ഭാരതം ഒരു ബഹുഭാഷാ-ബഹുസംസ്കാര രാജ്യമാണ്. ഭാഷാ വൈവിധ്യം ഇവിടെ സാമൂഹിക ഇടപെടലുകള്ക്കും സാമ്പത്തിക പുരോഗതിക്കും സാംസ്കാരിക പാരമ്പര്യ സംരക്ഷണത്തിനും നിര്ണായക ഘടകമാണ്. ഈ പശ്ചാത്തലത്തില്, സ്കൂള് വിദ്യാഭ്യാസത്തില് ബഹുഭാഷാ പഠനം ഉറപ്പുവരുത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങള് ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയങ്ങളിലൂടെ ദീര്ഘകാലമായി നടന്നു വരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച്, 1968-ലെ ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയം അവതരിപ്പിച്ച ത്രിഭാഷാ പദ്ധതി ഈ മേഖലയിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഇടപെടലായിരുന്നു. എന്നാല്, ഈ നയം എല്ലാ വിദ്യാഭ്യാസ ബോര്ഡുകളിലും സമഗ്രമായി നടപ്പിലായിട്ടില്ല. സിബിഎസ്ഇ വിദ്യാലയങ്ങളിലെ ഭാഷാ പഠനരീതിയിലെ പരിമിതികളും, പുതിയ ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയം (2020) കൊണ്ടുവന്ന മാറ്റങ്ങളും ശ്രദ്ധേയമാണ്.
ത്രിഭാഷാ പദ്ധതിയുടെ ചരിത്രവും ആശയപരമായ അടിത്തറയും
1968-ലെ ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയം നിര്ദേശിച്ച ത്രിഭാഷാ പദ്ധതി, വിദ്യാര്ത്ഥികളുടെ ഭാഷാ കഴിവുകള് വികസിപ്പിക്കുകയും ദേശീയ ഐക്യം ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് രൂപകല്പ്പന ചെയ്തത്. ഈ പദ്ധതിപ്രകാരം:
മാതൃഭാഷ അല്ലെങ്കില് പ്രാദേശിക ഭാഷ ഒന്നാം ഭാഷയായി പഠിക്കണം.
ഹിന്ദി അല്ലെങ്കില് ഇംഗ്ലീഷ് രണ്ടാം ഭാഷയായി പഠിക്കണം.
മറ്റേതെങ്കിലും ഒരു ഭാഷ മൂന്നാമതായി പഠിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.
എന്നാല്, പ്രായോഗിക തലത്തില് ഈ പദ്ധതി പൂര്ണ്ണമായി നടപ്പിലായില്ല. രാഷ്ട്രീയ കാരണങ്ങളാല് തമിഴ്നാടും, ഇച്ഛാശക്തിയുടെ അഭാവത്താല് സിബിഎസ്ഇ ബോര്ഡും ഈ പദ്ധതി നടപ്പിലാക്കാതിരുന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്.
സിബിഎസ്ഇയിലെ ഭാഷാ പഠനത്തിന്റെ നിലവിലെ അവസ്ഥ
സിബിഎസ്ഇ അനുബന്ധ വിദ്യാലയങ്ങളില് എട്ടാം ക്ലാസ് വരെ വിദ്യാര്ത്ഥികള്ക്ക് മൂന്ന് ഭാഷകള് പഠിക്കാന് അവസരം ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, 9, 10 ക്ലാസുകളിലെ ബോര്ഡ് പരീക്ഷയില് രണ്ട് ഭാഷകള് മാത്രമാണ് ഉള്പ്പെടുത്തിയിരുന്നത്. ഇതിന്റെ ഫലമായി:
വിദ്യാര്ത്ഥികളുടെ ഭാഷാ വൈവിധ്യം പരിമിതപ്പെട്ടു.
മൂന്നാമത്തെ ഭാഷയുടെ ഔദ്യോഗിക അംഗീകാരം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസത്തില് ഭാഷാപരമായ കോഴ്സുകള് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിന് തടസ്സങ്ങള് ഉണ്ടായി.
കേരളം പോലുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളില് സര്ക്കാര് ജോലി നേടുന്നതിന് മലയാളം പഠനം നിര്ബന്ധമാക്കിയതോടെ, സിബിഎസ്ഇ വിദ്യാര്ത്ഥികള്ക്ക് ഭാഷാ തിരഞ്ഞെടുപ്പില് കൂടുതല് നിയന്ത്രണങ്ങള് നേരിടേണ്ടി വന്നു.
സംസ്ഥാന ബോര്ഡുകളുമായി താരതമ്യം
കേരളത്തിലെ സംസ്ഥാന വിദ്യാഭ്യാസ ബോര്ഡ് വിദ്യാര്ത്ഥികള്ക്ക് നാലു ഭാഷകള് വരെ പഠിക്കാനുള്ള അവസരം നല്കുന്നുണ്ട്. ഇതില്:
ഒന്നാം ഭാഷ (ഭാഗം 1): മലയാളം, സംസ്കൃതം, ഉറുദു, തമിഴ്, കന്നഡ, അറബി എന്നിവയില് ഒന്ന്.
ഒന്നാം ഭാഷ (ഭാഗം 2): അടിസ്ഥാന മലയാളം. രണ്ടാം ഭാഷ: ഇംഗ്ലീഷ്. മൂന്നാം ഭാഷ: ഹിന്ദി.
ഇത് സിബിഎസ്ഇ വിദ്യാര്ത്ഥികളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോള് വലിയ അസമത്വം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഭാഷാ പഠനത്തില് ഈ വ്യത്യാസം വിദ്യാഭ്യാസ സമത്വത്തെ ബാധിക്കുന്ന ഒരു ഘടകമാണ്.
പുതിയ ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയം (2020) കൊണ്ടുവന്ന മാറ്റങ്ങള്
2020-ലെ ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയം ത്രിഭാഷാ പദ്ധതിയില് അടിസ്ഥാനപരമായ മാറ്റങ്ങള് കൊണ്ടുവന്നു.
വിദ്യാര്ത്ഥികള്ക്ക് ഭാഷ തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നല്കി; ഇംഗ്ലീഷും ഹിന്ദിയും പഠിക്കണമെന്ന നിര്ബന്ധം ഇല്ലാതാക്കി.
മൂന്ന് ഭാഷകളില് കുറഞ്ഞത് രണ്ട് ഭാഷകള് ഭാരതീയ ഭാഷകള് ആയിരിക്കണം എന്ന നിബന്ധന മാത്രം നിലനിര്ത്തി.
ഈ സമീപനം വിദ്യാര്ത്ഥികേന്ദ്രിതവും ഉള്ക്കൊള്ളുന്നതുമാണ്. ഭാഷാ വൈവിധ്യത്തെ അംഗീകരിക്കുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു നവീന ദര്ശനമാണ് ഇത് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
എന്തുകൊണ്ട് രണ്ട് ഭാരതീയ ഭാഷകള്?
രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളില് വിദ്യാര്ത്ഥികള് വീട്ടില് ഒരു ഭാഷയും, സ്കൂളില് മറ്റൊരു ഭാഷയും ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. ഭാവിയില് ജോലിസ്ഥലത്ത് വേറെയും ഭാഷകള് ആവശ്യമാകാം. അതിനാല് വിദ്യാര്ത്ഥികള്ക്ക് പല ഭാഷകളില് ആശയവിനിമയം നടത്താനുള്ള കഴിവ് വളര്ത്തേണ്ടതുണ്ട്.
ജോലി, ഉയര്ന്ന വിദ്യാഭ്യാസം തുടങ്ങിയ ആവശ്യങ്ങള്ക്കായി ആളുകള് രാജ്യത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഷാപ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് സ്വതന്ത്രമായി മാറുന്നതിനാല് കൂടുതല് ഭാരതീയ ഭാഷകള് പഠിക്കുന്നത് ഉപകാരപ്രദമാണ്.
ഒരു ഭാരതീയ ഭാഷ അറിയുന്ന വ്യക്തിക്ക് മറ്റൊരു ഭാരതീയ ഭാഷ പഠിക്കുന്നത് വിദേശഭാഷ പഠിക്കുന്നതിനേക്കാള് എളുപ്പമാണ്. കാരണം ഭാരതീയ ഭാഷകള്ക്ക് ശബ്ദശാസ്ത്രം, വ്യാകരണം, പദപ്രയോഗം, സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലം തുടങ്ങിയവയില് പല സാമ്യങ്ങളുമുണ്ട്.
സ്കൂള് വിദ്യാര്ത്ഥികള്ക്ക് ഒരേസമയം പല ഭാഷകളും വേഗത്തില് പഠിക്കാനുള്ള സ്വാഭാവിക കഴിവുണ്ട്. അതിനാല് കൂടുതല് ഭാഷകള് പഠിക്കുന്നത് ഒരു ഭാരമായി കാണേണ്ടതില്ല.
ഭാരതത്തിലെ ഏത് ഗ്രാമത്തിലോ നഗരത്തിലോ ആയാലും സാധാരണയായി ബഹുഭാഷാ അന്തരീക്ഷമാണ് കാണുന്നത്. ഇത് ഭാഷാ പഠനത്തിന് അനുകൂലമായ സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
സിബിഎസ്ഇയില് പുതിയ മാറ്റങ്ങളുടെ പ്രാവര്ത്തികത
2026 അധ്യയന വര്ഷം മുതല് സിബിഎസ്ഇ 9, 10 ക്ലാസുകളിലും മൂന്നാമത്തെ ഭാഷ പഠിക്കാനുള്ള അവസരം നല്കാന് തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി:
മൂന്നാമത്തെ ഭാഷ ഒരു പ്രധാന വിഷയമായി പഠിക്കാം.
സ്കൂള് തലത്തില് പഠിപ്പിച്ച് ഇതിന്റെ മാര്ക്ക് ബോര്ഡ് പരീക്ഷയില് ഉള്പ്പെടുത്താം.
ഭാവിയില് ഇതിനായി പ്രത്യേകം പാഠപുസ്തകങ്ങളും പരീക്ഷാ സംവിധാനവും രൂപപ്പെടുത്തും.
ഇത് വിദ്യാര്ത്ഥികളുടെ ഭാഷാ കഴിവുകള് വികസിപ്പിക്കാനും, ഉയര്ന്ന വിദ്യാഭ്യാസ സാധ്യതകള് വിപുലപ്പെടുത്താനും സഹായിക്കും.
സാമൂഹിക പ്രതികരണങ്ങളും വെല്ലുവിളികളും
ഈ നയത്തിന് എതിരായി ചില വിഭാഗങ്ങള് മുന്നോട്ട് വന്നിട്ടുണ്ട്. പഠനഭാരം വര്ദ്ധിക്കും എന്ന ആശങ്കയും, വിദേശ ഭാഷകളുടെ പ്രാധാന്യം കുറയും എന്നതുമാണ് പ്രധാന വിമര്ശനങ്ങള്.
എന്നാല്, 6 മുതല് 8 വരെയുള്ള ക്ലാസുകളില് തന്നെ വിദ്യാര്ത്ഥികള് മൂന്ന് ഭാഷകള് പഠിക്കുന്നതിനാല്, ഇത് പുതിയൊരു ഭാരം സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ് യാഥാര്ത്ഥ്യം. കൂടാതെ, നാലാമത്തെ ഭാഷ ഓപ്ഷണല് ആയി തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സൗകര്യവും നിലനില്ക്കുന്നുണ്ട്.
ഭാരതത്തിലെ ഭാഷാ വൈവിധ്യവും സാമൂഹിക ആവശ്യങ്ങളും പരിഗണിക്കുമ്പോള്, ബഹുഭാഷാ വിദ്യാഭ്യാസം അനിവാര്യമാണ്. സിബിഎസ്ഇയില് ത്രിഭാഷാ പദ്ധതി പ്രാവര്ത്തികമാക്കുന്നത് വിദ്യാഭ്യാസ സമത്വത്തിനും വിദ്യാര്ത്ഥികളുടെ ബൗദ്ധിക-സാമൂഹിക വികസനത്തിനും സഹായകരമാണ്. പുതിയ ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയം മുന്നോട്ട് വെക്കുന്ന ഈ മാറ്റങ്ങള്, ഭാരതീയ ഭാഷകളുടെ പുനരുജ്ജീവനത്തിനും വിദ്യാര്ത്ഥികളുടെ ഭാവി സാധ്യതകള് വിപുലപ്പെടുത്തുന്നതിനും ഒരു സുവര്ണ്ണാവസരമാണ്.
