അജ്ഞാനിയുടെ പ്രപഞ്ചവീക്ഷണം മാനസികം മാത്രമായ വീക്ഷണമാണ്. അത് ബാഹ്യോന്മുഖമാണ്. അങ്ങനെ കാണുന്നത് മറ്റുള്ളവരുടെ തെറ്റുകളേയും കുറ്റങ്ങളേയും കുറവുകളേയുമായിരിക്കും. അത് വ്യാമോഹിതവും വികലവുമാണ്.
എന്തുകൊണ്ടെന്നാല് രൂപഗുണങ്ങള് അജ്ഞാനിയെ വ്യാമോഹിപ്പിക്കുന്നു. അയാള് രൂപത്തേയും ഗുണങ്ങളെയും സത്യമാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച് രൂപത്താല് ആകൃഷ്ടനായി ഭവിക്കുന്നു. ഒടുവില് ഈ ആകര്ഷണം ക്രമാതീതമായ മമതാബന്ധത്തില് അയാളെ എത്തിച്ചേര്ക്കുന്നു. രാഗദ്വേഷങ്ങളുടെ ശക്തമായ പ്രവാഹങ്ങള് ഈ വിധത്തിലുള്ള വീക്ഷണത്തില് നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്.
മനസ്സിന്റേതല്ലാത്ത മറ്റൊരു വീക്ഷണമുണ്ട്.
ഇത് മതാതീതമാണ്. എല്ലാ ജീവരാശികളുടേയും അസ്തിത്വത്തിനാധാരഭൂതമായ സത്യവസ്തുവിന്റെ ദര്ശിക്കുന്ന ആത്മവീക്ഷണമാണത്. അതീന്ദ്രിയമായ അന്തര്ദൃഷ്ടിയാണത്. ഈ ഉള്ക്കാഴ്ച സമ്പാദിക്കുന്നതിന് മനസ്സില്നിന്നും ബുദ്ധിയില്നിന്നും അഹങ്കാരത്തില്നിന്നും ചിത്തത്തെ വേര്പെടുത്തണം. ഒടുവില് ചിത്ത ശുദ്ധചൈതന്യമായിത്തീരണം.
(ഈശ്വരന് സഗുണവും നിര്ഗുണവും ഭാവങ്ങളെ പുരസ്തരിച്ച് അമ്മ ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്തു)
സാകാരനായ ഈശ്വരനും നിരാകാരനായ ഈശ്വരനും ഒരേ സത്യവസ്തുതന്നെയാണ്. ഈശ്വരന് രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നത് ലോകത്തിന് ശിക്ഷണം നല്കാനും മാതൃകാപരമായ ജീവിതചര്യ പ്രത്യക്ഷമാക്കാനുമാണ്.
അപ്രകാരം ചെയ്യുന്നില്ലെങ്കില് മനുഷ്യന് ഈശ്വരശബ്ദം എങ്ങനെ കേള്ക്കാന് കഴിയും ധര്മതേജസ്സ് എങ്ങനെ ദര്ശിക്കാന് സാധിക്കും! നിര്ഗുണ ബ്രഹ്മവുമായി ബന്ധം പുലര്ത്തുക എന്ന് പറഞ്ഞാല് പരമോത്കൃഷ്ടമായ സമാധ്യവസ്ഥയില് അതുമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കുക എന്നാണര്ത്ഥം. ഇതിലേക്ക് ശബ്ദരൂപങ്ങളുടേതായ സ്ഥൂല പ്രപഞ്ചത്തില്നിന്നു പ്രജ്ഞയെ സമാഹരിച്ച് അഹങ്കാരത്തിന്റെയും വികാരങ്ങളുടേതുമായ മാനസിക പ്രപഞ്ചത്തെ തരണം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.
ശ്രീരമാദേവി
