സജിത്കുമാര് ബാലകൃഷ്ണന്
മാവേലിക്കര :പുന്നപ്ര–വയലാർ ദിനം, കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവുമായ വിപ്ലവചലനങ്ങളുടെ പ്രതീകമായ ഒരു ദിവസമാണ്. എന്നാൽ അതേ ദിവസവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്ന മറ്റൊരു ചരിത്രസ്മരണം — മാവേലിക്കര കൊട്ടാരത്തിലെ രണ്ടു മേജർമാരുടെ വീരകഥ — ഇന്നുവരെ ചരിത്രകാരന്മാരുടെ ശ്രദ്ധയിൽ നിന്നും ഏറെ വിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു.
രാജാ രവിവർമയുടെ കൊച്ചുമക്കൾ, സൈന്യത്തിലെ മേജർമാർ
മേജർ ഡോ. രാമവർമ്മ രാജാ കൃഷ്ണപ്രസാദ്,മേജർ രാമവർമ്മ ഗംഗപ്രസാദ്,. ഇന്ത്യയുടെ സൈനികചരിത്രത്തിലും തിരുവിതാംകൂർ രാജ്യത്തിന്റെ സേനാപാരമ്പര്യത്തിലും ഒരേ കുടുംബത്തിൽ നിന്നുള്ള രണ്ട് മേജർമാരുടെ പേര് അതുല്യമായി കൊത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇരുവരും ലോകപ്രശസ്ത ചിത്രകാരൻ രാജാ രവിവർമയുടെ കൊച്ചുമക്കളാണ്, അതിനൊപ്പം അന്നത്തെ തിരുവിതാംകൂർ മഹാരാജാവായ ശ്രീ ചിത്തിര തിരുനാളിന്റെ അമ്മയുടെ അമ്മാവന്റെ മക്കളും.
അച്ഛന് രാമവർമ്മ രാജ മലയാളത്തിന്റെ കലാ-സാംസ്കാരിക ചരിത്രത്തിൽ അഭിമാനപൂർണനായ സൃഷ്ടികർത്താവായിരുന്നു. ജെ.ജെ. സ്കൂൾ ഓഫ് ആർട്സിലും മദ്രാസ് സ്കൂളിലും പഠിച്ച അദ്ദേഹം ചിത്രകാരൻ, അദ്ധ്യാപകൻ, സാമൂഹ്യപ്രവർത്തകൻ എന്നീ നിലകളിൽ മികവ് തെളിച്ചു. 1915-ൽ മാവേലിക്കരയിൽ രാജാരവിവർമ്മ ചിത്രകലാലയം സ്ഥാപിച്ച് കേരളത്തിലെ കലാശിക്ഷയ്ക്ക് പുതുവഴികൾ തുറന്നു. വൈവിധ്യമാർന്ന ചിത്രസൃഷ്ടികളും വിദ്യാഭ്യാസ-സാമൂഹ്യ മേഖലകളിലേക്കുള്ള സേവനങ്ങളും അദ്ദേഹത്തെ അപൂർവ കലാപ്രതിഭയാക്കി.
രക്തബന്ധത്തിലൂടെ രാജവംശത്തോടും കലാപാരമ്പര്യത്തോടും ചേർന്നിരുന്നതിനൊപ്പം, ഇരുവരും സൈനിക ധീരതയിലും രാജ്യനിഷ്ഠയിലും മുന്നേറുന്നവർ ആയിരുന്നു.
നെതാജിയുടെ സൈന്യത്തിലെ മെഡിക്കൽ ചാരുത
മൂത്ത സഹോദരൻ മേജർ ഡോ. രാമവർമ്മ രാജാ കൃഷ്ണപ്രസാദ്, ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ സൈനിക ഘട്ടമായ ഇൻഡ്യൻ നാഷണൽ ആർമിയിൽ (INA) സേവനമനുഷ്ഠിച്ച മഹാനായ വൈദ്യൻ.
ഐ.എൻ.എയുടെ തലവൻ നെതാജി സുഭാഷ് ചന്ദ്രബോസ് തന്നെയാണ് അദ്ദേഹത്തെ മേജർ റാങ്കിൽ മെഡിക്കൽ വിംഗിന്റെ മേധാവിയായി നിയമിച്ചത്.
അസാധാരണമായ മെഡിക്കൽ സേവനത്തോടൊപ്പം, രാമവർമ്മ ഡോക്ടർ INA-യുടെ സൈനിക വിഭാഗങ്ങളിൽ ആരോഗ്യസംരക്ഷണത്തിന്റെ പുതിയ മാനദണ്ഡങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. യുദ്ധമേഖലയിലെ പരിക്കേറ്റ സൈനികരെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനും പുനരധിവാസത്തിനുമായി സ്ഥാപിച്ച മെഡിക്കൽ യൂണിറ്റുകളുടെ നേതൃത്വം അദ്ദേഹത്തിനായിരുന്നു.
വിസ്മരണയിൽ മുങ്ങിയെങ്കിലും, ഐ.എൻ.എ മെഡിക്കൽ വിംഗിലെ ഉയർന്ന റാങ്കിലുള്ള ഡോക്ടർമാരുടെ ലഭ്യമായ ഏക ചിത്രം അദ്ദേഹത്തിന്റേതാണെന്നത് ചരിത്രപരമായി അതുല്യമായതാണ്. ആ ചിത്രം ഇന്നും മാവേലിക്കര കൊട്ടാരത്തിലെ സ്മരണയായി സൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
തിരുവിതാംകൂർ സേനയിലെ കർത്തവ്യനിഷ്ഠനായ സൈനികൻ
അനുജൻ മേജർ രാമവർമ്മ ഗംഗപ്രസാദ്, തിരുവിതാംകൂർ സ്റ്റേറ്റ് ഫോഴ്സിൽ സേവനമനുഷ്ഠിച്ച ധീരനായ സൈനികനായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തെ ശ്രീ ചിത്തിര തിരുനാൾ മഹാരാജാവാണ് ആദ്യം സെക്കൻഡ് ലഫ്റ്റണന്റായി നിയമിച്ചത്.
1946-ൽ പുന്നപ്ര–വയലാർ മിലിറ്ററി ആക്ഷൻ നടന്നപ്പോൾ, ഗംഗപ്രസാദ് ട്രാവൻകൂർ സ്റ്റേറ്റ് ഫോഴ്സിലെ മേജർ പദവിയിൽ സേവനം അനുഷ്ഠിച്ചു. ആ സമയത്ത് രാജ്യത്ത് പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട രാഷ്ട്രീയ കലാപങ്ങളും തൊഴിലാളി പ്രക്ഷോഭങ്ങളും അടക്കി നിലനിർത്തുന്നതിൽ ഗംഗപ്രസാദിന്റെ പങ്ക് നിർണായകമായിരുന്നു.
മാവേലിക്കര കൊട്ടാരത്തിലെ വളർച്ചയും സംസ്കാരവുമെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ശാന്തമായ പശ്ചാത്തലമായിരുന്നുവെങ്കിലും, ദേശീയ സേവനത്തിന്റെ പാതയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടയാളം ഉറച്ചതായിരുന്നു.
രണ്ട് സഹോദരന്മാർ — രണ്ട് സേനകൾ, ഒരേ രക്തം, ഒരേ ധർമ്മം
രാമവർമ്മ കൃഷ്ണപ്രസാദും ഗംഗപ്രസാദും — ഒരാൾ സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനയിൽ, മറ്റെയാൾ സംസ്ഥാന സേനയിൽ. എന്നാൽ ഇരുവരുടെയും പ്രതിജ്ഞ ഒരേ ആയിരുന്നു — രാജ്യത്തിനും ധർമ്മത്തിനും വേണ്ടി ജീവിക്കുക.
ഒരു സഹോദരൻ നെതാജിയുടെ ആശയത്തിനായി ജീവൻ സമർപ്പിച്ചപ്പോൾ, മറ്റൊരാൾ തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ആഭ്യന്തര സമാധാനത്തിനായി കാവലിരിക്കുന്നു.
ഇരുവരും ചേർന്ന് കേരളത്തിന്റെ ഇരട്ട മുഖമുള്ള സൈനിക ചരിത്രത്തിന്റെ പ്രതീകമായി മാറുന്നു — സ്വാതന്ത്ര്യസമരവും ഭരണസേനയും, ദേശീയതയും നിഷ്ഠയും ഒരുമിക്കുന്ന പാതയായി.
മാവേലിക്കര കൊട്ടാരം: കലയും ദേശീയതയും മിശ്രിതമായ പാരമ്പര്യകേന്ദ്രം
കേരളത്തിന്റെ കലാ-സാംസ്കാരിക പാരമ്പര്യത്തിലും സ്വാതന്ത്ര്യ സമര ചരിത്രത്തിലും അനുപമമായ സ്ഥാനമുണ്ട് മാവേലിക്കര കൊട്ടാരത്തിന്. രാജാ രവിവർമ്മയുടെ മകനായ കലാകാരൻ രാമവർമ്മ രാജയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഒരു കലാ നവോത്ഥാന കേന്ദ്രമായി മാറി.
1915 ഫെബ്രുവരി 3ന് ഇവിടെ സ്ഥാപിച്ച രാജാ രവിവർമ്മ ചിത്രകലാലയം കേരളത്തിലെ ആദ്യ പ്രൊഫഷണൽ ആർട്ട് സ്കൂളായിരുന്നു. പിന്നീട് “രാജാ രവിവർമ്മ കോളജ് ഓഫ് ഫൈൻ ആർട്സ്” എന്ന പേരിൽ വികസിച്ച ഈ സ്ഥാപനം കേരളത്തിലെ കലാശിക്ഷയുടെ തൂണായി നിലകൊള്ളുന്നു.
കൊട്ടാരത്തിന്റെ ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന “രവി വിലാസം” എന്ന പെയിന്റിംഗ് സ്റ്റുഡിയോ ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ പൂർണ്ണസജ്ജമായ കലാ സ്റ്റുഡിയോകളിലൊന്നായിരുന്നു. ഇവിടെ കാർട്ടൂണിസ്റ്റ് ശങ്കർ, അബു എബ്രഹാം, പി.കെ. മന്ത്രി തുടങ്ങി മലയാളി കലാകാരന്മാരുടെ ഒരു തലമുറ വളർന്നു.
ഇന്ന് കൊട്ടാരത്തിന്റെ ഭൗതികാവശിഷ്ടങ്ങൾ മങ്ങിയെങ്കിലും അതിന്റെ ആത്മാവ് — കല, സംസ്കാരം, സേവനചൈതന്യം, ദേശസ്നേഹം — കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ അക്ഷരങ്ങളായി നിലനിൽക്കുന്നു.
പുന്നപ്ര–വയലാറിന്റെ സ്മരണകൾ പുതുക്കുമ്പോൾ, മാവേലിക്കരയുടെ ഈ സൈനിക പാരമ്പര്യവും അതേ പ്രൗഢിയോടെ ഓർക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്
















