അധികം ഉയര്ന്നതോ താഴ്ന്നതോ അല്ലാത്ത ഒരു പീഠത്തില് ഭക്തന് സുഖകരമായ ഒരാസനത്തില് ഉപവിഷ്ടനാവണം. കൈകള് മടിയില്വച്ച് ശരീരം നേരെയാക്കി ദൃഷ്ടി മൂക്കിന്തുമ്പത്തു നട്ട് ശാന്തനായി ഇരിക്കുക. എന്നിട്ട് പ്രാണവായുവിനെ ശുദ്ധീകരിക്കാന് പ്രാണായാമം നടത്തുക. ശ്വസനം, ഉള്ക്കൊളളല്, ഉഛ്വാസം ഇവയാണ് പ്രാണായാമത്തിന്റെ ഘട്ടങ്ങള്. അപ്പോള് അയാള് അന്തരംഗത്തില് ഹൃദയാന്തര്ഭാഗത്തുനിന്നും ഓം.. എന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അതിനെ പ്രാണവായുവിനൊപ്പം ഉയര്ത്തി വീണ്ടും ഹൃദയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിപ്പിക്കണം. ഇങ്ങനെ പത്താവൃത്തി പ്രാണായാമം തുടരുക. ഇങ്ങനെ മൂന്നു തവണ ദിനവും ചെയ്യുന്നയാള്ക്ക് പ്രാണസംയമനം ഉണ്ടാകുന്നു. എന്നിട്ട് തലകീഴായുളള ഒരു താമരയെ ഹൃദയത്തില് സങ്കല്പ്പിക്കുക.
എട്ടിതളുകളുള്ളതും സൂര്യചന്ദ്രന്മാരും അഗ്നിയും ചുറ്റും നില്ക്കുന്നതുമായ താമര. അഗ്നിമദ്ധ്യത്തില് എന്റെ രൂപത്തെ ധ്യാനിക്കുക. മനസ്സിന്റെ ശ്രദ്ധാകിരണങ്ങളെയെല്ലാം ഉള്ളിലേക്കുതിരിച്ച് അവയെ എന്നിലേക്ക് കേന്ദ്രീകരിക്കുക. അപ്രകാരം എന്നില്ത്തന്നെ ധ്യാനനിരതനായശേഷം എന്റെ മുഖദാവിലേക്ക് മാത്രമായി ശ്രദ്ധ നിലനിര്ത്തുക. അങ്ങനെ നിസ്തന്ദ്രമായി എന്നില് കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്ന മനസ്സ് എന്റെ സര്വ്വവ്യാപകതയെ ആകാശരൂപത്തില് ധ്യാനിക്കണം. അവസാനം അതുമുപേക്ഷിച്ച് ചിന്താരഹിതനായിരിക്കുക. അപ്രകാരം മനസ്സു മുഴുവന് ആത്മവിലീനമായിരിക്കുമ്പോള് വൈവിധ്യതയെന്നും നാനാത്വമെന്നുമുളള തെറ്റിദ്ധാരണയെല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമാവുന്നു.
