നന്മയേയും തിന്മയേയും വേര്തിരിച്ചറിഞ്ഞ്
എല്ലാ പരിതസ്ഥിതികളിലും ധര്മ്മനിഷ്ഠയില്
അടിയുറച്ച് നില്ക്കുകയാണ്
ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുഖ്യകര്ത്തവ്യം.
പുരാതന ഭാരതത്തില് രാജാക്കന്മാര് ധര്മ്മത്തിന്റെ മൂര്ത്തിമദ് ഭാവങ്ങളായിരുന്നു. രാജ്യഭരണം തന്നെ ധാര്മ്മികജീവിതം ഭദ്രമായി സംരക്ഷിക്കുന്നതിനു വേണ്ടിയായിരുന്നു. ധര്മ്മാനുഷ്ഠാനംകൊണ്ട് രാജാവ് സ്വയം കൃതൃത നേടിയിരുന്നു. നിയമവാഴ്ചയും സാന്മാര്ഗ്ഗിക സംഗീതയും മഹാരാജാവ് നിര്ബന്ധമായി നടപ്പാക്കിയിരുന്നു. സ്വ സന്താനങ്ങളെപ്പോലെ പ്രജകളെ സമദൃഷ്ടിയായി സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. എന്നാല് നീതിപാലനത്തില് ദാക്ഷിണ്യം കാണിച്ചിരുന്നില്ല. കുറ്റവാളികളെ നീതിയുടെ പേരില് കര്ശനമായി ശിക്ഷിച്ചിരുന്നു. ഭരണാധിപന് തന്നെ ധര്മ്മനിഷ്ഠതകൊണ്ടു പ്രജകള് ധര്മ്മനിരതമായ ജീവിതം നയിക്കാന് പ്രചോദിതരായി.
രാജ്യത്ത് ധര്മ്മം സംരക്ഷിക്കുകയാണ് ഒരു രാജാവിന്റെ പരമപ്രധാനമായ കര്ത്തവ്യം. ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ക്രമസമാധാനവും ആര്ജ്ജവവും ഐക്യവും സമ്പത് സമൃദ്ധിയും ക്ഷേമഐശ്വര്യങ്ങളുമെല്ലാം പടുത്തുയര്ത്തുന്നത് ധര്മ്മാചരണമാണ്. രാജാവിനോട് ഭക്തി പ്രദര്ശിപ്പിക്കേണ്ടത് പ്രജകളുടെ ധര്മ്മമാണ്. അവര് രാജ്യത്തോടും ഭക്തിയുള്ളവരാകണം. രാജ്യസേവനത്തിനു പരസ്പരം സ്നേഹബന്ധരാകണം. വേണ്ടിവന്നാല് മാതൃരാജ്യത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തിന് ജീവനെപ്പോലും ത്യാഗം ചെയ്യണം.
രാജ്യത്തിന്റെ അതിര്ത്തികള് സംരക്ഷിക്കാനും ആഭ്യന്തരസമാധാനം പാലിക്കാനും ആയുധങ്ങളും സായുധസേനകളുമുണ്ട്. എന്നാല് യഥാര്ത്ഥമായ സംരക്ഷണശക്തി വളരെ സൂക്ഷ്മമായ ഒന്നാണ്. അത് ധര്മ്മം തന്നെ. എവിടെ ധര്മ്മം ആചരിക്കപ്പെടുന്നുവോ അവിടെ സത്യത്തിന്റെയും ധര്മ്മത്തിന്റെയും അദൃശ്യശക്തികള് അംഗരക്ഷയ്ക്ക് വന്നുചേരും. ഈ ശക്തികള് വ്യക്തികള്ക്കും സമൂഹത്തിനും രാഷ്ട്രത്തിനും രക്ഷാമാര്ഗ്ഗം ചമയ്ക്കും. ലോകത്തിലെ ഒരു ശക്തിക്കും ഒരു ധര്മ്മോപാസകനെ പരാജയപ്പെടുത്തുവാന് പറ്റുകയില്ല. അത്ര ശക്തിമത്താണു ധര്മ്മം എന്നറിയുക.
നന്മയേയും തിന്മയേയും വേര്തിരിച്ചറിഞ്ഞ് എല്ലാ പരിതസ്ഥിതികളിലും ധര്മ്മനിഷ്ഠയില് അടിയുറച്ച് നില്ക്കുകയാണ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ മുഖ്യകര്ത്തവ്യം. മാതൃകാപരമായ മനുഷ്യത്വം ധാര്മ്മിക തേജസ്സാര്ന്നതാണ്.
