മോഹങ്ങളില്നിന്ന് വിമുക്തി നേടാനും കര്മ്മബന്ധങ്ങളെ അതിജീവിക്കാനും ഗൃഹത്തോടും സമൂഹത്തോടുമുള്ള വ്യക്തിപരമായ മമതാ ബന്ധങ്ങളില്നിന്ന് വിമോചനം നേടാനും ഒരുവന് ജ്ഞാനത്തിലും സത്യാവബോധത്തിലും അധിഷ്ടിതമായ ഒരു മനോഭാവം ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഈ മനോഭാവമാണ് ആന്തരിക സംന്യാസം.
സംന്യാസി തന്റെ ഗൃഹത്തോടും കുടുംബത്തോടുമുള്ള ബന്ധങ്ങള് പരിത്യജിച്ച് സ്വന്തം ആദ്ധ്യാത്മിക ശ്രേയസ്സിനുവേണ്ടി ഏകാന്തതയെ ആശ്രയിക്കുന്നു. എന്നാല് ഗൃഹസ്ഥാശ്രമികളായ നിങ്ങള്ക്ക് കുടുംബത്തോടും സമൂഹത്തോടും പല കടമകളമുണ്ട്. നിങ്ങള്ക്ക് ആചരിക്കാനും സഫലീകരിക്കാനുമുള്ള ഗൃഹസ്ഥ ധര്മ്മങ്ങളുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരമായ സാധനയിലും സാന്മാര്ഗ്ഗിക ജീവിതത്തിലും ആദ്ധ്യാത്മിക വീക്ഷണത്തിലും കര്ത്തവ്യാനുഷ്ഠാനത്തേയും ഭക്തിപരമായ നിഷ്ഠയേയും സമര്ത്ഥമായി സമന്വയിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ആന്തരിക സംന്യാസംകൊണ്ടുവേണം നിങ്ങള് സംസാരമോചനം നേടുവാന്. സംന്യാസിയായാലും ഗൃഹസ്ഥാശ്രമിയായാലും ശരി ഏവരുടെയും ലക്ഷ്യം ഈശ്വരന് മാത്രമാണ്. അദ്വൈത സത്യമായ ഈശ്വരാവബോധത്തില്നിന്ന് യാതൊന്നിനും അകന്നുനില്ക്കാനോ വേര്പ്പെട്ടു നില്ക്കാനോ സാദ്ധ്യമല്ല. ഈശ്വര സാക്ഷാത്കാരം നേടണമെങ്കില് സ്വന്തം അഹന്തയേയും വ്യക്തിപരമായ സങ്കുചിതമായ ആസക്തികളേയും അതിജീവിക്കണം. ത്യാഗമാണ് ഇൗശ്വരനിലേക്കുള്ള മാര്ഗ്ഗം. അഹന്തയുടെ പരിത്യാഗം തന്നെയാണ് സംന്യാസം.
സംന്യാസത്തിന്റെ ലക്ഷണം സര്വ്വസംഗ പരിത്യാഗമാണ്. ലൗകികമായ എല്ലാ വിഷയങ്ങളുടെയും സുഖഭോഗങ്ങളുടെയും പരിത്യാഗം. സര്വ്വം എന്നാല് സ്നേഹാസ്പദമായ എല്ലാ വിഷയങ്ങളും എന്നാണ് വിവക്ഷ. സര്വ്വം എന്ന സങ്കല്പം ” അഹം” എന്ന ഭാവനയില് അധിഷ്ഠിതമാണ്. ”അഹ”ത്തിന്റെ അഭാവത്തില് തന്നില് നിന്ന് ഭിന്നമായ ഒരു സര്വം ഇല്ലാതാകുന്നു. വ്യക്ത്യാധിഷ്ഠിതമായ അഹത്തിനുപരി ഒരുവന് കടന്നുകഴിയുമ്പോള് അവന് ഉപേക്ഷിക്കാന് ഒരു വിഷയപ്രപഞ്ചം അവശേഷിക്കുന്നില്ല. അതിനാല് സര്വസംഗ പരിത്യാഗംകൊണ്ട് അര്ത്ഥമാകുന്നത് ”അഹം ത്യാഗ”മാണ്. വേരറുത്താല് ഒരു ചെടി നിലം പതിക്കും.
അതുപോലെ അടിസ്ഥാന സങ്കല്പമായ ”അഹം” എന്നതിനെ പരിത്യജിക്കുന്നതോടെ ഒരുവന് വിഷയ പ്രതിഭാസങ്ങളോടുള്ള ബന്ധത്തെ അതിജീവിക്കുന്നു. ഈ തത്വമാണ് ഒരു ഗൃഹസ്ഥാശ്രമിയുടെ ഈശ്വരോന്മുഖ ജീവിതത്തെ നയിക്കുന്നത്.
