943. ജഡജീവവിഭാജകഃ – പ്രപഞ്ചത്തെ ഉത്പത്തിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില കാര്യങ്ങള് പല നാമങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി ഈ ചര്ച്ചയില് പരാമര്ശിച്ചിരുന്നു. നമുക്ക് പ്രപഞ്ചത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് പരിമിതമാണ്. ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെ നാം ഉള്ക്കൊള്ളുന്ന ധാരണകളും അവരെ ആധാരമാക്കി ചിന്തിച്ചുണ്ടാക്കുന്ന അഭ്യൂഹങ്ങളുമാണ് നമ്മുടെ പ്രപഞ്ചം.
നമ്മുടെ കണ്ണുകള്ക്കു ചില പ്രകാശവീചികളെ ഉള്ക്കൊള്ളാനേ കഴിവുള്ളൂ. കണ്ണുകളുടെ ദര്ശന പരിധി അല്പമൊന്നു മാറ്റിയാല് ദൃശ്യപ്രപഞ്ചത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം ആകെ മാറും. അതുപോലെ ചില ശബ്ദവീചികളെ സ്വീകരിക്കാനോ നമ്മുടെ കാതുകള്ക്കു കഴിയൂ. കാതുകളുടെ ശ്രവണശക്തി അല്പമൊന്നു വ്യത്യാസപ്പെടുത്തിയാല് ശ്രാവ്യ പ്രപഞ്ചം വ്യത്യസ്തമാകും. മറ്റു ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങളുടെ കാര്യവും ഇങ്ങനെതന്നെ.
പരിമിതമായ കഴിവുകള് മാത്രമുള്ള ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങളിലൂടെ നാം മനസ്സിലാക്കുന്ന പ്രപഞ്ചത്തിനു രണ്ടു മഹാവിഭാഗങ്ങള് കല്പിക്കാം. ജനിക്കുകയും വളരുകയും കാലംകൊണ്ട് ഇല്ലാതാകുകയും ചെയ്യുന്ന ജീവികള്. പ്രത്യക്ഷമായ ജനനവും വളര്ച്ചയും നാശവും ഇല്ലാത്ത ജഡവസ്തുക്കള്. ജഡം ജീവിക്ക് ആധാരവും ആശ്രയവുമായി ഭവിക്കുന്നു.
ചിന്തിച്ചാല് ജഡവും ജീവിയും എന്നു നാം കല്പിക്കുന്ന വിഭജനം യഥാര്ത്ഥമല്ലെന്നറിയാം. രണ്ടും ഒരെ ചൈതന്യത്തിന്റെ രണ്ടു ഭാവങ്ങളാണ്. ജഡമെന്നു നാം കരുതുന്ന വസ്തുക്കള് ചൈതന്യത്തിന്റെ ഒരു രൂപമാണ്. ജീവനുണ്ടെന്നു നാം കരുതുന്നവ അതേ ചൈതന്യത്തിന്റെ മറ്റൊരു രൂപവും. ജഡമെന്നും ജീവിയെന്നും വിഭജിക്കാന് നമ്മെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് നമ്മുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ പരിമിതിയാണ്. ഈ വിത്യാസത്തിനു കാരണം ഭഗവദിച്ഛയാണ്. അതുകൊണ്ട് ഭഗവാനെ ജഡജീവഭാജകനായി സ്തുതിക്കുന്നു.
…. തുടരും
