മതംഗമഹര്ഷിയുടെ പുണ്യാശ്രമത്തിന്റെ പരിസരപ്രദേശത്തു താമസിച്ചുവന്നിരുന്ന ഒരു കാട്ടാളസ്ത്രീയായിരുന്നു രാമായണത്തിലെ പ്രസിദ്ധയായ ശബരി. അവള് നിത്യേന തന്റെ കുടിലില്നിന്നു പല ആവശ്യങ്ങള്ക്കുമായി കാട്ടിലേയ്ക്കു പോവുകയും വരികയും ചെയ്തിരുന്നു. അതു മതംഗമഹര്ഷിയുടെ ആശ്രമത്തിന്റെ പടിക്കല്ക്കുടെയുമായിരുന്നു.
ദിവസേന ആശ്രമപരിസരത്തില്ക്കൂടെ ചുറ്റിസ്സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന ആ കാട്ടാളസ്ത്രീക്കു മഹര്ഷിമാരുടെ ദര്ശനമോ, ആശ്രമത്തിലെ ഹോമധൂമം പരത്തുന്ന സുഗന്ധത്തിന്റെ ആഘ്രാണനമോ, വേദഘോഷങ്ങളുടെയും, മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളുടെയും ശ്രവണമോ പുതിയതായിരുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും ജീവിതത്തില് അതുവരെ ഒരിക്കലെങ്കിലും ആശ്രമത്തില് പോവാനോ, തപസ്വികളുമായി അടുത്തു പെരുമാറാനോ, ആശ്രമത്തില് നടക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും പുണ്യകര്മ്മത്തില് പങ്കുകൊള്ളാനോ ഇടവന്നിട്ടില്ല. ഭക്തിയും വിശ്വാസവും ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല. തപസ്വികളെ മതിപ്പില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല. സല്സംഗത്തില് തൃഷ്ണയില്ലാഞ്ഞിട്ടുമല്ല. ചണ്ഡാളസ്ത്രീ തപസ്വികളെ സമീപിക്കാന് പാടില്ലെന്ന ആചാരനിര്ബ്ബന്ധമാണവളെ വിലക്കിയത്. എന്നാലും സച്ഛ്രദ്ധ അവളെ അങ്ങോട്ടാകര്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
കാന്തം ഇരുമ്പിനെയെന്നപോലെയാണ് സജ്ജനങ്ങള് സച്ഛ്രദ്ധയുള്ളവരെ ആകര്ഷിക്കുന്നത്. അവര്ക്കു സജ്ജനങ്ങളെക്കണ്ടാല് അവരെ സമീപിക്കാതിരിക്കാന് വയ്യ. ഈ നില ശബരിയെയും ബാധിച്ചു. തനിക്കര്ഹതയില്ലാ ത്തകാര്യത്തില് ആഗ്രഹം ജനിക്കരുതെന്നു മനസ്സിനെ പലപാടു നിര്ബ്ബന്ധിച്ചുനോക്കി. പക്ഷേ, അതുകൊണ്ടാന്നും പ്രയോജനമുണ്ടായില്ല. അവള്ക്കവരെ സമീപിക്കാതിരിക്കാന് വയ്യെന്നായി. ലോകനിയമപ്രകാരം അനര്ഹവുമാണ്. അവസാനം ഒരു യുക്തി തോന്നി. അവിടെ പോവാനോ അവരുടെ സത്ക്കര്മ്മങ്ങളില് പങ്കുകൊള്ളാനോ വയ്യെങ്കില്വേണ്ട അവര്ക്ക് സേവനം ചെയ്യാമല്ലോ എന്നുകരുതി അര്ദ്ധരാത്രിയില് എല്ലാവരും ഉറങ്ങുന്ന സമയത്ത് ആരും അറിയാതെ ആശ്രമത്തിലെ മുറ്റമടിച്ചു വൃത്തി യാക്കുക; വിറകുകൊണ്ടുപോയി വെയ്ക്കുക, പഴങ്ങളും, കിഴങ്ങുകളും കൊണ്ടുപോയിവെയ്ക്കുക – ഇങ്ങനെ ആരും അറിയാതെ ഒരു സേവനം തുടങ്ങി. അങ്ങനെ കുറെദിവസം കഴിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടു കൃതാര്ത്ഥതപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞുവരികയാണ്. അങ്ങനെയിരിക്കേ അതും കണ്ടുപിടിക്കപ്പെട്ടു.
ദിവസേന ആശ്രമത്തില് വിറകും, പഴങ്ങളും മറ്റും കൊണ്ടുവെയ്ക്കുന്നതും, മുറ്റമടിച്ചു വൃത്തിയാക്കുന്നതും മറ്റും ആരാണെന്നറിയാന് ആശ്രമവാസികളായ ചില ബ്രഹ്മചാരികള് ഉല്ക്കണ്ഠിതരായി. അതിന്റെ ഫലമായി അവരൊരു ദിവസം ഒളിച്ചു കാത്തിരുന്നു. ശബരിയെ കണ്ടുകിട്ടുകയും ചെയ്തു. അവര് ബഹളംകൂട്ടി. ആശ്രമത്തെയും, തങ്ങളെയും വളരെ ദിവസമായി അശുദ്ധമാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ നീചസ്ത്രീയെ ശിക്ഷിക്കണമെന്നായി അവര്. അപ്പോഴാണ് മതംഗമഹര്ഷി വിവരം അറിയുന്നത്. ശബരിയുടെ അത്യന്തനിഷ്കളങ്കമായ ഭക്തിയും, ത്യാഗവുംകണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സലിഞ്ഞു അവളെ അന്നുമുതല് ആശ്രമത്തില് താമസിപ്പിച്ചുവരികയും ചെയ്തു. ഇങ്ങനെയാണ് കാട്ടാളസ്ത്രീയായ ശബരി മതംഗമഹര്ഷിയുടെ പുണ്യാശ്രമത്തില് താമസിക്കാനിടയായത്.
(തുടരും)
