തൈത്തിരിയോപനിഷത്തിലെ പ്രശസ്തമായ മാതൃദേവോ ഭവഃ പിതൃ ദേവോ ഭവഃ ആചാര്യേദേവാ ഭവഃ അതിഥിദേവോ ഭവഃ എന്ന സൂക്തിയാണല്ലോ ഒരു വിദ്യാര്ത്ഥിക്കുവേണ്ട മഹത്തായ ഉപദേശമായി പലപ്പോഴും നല്കിവരുന്നത്. ഇവിടെനിന്ന് നമുക്ക് ഒരു വിദ്യാര്ത്ഥിക്ക് ചേരുന്ന ശരിയായ, കാലാനുസൃതമായ ശിഷ്ടാചാരങ്ങള് ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങാം.
മാതാവും പിതാവും അദ്ധ്യാപകരും അതിഥിയും ദേവന്മാരാണന്നോ, അല്ലെങ്കില് അവരെ അപ്രകാരം കാണണമെന്നോ ആണല്ലോ മുകളില്പ്പറഞ്ഞ സൂക്തിയുടെ അര്ത്ഥം. ധര്മ്മപ്രമാണങ്ങള് അനുസരിച്ച് ജനം ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിലല്ലേ വാസ്തവത്തില് ഇതു പ്രായോഗികമായിരുന്നുള്ളൂ എന്ന് ഇന്ന് വിദ്യാര്ത്ഥികളുടെ പക്ഷം പിടിച്ച് നമുക്ക് ലേശമൊന്നു ശങ്കിക്കാം.
ഒരു ശിശുവിന്റെ പ്രഥമ ഗുരുനാഥന്മാര് മാതാപിതാക്കളാണെന്നുള്ളതുവരെ സ്പഷ്ടമാണ്. കാലത്തിന്റെ ഗതി പ്രവാഹംകൊണ്ട് ഇന്ന് ശിശുപ്രായം മുതല് എല്ലാവരും മാതാപിതാക്കളുടെ സ്വാധീനതയില് നിന്നും രക്ഷപ്പെടാന് വെമ്പല്കൊള്ളുന്ന ഒരു കാഴ്ച കാണാം. വളരെച്ചുരുക്കം ഭവനങ്ങളില് മാത്രമാണ് സന്താനങ്ങള് മാതാപിതാക്കന്മാരുടെ കാര്യത്തില് അഭിമാനം കൊള്ളുന്നത്. അങ്ങനെവരുമ്പോള് ബഹുഭൂരിപക്ഷം പേരും എപ്രകാരമാണ് മാതൃദേവോ ഭവഃ പിതൃദേവോ ഭവഃ സ്വീകരിക്കുന്നത്.
