രാമനോടൊപ്പം വനയാത്രയ്ക്കു തയ്യാറായ സീത കൗസല്യാ മാതാവിനെ നമസ്കരിക്കുന്നു. പുത്രവധുവിനെ ആശ്ലേഷിച്ചുകൊണ്ട് കൗസല്യ പറയുന്നു.
അസത്യഃ സര്വ്വലോകേ ളസ്മിന്
സതതം സത്കൃതാഃ പ്രിയൈഃ
ഭര്ത്താരം നാനുമന്യന്തേ വിനിപാതഗതം സ്ത്രിയഃ
ഏഷസസ്വഭാവോ നാരീണാമനുഭൂയ പുരാ സുഖം
അല്പാമപ്യാപദം പ്രാപ്യ ദുഷ്യന്തി പ്രജഹത്യപി
അസത്യശീലാ വികൃതാ ദുര്ഗ്രാഹ്യഹൃദയഃ സദാ
യുവത്യഃ പാപസങ്കല്പാഃ ക്ഷണമാത്ര വിരാഗിണഃ
ന കുലം ന കൃതം വിദ്യാം ന ദത്തം നാപി സംഗ്രഹം
സ്ത്രീണാം ഗൃഹ്ണാതി ഹൃദയമനിത്യഹൃദയാ ഹി താഃ
സ്വാധീനം തു സിഥിതാനാം ഹി ശീലേ സത്യശ്രുതേ ശമേ
സ്ത്രീണാം പവിത്രം പരമം പതിരേകോ വിശിഷ്യതേ
സ ത്വയാ നാമമത്യന്തവ്യഃ പുത്രഃ പ്രവാജിതോ മമ
തവ ദൈവതമസ്തേ്യഷോ നിര്ധനഃ സധനോ ള പി വാ
(ദുര്വൃത്തകളായ സ്ത്രീകള് ഈ ലോകത്തില് സദാ സമയത്തും തങ്ങളെ ആദരിക്കുന്ന ഭര്ത്താക്കന്മാരെ ആപത്തില് കൈവിടുന്നു. ആദ്യം ഭര്ത്താവില്നിന്നും സുഖം അനുഭവിച്ചതിനുശേഷം ഭര്ത്താവ് ചെറിയൊരാപത്തില്പെടുമ്പോള് അദ്ദേഹത്തെ തൊട്ടതിനെല്ലാം കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് സ്ത്രീസ്വഭാവമാണ്. വഞ്ചിക്കുന്നവരും വികൃതമായി പെരുമാറുന്നവരും ദുര്മ്മാര്ഗികളും ഹൃദയശൂന്യരും പാതിവൃത്യമില്ലാത്തവരും അല്പനേരത്തിനുള്ളില് ഭര്ത്താക്കന്മാരെ വെറുക്കാന് തുടങ്ങും. സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സ് വംശമഹത്ത്വം, വിദ്യ, ഭര്ത്താവ് തന്ന സമ്പത്ത് എന്നിവയെപ്പറ്റി ഓര്മ്മിക്കുന്നില്ല. കാരണം അവര് അസ്ഥിതചിത്തകളാണ് സദ് വൃത്തകളും, സത്യം, ഗുരുപദേശം, മനശ്ശാന്തി എന്നിവ കൈവിടാത്തവരുമായ സ്ത്രീകള്ക്ക് ഭര്ത്താവുമാത്രമാണ് പരിശുദ്ധനും വിശിഷ്ഠനുമായ വ്യക്തി. രാജ്യത്തില്നിന്നും ഭ്രഷ്ടനാക്കപ്പെട്ട എന്റെയീ മകനെ നീ ഒരിക്കലും അപമാനിക്കരുത്. ഇവന് ധനികനോ, ദരിദ്രനോ ആകട്ടെ നിനക്ക് എന്നും ആരാധ്യനാണ്.
