ഭാരതത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയില് സമഗ്രമായ പരിഷ്കാരങ്ങള് ലക്ഷ്യമിട്ട് 2020-ല് കേന്ദ്ര സര്ക്കാര് അവതരിപ്പിച്ച ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയം (എന്ഇപി), വലിയ ചര്ച്ചകള്ക്ക് തിരികൊളുത്തിയിരിക്കുകയാണല്ലോ. മൂന്നു പതിറ്റാണ്ടിനു ശേഷം രൂപീകരിച്ച ഈ നയരേഖ, വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ എല്ലാ തലങ്ങളിലും അടിസ്ഥാനപരമായ മാറ്റങ്ങള് നിര്ദ്ദേശിക്കുന്നു. എന്നാല്, വിവിധ പ്രതിപക്ഷ പാര്ട്ടികളും ഇടതുപക്ഷ സംഘടനകളും സാമൂഹിക പ്രവര്ത്തകരും നയത്തിനെതിരെ ഉന്നയിക്കുന്ന പ്രധാന വിമര്ശനങ്ങളെയും അവയുടെ യാഥാര്ത്ഥ്യത്തെയും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കാം.
പ്രധാന വിമര്ശനങ്ങളിലൊന്ന്, പുതിയ നയം വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയില് അമിതമായ കേന്ദ്രീകരണം സൃഷ്ടിക്കുകയും സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഫെഡറല് അധികാരങ്ങളെ ഹനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ്. ഈ നയം കേന്ദ്രനയങ്ങള് അടിച്ചേല്പ്പിക്കുന്നുവെന്ന് കേരളം, പശ്ചിമബംഗാള്, തമിഴ്നാട് തുടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങള് ആരോപിക്കുന്നു. എന്നാല്, സംസ്ഥാനങ്ങള്ക്ക് അവരുടെ പ്രാദേശിക ആവശ്യങ്ങള്ക്കനുസരിച്ച് പാഠ്യപദ്ധതി രൂപീകരിക്കാനും പ്രാദേശിക ഭാഷയിലും സംസ്കാരത്തിലും അധിഷ്ഠിതമായ വിഷയങ്ങള് ഉള്പ്പെടുത്താനും പൂര്ണ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടെന്ന് നയരേഖ വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. കേന്ദ്രം നല്കുന്നത് ഒരു പൊതു ചട്ടക്കൂട് മാത്രമാണെന്നും, അത് സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ മേല് അടിച്ചേല്പ്പിക്കില്ലെന്നും കേന്ദ്ര സര്ക്കാര് വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
കേന്ദ്രീകരണത്തോടൊപ്പം ഏറെ വിവാദം സൃഷ്ടിച്ച ഒന്നാണ് ത്രിഭാഷാ പദ്ധതി. ഇത് ഹിന്ദി അടിച്ചേല്പ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണെന്ന് ദക്ഷിണേന്ത്യന് സംസ്ഥാനങ്ങള് ആരോപിക്കുന്നു. എന്നാല് ഈ വിമര്ശനം വസ്തുതാപരമായി നിലനില്ക്കുന്നില്ല. 1968-ലെ കോണ്ഗ്രസ് സര്ക്കാരാണ് ത്രിഭാഷാ പദ്ധതി ആദ്യമായി അവതരിപ്പിച്ചത്. ഈ നയം അതിന് കൂടുതല് അയവ് നല്കുകയാണുണ്ടായത്. മൂന്നാമത്തെ ഭാഷയായി ഹിന്ദി നിര്ബന്ധമാക്കുന്നില്ല, പകരം വിദ്യാര്ത്ഥികള്ക്ക് താല്പര്യമുള്ള ഏത് ഭാരതീയ ഭാഷയും തിരഞ്ഞെടുക്കാം. ഇത് ഭാഷാ വൈവിധ്യത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന സമീപനമാണ്.
ഭാഷാപരമായ ആശങ്കകള്ക്കപ്പുറം, ഭാരതത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക വൈവിധ്യത്തെ ഈ നയം ഇല്ലാതാക്കുമെന്ന ഭയവും പ്രതിപക്ഷം പങ്കുവെക്കുന്നു. എന്നാല്, കുറഞ്ഞത് അഞ്ചാം ക്ലാസ് വരെയെങ്കിലും മാതൃഭാഷയില് വിദ്യാഭ്യാസം നല്കണമെന്ന് ശക്തമായി ശിപാര്ശ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ പ്രാദേശികതയെയും വൈവിധ്യത്തെയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. പ്രാദേശിക കല, സംസ്കാരം, ചരിത്രം, പരമ്പരാഗത അറിവുകള് എന്നിവ പാഠ്യപദ്ധതിയില് ഉള്പ്പെടുത്താനും സംസ്ഥാനങ്ങള്ക്ക് പൂര്ണ സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്.
സാംസ്കാരിക വിഷയങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഏറ്റവും ഗൗരവമേറിയ ആരോപണം, നയം മതേതര വിരുദ്ധമാണെന്നും ഭാരതീയ ജ്ഞാനപരമ്പരകള് ഉള്പ്പെടുത്തുന്നത് കാവിവത്കരണമാണെന്നതുമാണ്. ‘സെക്യുലറിസം’ എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും മതസഹിഷ്ണുത, സാമൂഹിക സമരസത തുടങ്ങിയ ഭരണഘടനാ മൂല്യങ്ങള് നയത്തിലുടനീളം ഊന്നിപ്പറയുന്നു. വേദഗണിതം, യോഗ, ആയുര്വേദം തുടങ്ങിയവയെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനം സാംസ്കാരിക വിജ്ഞാനത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. മതപ്രചാരണമല്ല. ഇത്തരം വിഷയങ്ങള് പഠിപ്പിക്കുമ്പോള് ശാസ്ത്രീയ മനോഭാവവും വിമര്ശനാത്മക ചിന്തയും വളര്ത്തണമെന്നും നയം കര്ശനമായി നിര്ദ്ദേശിക്കുന്നുണ്ട്.
വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വാണിജ്യവത്കരണമാണ് പ്രതിപക്ഷം ഉന്നയിക്കുന്ന മറ്റൊരു പ്രധാന ആശങ്ക. വിദേശ സര്വകലാശാലകള്ക്ക് ക്യാമ്പസുകള് തുറക്കാന് അനുമതി നല്കുന്നതും സ്വകാര്യ നിക്ഷേപം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതും പൊതുവിദ്യാഭ്യാസത്തെ തകര്ക്കുമെന്നും അവര് ഭയപ്പെടുന്നു. എന്നാല്, പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളില് നിന്നുള്ള വിദ്യാര്ത്ഥികളുടെ പ്രവേശനം ഉറപ്പാക്കാന് പ്രത്യേക വ്യവസ്ഥകളുണ്ടെന്നും, വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുള്ള സര്ക്കാര് ചെലവ് ജിഡിപിയുടെ 6 ശതമാനമായി ഉയര്ത്തണമെന്ന ശുപാര്ശ പൊതുവിദ്യാഭ്യാസത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്താന് ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ളതാണെന്നും സര്ക്കാര് വാദിക്കുന്നു.
യഥാര്ത്ഥത്തില്, എന്ഇപി ഒരു സമഗ്ര പദ്ധതിയാണ്; അത് കേവലം തൊഴിലധിഷ്ഠിത പരിശീലനത്തില് ഒതുങ്ങുന്നില്ല. വിദ്യാര്ത്ഥികള്ക്ക് വിഷയങ്ങള് സ്വതന്ത്രമായി തിരഞ്ഞെടുക്കാനും കല, ശാസ്ത്രം, മാനവിക വിഷയങ്ങള് എന്നിവയ്ക്കിടയിലുള്ള അതിര്വരമ്പുകള് ഇല്ലാതാക്കാനും നയം ലക്ഷ്യമിടുന്നു. ഇത് സ്വതന്ത്രവും ഉദാരവുമായ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു. അതേസമയം, സഹാനുഭൂതി, സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തം, ധാര്മികത തുടങ്ങിയ മൂല്യാധിഷ്ഠിത വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് നയം വലിയ ഊന്നല് നല്കുന്നു. നൈപുണ്യ വികസനത്തെയും മൂല്യങ്ങളെയും ഒരുമിച്ച് കൊണ്ടുപോകുന്നതിലൂടെ, അറിവും സാമൂഹിക ബോധവുമുള്ള തലമുറയെ വാര്ത്തെടുക്കാനാണ് നയം ശ്രമിക്കുന്നത്. പ്രതിപക്ഷം ഉന്നയിക്കുന്ന ഈ വിമര്ശനങ്ങള്ക്കെല്ലാം ഒരു രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലം കൂടിയുണ്ട്. വോട്ടുബാങ്ക് ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള പ്രചാരണങ്ങളാണ് പല ആരോപണങ്ങള്ക്കും പിന്നിലെന്ന് വ്യക്തം. ഉദാഹരണത്തിന്, എന്ഇപിയെ ശക്തമായി എതിര്ത്തിരുന്ന കേരളത്തിലെ ഇടതുപക്ഷ സര്ക്കാര്, അടുത്തിടെ കേന്ദ്ര സഹായത്തോടെയുള്ള പിഎം- ശ്രീ സ്കൂളുകള് നടപ്പാക്കാന് കരാറില് ഏര്പ്പെട്ടത് ഈ രാഷ്ട്രീയ ഇരട്ടത്താപ്പിന് തെളിവാണ്.
ഭാരതത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയില് 21-ാം നൂറ്റാണ്ടിന് അനുയോജ്യമായ പരിഷ്കാരങ്ങള് അനിവാര്യമാണ്. മാതൃഭാഷയിലുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം, നൈപുണ്യ വികസനം, മൂല്യാധിഷ്ഠിത പഠനം, വിമര്ശനാത്മക ചിന്ത എന്നിവയ്ക്ക് ഊന്നല് നല്കുന്ന ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയം-2020 ഈ ദിശയിലുള്ള സുപ്രധാന ചുവടുവയ്പ്പാണ്. ഏതൊരു നയത്തെയും പോലെ ഇതിനും നടത്തിപ്പില് വെല്ലുവിളികളുണ്ടാകാം. വസ്തുതാവിരുദ്ധമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രചാരണങ്ങള് ഒഴിവാക്കി, രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവി തലമുറയുടെ ക്ഷേമം മുന്നിര്ത്തി സഹകരണപരമായ സമീപനം സ്വീകരിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. വിദ്യാഭ്യാസത്തെ രാഷ്ട്രീയ നേട്ടങ്ങള്ക്കുള്ള കളിക്കളമാക്കാതെ, നയത്തിന്റെ ഗുണപരമായ വശങ്ങള് ഉള്ക്കൊണ്ട്, പോരായ്മകള് പരിഹരിച്ച് മുന്നോട്ടുപോകുകയാണ് വേണ്ടത്.
ജന്മഭൂമി ഓണ്ലൈന്