ഒരു കൂട പൂവും ഒരു കുട്ട പച്ചക്കറിയും” കേരളത്തിലെ മുഴുവന് വീടുകളിലും ഉത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടണം. ഭൂമിയില്ലാത്തവര് ടെറസ്സില് മണ്ണിട്ട് കൃഷി ചെയ്താണെങ്കിലും ഇതു നമുക്ക് സാധിക്കണം. കുറച്ചുസമയം ഭൂമിയിലധ്വാനിക്കുന്ന ശീലം നമുക്ക് വീണ്ടെടുക്കണം. ഗ്രാമങ്ങളില് കാര്ഷിക കൂട്ടായ്മ, പ്രദര്ശനം, പാചകമത്സരം, ഗൃഹോപകരണ നിര്മാണ മത്സരം, കായിക മത്സരങ്ങള് തുടങ്ങിയ പരിപാടികള് ആവിഷ്കരിക്കണം. ഗ്രാമത്തിലെ പ്രമുഖരായ കര്ഷകര്, പശുപാലകര്, വിദഗ്ദ്ധ തൊഴിലാളികള്, പരിസ്ഥിതി പ്രവര്ത്തകര്, ആചാര്യന്മാര് എന്നിവരെ ഗ്രാമോത്സവങ്ങളില് ആദരിക്കണം. നാടന്കലകള്, കവിതകള്, കലാരൂപങ്ങള് എന്നിവയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണം. പരസ്പര സ്നേഹത്തിന്റേയും പരസ്പരസഹായത്തിന്റെയും സഹകരണത്തിന്റെയും അന്തരീക്ഷം ഗ്രാമങ്ങളില് സൃഷ്ടിക്കപ്പെടണം. കാര്ഷികരംഗത്തുകൂടി കടന്നെത്തിയ നഷ്ടമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മലയാളപാദങ്ങള് നമുക്ക് വീണ്ടെടുക്കണം. കൃഷിയിലൂന്നിയ ആചാരങ്ങളെ ശോഭ കെടാതെ നമുക്ക് വീണ്ടെടുക്കണം. തരിശില്ലാത്ത ഭൂമിയായി കേരളത്തെ മാറ്റുകയും ജലസ്രോതസ്സുകളെ സംരക്ഷിക്കുകയും മാലിന്യത്തെ കുറച്ച് ഉള്ളവയെ ജൈവികമായി സംസ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന, ഒരു ഗ്രാമസമുദ്ധാരണം കാലഘട്ടത്തിന്റെ അനിവാര്യതയായി തുടക്കം കുറിക്കണം. ഒട്ടും അഭികാമ്യമല്ലാത്ത അവസ്ഥയില്നിന്ന് അഭികാമ്യമായ അവസ്ഥയിലേക്ക് പരിവര്ത്തനപ്പെടുത്തുവാന് യുവശക്തി ഗ്രാമത്തില് തന്നെ വിനിയോഗിക്കപ്പെടണം.
ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ട സാമൂഹ്യഘടകങ്ങളെ കോര്ത്തിണക്കി എന്റെ മണ്ണാണ് എന്നെ ഞാനാക്കിയത് എന്ന ചിന്ത ഓരോ ഗ്രാമീണരിലും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടണം. ജൈവപ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കുന്നവരിലൂടെ മാത്രമേ പരസ്പര സഹകരണത്തിന്റേയും സ്നേഹത്തിന്റെയും സക്രിയ പാത വെട്ടിത്തുറക്കാനാകുകയുള്ളൂ. ആഹാരമില്ലാത്ത, ജലമില്ലാത്ത, നദിയില്ലാത്ത, വനമില്ലാത്ത വികസനം നമുക്കാവശ്യമില്ല. കേരളത്തിലെ നികുതിപ്പണം മഹാനഗരങ്ങളില് നിക്ഷേപിച്ച് വിദേശവല്ക്കരണവും ചേരിവത്ക്കരണവും നടത്തുമ്പോള് നമുക്കാവശ്യം പണത്തിന്റെ വികേന്ദ്രീകൃത വിനിയോഗത്തിലൂടെ ഗ്രാമത്തിന്റെ സ്വാവലംബനമാണ്. വേദകാലത്തുണ്ടായിരുന്ന യൂഥസംസ്കാരം നമുക്ക് ഈ മണ്ണില് പുനഃസൃഷ്ടിക്കുവാന് കഴിയണം. രാഷ്ട്രീയരംഗത്തു ഇവരുടെ അഭാരതീയ വികസന കാഴ്ചപ്പാടുകള് തിരുത്തിക്കുറിക്കുവാന് നമ്മുടെ കഴിവിനെ പ്രയോജനപ്പെടുത്തണം. വികസിച്ച്, പണത്തിന്റെ മൂല്യം ശോഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഇക്കാലത്ത് ഗ്രാമീണതനിമയിലാണ്, ഉല്പാദനാധാരിതമായ സാമ്പത്തികവ്യവസ്ഥ അനിവാര്യമായിരിക്കുന്നു. ആഹാരവും വസ്ത്രവും പാര്പ്പിടവും സുരക്ഷയും ഉറപ്പാക്കാന് കഴിയാത്ത വികസനം കാടത്തമാണ്, അത് അപകടങ്ങളെ ക്ഷണിച്ചുവരുത്തും.
ദരിദ്രകോടികളുടെ കണ്ണീരൊപ്പാന് തന്റെ ആത്മീയജീവിതത്തെ ഭാരതമാതാവിന്റെ തൃക്കാല്ക്കല് സമര്പ്പിച്ച സ്വാമി വിവേകാനന്ദന്റെ ആദര്ശത്തില് ഉറച്ചുനിന്ന് ചൈതന്യവത്തായ ഗ്രാമസൃഷ്ടിക്കായി നമുക്കൊത്തു ചേരേണ്ടതത്യാവശ്യമാണ്. മലബാറില് ലോകത്തെവിടെയും കാണാത്ത വിഡ്ഢിത്തം ദര്ശിച്ച് മനസ്സ് വേദനിച്ച സ്വാമിജിയുടെ ആഗ്രഹത്തിന്റെ പൂര്ത്തീകരണത്തിനായി ഗ്രാമങ്ങളെ സമരസതയും ശക്തിയും ചൈതന്യവുമുള്ളതാക്കി മാറ്റണം. ഗ്രാമങ്ങളുടെ ചൈതന്യമാണ് നവീനഭാരതത്തിന്റെ ഉയിര്ത്തെഴുന്നേല്പ്പ്. കാലമര്ത്തിനില്ക്കുന്ന മണ്ണിനെ സ്നേഹിക്കുകയും ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവര്ക്കു മാത്രമേ ഭാരതമാതാവിനെ ഉണര്ത്താനും ഉയര്ത്താനും സാധിക്കൂ. സ്വാമിജി അമേരിക്കന് ജനതയോടു പറഞ്ഞതുപോലെ ”നിങ്ങള്ക്ക് ഒരു എമേഴ്സന് (അമേരിക്കന് ചിന്തകന്) മാത്രമല്ലേയുള്ളൂ. ഞങ്ങളുടെ ഓരോ ഗ്രാമത്തിലും മൂന്നും നാലും എമേഴ്സന്മാരെ കാണുവാന് സാധിക്കും” എന്ന അനുഭവം നമുക്ക് യാഥാര്ത്ഥ്യമാക്കണം.
