ചരിത്രാതീതകാലങ്ങളില്നിന്ന് നമുക്ക് കൈവന്നിട്ടുള്ള മൂന്നു മതങ്ങള് ഇന്നു ലോകത്തില് നിലകൊള്ളുന്നു. ഹിന്ദുമതം, ജരദുഷ്ട്രമതം, യഹൂദമതം. അവയ്ക്കെല്ലാം അതിഭയങ്കരങ്ങളായ ആഘാതങ്ങള് ഏല്ക്കയുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടും അവയെയെല്ലാം അതിജീവിച്ച് തങ്ങളുടെ അകക്കരുത്തിനെ തെളിയിക്കുന്നു.
ക്രിസ്തുമതത്തെ ഉള്ക്കൊള്ളാന് കഴിയാത്ത യഹൂദമതം അതിന്റെ സര്വ്വജൈത്രിയായ പുത്രിയാല് സ്വജന്മഭൂമിയില്നിന്നുതന്നെ ഓടിക്കപ്പെട്ടു. തങ്ങളുടെ മഹാമതത്തിന്റെ കഥ പറയാന് ഒരു പിടി പാഴ്സികളേ ഇന്നു ബാക്കിയുള്ളൂ. ഭാരതത്തിലാകട്ടെ അവാന്തരമതങ്ങള് ഒന്നിനു പുറകേ ഒന്നായി ഉയര്ന്ന് വൈദികമതത്തെ അടിയോളം ഉലയ്ക്കുകയുണ്ടായി.
എന്നാല്, ഉഗ്രമായ ഭൂകമ്പത്തില് കടല്ത്തീരത്തുള്ള ജലരാശിപോലെ അല്പനേരത്തേക്കുമാത്രം അതു പിന്വാങ്ങി- മടങ്ങിവരാന്, ആകെ വിഴുങ്ങുന്ന പെരുവെള്ളമായി ആയിരം മടങ്ങു തിമര്ത്തുകയറാന്, മാത്രം ഒഴുക്കിന്റെ ബഹളം കഴിഞ്ഞപ്പോള് അവാന്തരമതങ്ങള് മുഴുവനും ഗ്രസിക്കപ്പെട്ട് മാതൃമതത്തിന്റെ അനന്തശരീരത്തില് ചേര്ന്നു ലയിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ശാസ്ത്രത്തിന്റെ പുതുപുത്തന് കണ്ടുപിടുത്തങ്ങള് യാതൊന്നിന്റെ പ്രതിധ്വനികളെപ്പോലെ തോന്നുന്നുവോ വേദാന്തദര്ശനത്തിന്റെ ആ ആദ്ധ്യാത്മികകോഡ് ഡയനങ്ങള് മുതല് വിഗ്രഹാരാധാനയുടെ അതിന്റെ നാനാവിധങ്ങളായ പഴംകഥകളടക്കം ഏറ്റവും ഹീനങ്ങളായ ആശയങ്ങളും ബൗദ്ധരുടെ ദുര്വിജ്ഞേയവാദവും ജൈനരുടെ നിരീശ്വരവാദവും വരെ ഓരോന്നിനും എല്ലാറ്റിനും ഹിന്ദുവിന്റെ ധര്മ്മത്തില് സ്ഥാനമുണ്ട്.
അപ്പോള്, ഒരു ചോദ്യം ഉയരുന്നു. ഇത്ര അകലുന്ന ഈ ആരങ്ങളെല്ലാം ഒത്തുകൂടുന്ന പൊതുകേന്ദ്രം എവിടെ? ഗതികെട്ട മട്ടുള്ള ഈ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെല്ലാം നിലകൊള്ളുന്ന പൊതുവായ ചുവടെവിടെ? ഈ ചോദ്യത്തിനു തന്നെയാണ് ഞാനിപ്പോള് സമാധാനം പറയാന് നോക്കുന്നത്.
