ശുക്രാചാര്യര് കൈലാസത്തില് പോയി പരമശിവനെക്കണ്ട് ദാനവരുടെ വിജയം ഉറപ്പിക്കാന് പോന്ന മന്ത്രങ്ങള്ക്കായി അഭ്യര്ത്ഥന ചെയ്തു.’ദേവന്മാരെ തോല്പ്പിക്കാന്, അസുരന്മാര്ക്ക് ഒത്താശ ചെയ്യാനാണ് ഈ അസുരഗുരു വന്നിരിക്കുന്നത്. എന്താണിനി ചെയ്യുക’എന്ന് പരമശിവന് ചിന്തിച്ചു. ‘സുരലോകത്തെ രക്ഷിക്കണം’ എന്ന നിശ്ചയത്തോടെ അദ്ദേഹത്തോട് അതി കഠിനമായ ഒരു തപശ്ചര്യ നിര്ദ്ദേശിച്ചു.
‘തല കീഴായി തൂങ്ങിക്കിടന്ന് ആയിരം കൊല്ലക്കാലം കണധൂമം (തിപ്പലിപ്പുക) പാനം ചെയ്യുക. അപ്പോള് അങ്ങേയ്ക്ക് മന്ത്രസിദ്ധി കരഗതമാവും’ എന്ന നിര്ദ്ദേശം ശുക്രന് സര്വ്വാത്മനാ കൈക്കൊണ്ടു. അദ്ദേഹം തപസ്സ്തുടങ്ങി.
ദൈത്യരുടെ കപട തപസ്സും അവരുടെ ആചാര്യന്റെ കഠിനതപസ്സും നടക്കുന്ന കാര്യം ദേവന്മാര് ചര്ച്ച ചെയ്തു. അപകടം മണത്തറിഞ്ഞ അവര് ദൈത്യന്മാരെ ആക്രമിക്കാന് യുദ്ധ സന്നാഹങ്ങളുമായി പുറപ്പെട്ടു. പെട്ടെന്ന് യുദ്ധത്തിനു തയ്യാറായി വന്ന ദേവന്മാരെക്കണ്ട് അസുരന്മാര് പേടിച്ചു പോയി. ‘ആയുധം വെച്ച് കീഴടങ്ങിയവര്, ആചാര്യര്, വ്രതത്തില് ഇരിക്കുന്നവര്, എന്നിവരെ ആക്രമിക്കുന്നത് ധര്മ്മമാണോ?
നിങ്ങള് ഞങ്ങള്ക്ക് മുന്നേ തന്നെ അഭയം നല്കിയതുമാണല്ലോ?
അപ്പോള് ദേവന്മാര് പറഞ്ഞു: നിങ്ങളുടെ തപസ്സ് വെറും കാപട്യമാണെന്ന് ഞങ്ങള്ക്കറിയാം. മാത്രമല്ല, നിങ്ങളുടെ ഗുരു മന്ത്രബലസിദ്ധിക്കായി കഠിനതപസ്സനുഷ്ഠിക്കുന്നു എന്നും ഞങ്ങള് മനസ്സിലാക്കുന്നു. അതിനാല് ആയുധമെടുത്ത് യുദ്ധത്തിന് തയ്യാറാവുക.
ശത്രുവിനെ വധിക്കാന് കിട്ടുന്ന അവസരം പാഴാക്കരുത്.’ അസുരന്മാര് കൂടിയാലോചിച്ചപ്പോള് ദേവന്മാരെ ജയിക്കാന് അവര്ക്കാവില്ലെന്ന് മനസ്സിലായി. അവര് കൂട്ടത്തോടെ ഓടിയൊളിച്ചു.
