ആദ്യകല്പ്പത്തില് അവിടുന്നു ഞങ്ങളെ അസുരഭീതിയില് നിന്നും രക്ഷിച്ചതുപോലെ ഇപ്പോഴും ഈ ദുഷ്ടരില് നിന്നും ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചാലും. ഹരി അവിടുത്തെ പ്രാഭവത്തില് ഒരു തടിക്കഷ്ണംപോലെ ചലനമറ്റുറങ്ങുന്നു. ഒന്നുകില് ഹരിയെ ഉണര്ത്തുക; അല്ലെങ്കില് അവിടുന്നു തന്നെ ഈ മധുകൈടഭന്മാരെ വധിക്കുക. അവിടുത്തെ അഭീഷ്ടം നടക്കട്ടെ. നിന്റെ വൈഭവം അറിയാത്ത മൂഢന്മാര് മാത്രമേ ഹരിയേയും ഹരനേയുമൊക്കെ ഭജിക്കൂ.
വിഷ്ണുവിന്റെ ഈ കിടപ്പ് കണ്ടില്ലേ! പൂമാതിനുപോലും തന്റെ പാതിയായ വിഷ്ണുവിനെ ഉണര്ത്താന് ആവുന്നില്ല. എന്തിനധികം? ലക്ഷ്മീദേവിയെപ്പോലും ഉറക്കത്തിലാഴ്ത്തിയത് അവിടുന്നല്ലേ?
നീ കാമധേനുവാണെന്നും നിഖിലജനനിയാണെന്നും അറിഞ്ഞു മറ്റു ദേവന്മാരെയൊന്നും ആശ്രയിക്കാതെ നിന്റെ സകലഭാവത്തില് ധ്യാനനിമഗ്നരായവര് ഭാഗ്യം ചെയ്തവരാണ്. നിന്റെ കാന്തി, കീര്ത്തി, ബുദ്ധി, ശുഭവൃത്തി, ഗുണങ്ങള്, ഇവയെല്ലാം എവിടെപ്പോയി? ഹരി നിദ്രാശക്തിയുടെ ബന്ധനത്തിലാണല്ലോ. ഉലകുകള്ക്കെല്ലാം ശക്തി നീയാണ്. അമ്മേ, നീ ഭാവമാത്രംകൊണ്ട് ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. സ്വകൃതിയായ നാടകത്തില് യഥേഷ്ടം വിഹരിക്കുന്ന നടനെന്നതുപോലെ നീ സ്വയം നിന്റെ സൃഷ്ടിയില് മോഹജാല നാട്യങ്ങള് ചെയ്ത് വിഹരിക്കുകയാണ്.
യുഗാദിയില് നീ വിഷ്ണുവിനെ സൃഷ്ടിച്ചു. ജഗത് പരിപാലനാര്ത്ഥം ആ ദേവന് ശക്തിയും നല്കി. അദ്ദേഹം അവിടുത്തെ അഭീഷ്ടംപോലെ ഇതുവരെ ജഗത്തിനെ പരിപാലിച്ചു. ഇപ്പോളിതാ അദ്ദേഹം വിവശനായി കിടക്കുന്നു. അമ്മ സ്വാഭീഷ്ടം നടപ്പിലാക്കുന്നു! എന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു സംഹരിക്കുക എന്നതല്ല അവിടുത്തെ ഇച്ഛയെങ്കില് എന്നില് ദയവുണ്ടായാലും. ഈ അസുരദ്വയത്തെ എന്റെ മുന്നില് എത്തിച്ചത് എന്നെ പരിഹസിക്കാനാണോ? നിന്റെ ചരിതം വിചിത്രവും മഹത്തുമാണ്.
വിശ്വം ചമച്ചിട്ട് ഒന്നുമറിയാത്തതുപോലെ നീ യഥേഷ്ടം വിഹരിക്കുന്നു. നിനക്ക് എന്നെ ഇല്ലായ്മചെയ്യാനാണ് ഇച്ഛയെങ്കില് അതിലും അത്ഭുതമില്ല. അമ്മേ, ആ കൈകള്കൊണ്ടുള്ള മരണത്തില് എനിക്ക് ദുഃഖമില്ല. എന്നാലും ദൈത്യകരങ്ങളാല് ഉള്ള മരണം എത്ര അപകീര്ത്തികരമാണ്! അമ്മേ, അവിടുന്നു ഒരു മൂര്ത്തരൂപമെടുത്ത് എഴുന്നേറ്റാലും. എന്നിട്ട് എന്നെയോ അല്ലെങ്കില് ഈ ദൈത്യരേയോ ഹനിച്ചാലും. അതുമല്ലെങ്കില് വിഷ്ണുവിനെ ഉണര്ത്തിയാലും. ഇതിലേതും നിനക്ക് നിഷ്പ്രയാസം!
സൂതന് പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ട ദേവി വിഷ്ണുദേഹത്തെ വിട്ട് സമീപത്തായി നിന്നു. അതുല്യതേജസ്വിയായ വിഷ്ണുവിന്റെ അംഗങ്ങള് ഓരോന്നില് നിന്നും നിദ്രാദേവി പിന്വാങ്ങി. വിഷ്ണുവിന്റെ ദേഹം അനങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോള് ബ്രഹ്മാവ് സന്തോഷചിത്തനായി.
