ഒരു ഗ്രാമത്തില് രണ്ടുപേരുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടുപേരുടെയും വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് എട്ടുപത്തു വര്ഷമായെങ്കിലും രണ്ടുകൂട്ടര്ക്കും കുട്ടികളില്ലായിരുന്നു. കുട്ടികളില്ലാത്ത ദുഃഖംമൂലം ആദ്യത്തെയാള് ഈശ്വരനെ വിളിച്ചു പ്രാര്ത്ഥിക്കുവാന് തുടങ്ങി. ഒരു കുട്ടി ജനിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ദിവസവും ഈശ്വരനോടു കരഞ്ഞു പ്രാര്ത്ഥിക്കും. അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരുദിവസം സ്വപ്നത്തില് ഒരു ദര്ശനമുണ്ടായി.
ഒരു ദേവന് വന്നുചോദിച്ചു ”കുട്ടികളുണ്ടായാല് നിനക്കു തൃപ്തിയാകുമോ? അയാള് പറഞ്ഞു, ”കുട്ടിയെ കിട്ടാതെ എനിക്കു ജീവിതത്തില് സന്തോഷമുണ്ടാകില്ല. കുട്ടി ജനിച്ചാല് അതോടെ ഞാന് തൃപ്തനാകും. ” ദേവന് അനുഗ്രഹിച്ചിട്ടു മറഞ്ഞു. അധികനാള് കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നില്ല. ഭാര്യ ഗര്ഭിണിയായി. അതറിഞ്ഞപ്പോള് മുതല് സന്തോഷം. പക്ഷേ, അധികനാള് നീണ്ടുനിന്നില്ല. കുട്ടിക്ക് അവയവങ്ങള് എല്ലാം ഉണ്ടായിരിക്കുമോ, അസുഖം കാണുമോ, സുന്ദരനായിരിക്കുമോ, ഇതുതന്നെയായി ചിന്ത.
കുട്ടിക്കുവേണ്ടി ആയിരുന്നുവെങ്കില്ക്കൂടി, ഈശ്വരനെ വിളിച്ചു കരഞ്ഞിരുന്ന ആ മനുഷ്യന് ഇപ്പോള് ഒരുനിമിഷംപോലും ഈശ്വരനെ ചിന്തിക്കുവാന് സമയമില്ല. ജനിക്കാനിരിക്കുന്ന കുട്ടിയെപ്പറ്റി മാത്രമായിരുന്നു ചിന്ത. ഒരു നിമിഷം സ്വസ്ഥതയില്ല
… തുടരും
