വിശ്വം വിവേകദശയിങ്കലഴിഞ്ഞു സര്വ്വ
മസ്വസ്ഥമാകിലുമതിന്ദ്രിയദൃശ്യമാകും
ദിക്കിന് ഭ്രമം വിടുകിലും ചിരമിങ്ങിവന്റെ
ദൃക്കിന്നു ദിക്കു പുനരങ്ങനെതന്നെ കാണാം
സത്യത്തിലില്ലയുലകം സകലം വിവേക
വിദ്ധ്വസ്തമായ പിറകും വിലസുന്നു മുമ്പോല്
നിസ്തര്ക്കമായ മരുവിലില്ലിഹ നീരമെന്നു
സിദ്ധിക്കിലും വിലസിടുന്നിതു മുന്പ്രകാരം
ജ്ഞാനിക്കു സത്തുലകു ചിത്തു സുഖസ്വരൂപ
മാനന്ദമല്ലനൃതമജ്ഞനിതപ്രകാശം
കാണുന്നവന്നു സുഖമസ്തിതയാര്ന്ന ഭാനു
മാനര്ക്കനന്ധനിരുളാര്ന്നൊരു ശൂന്യവസ്തു
വിത്തൊന്നുതാന് വിവിധമായ് വിലസുന്നിതിങ്ക
ലര്ത്ഥാന്തരം ചെറുതുമില്ല വിശേഷമായി
രജ്ജുസ്വരൂപമറിയാതിരുളാല് വിവര്ത്ത
സര്പ്പം നിനയ്ക്കിലിതു രജ്ജുവില്നിന്നു വേറോ?
ഓരോന്നതായവയവം മുഴുവന് പിരിച്ചു
വേറാക്കിയാലുലകമില്ല, വിചിത്രമത്രേ!
വേറാകുമീയവയവങ്ങളുമേവമങ്ങോ
ട്ടരായ്കിലില്ലഖിലവും നിജബോധമാത്രം
നൂലാടതന്നിലുദകം നുരതന്നിലേവം
ഹാ ലോകമാകെ മറയുന്നൊരവിദ്യയാലേ
ആലോചനാവിഷയമായിതു തന്റെ കാര്യ
ജാലത്തൊടും മറകിലുണ്ടറിവൊന്നുമാത്രം
ആനന്ദമസ്തിയതു ഭാതിയതൊന്നു തന്നെ
താനന്യമോര്ക്കിലതു നാസ്തി ന ഭാതി സര്വ്വം
കാനല്ജലം ഗഗനനീലമസത്യമഭ്ര
സൂനം നിനയ്ക്കില് ഗഗനം പരമാര്ത്ഥമാകും
ആത്മാവിലില്ലയൊരഹംകൃതി യോഗിപോലെ
താന് മായയാല് വിവിധമായ് വിഹരിച്ചിടുന്നു;
യോഗസ്ഥനായ് നിലയില് നിന്നിളകാതെ കായ
വ്യൂഹം ധരിച്ചു വിഹരിച്ചിടുമിങ്ങു യോഗി
അജ്ഞാനസംശയവിപര്യയമാത്മതത്ത്വ
ജിജ്ഞാസുവിന്നു, ദൃഢബോധനിതില്ല തെല്ലും
സര്പ്പപ്രതീതി ഫണിയോ കയറോയിതെന്ന
തര്ക്കം ഭ്രമം, കയറു കാണ്കിലിതില്ല തെല്ലും
മുന്നേ കടന്നു വിഷയംപ്രതി വൃത്തി മുന്നില്
നിന്നീടുമാവരണമാം തിര നീക്കിടുന്നു;
പിന്നീടു കാണുമറിവും പ്രഭതന്റെ പിന്പോയ്
കണ്ണെന്നപോലറിവു കാണുകില്ല താനേ
കാണുന്നു കണ്ണിഹ തുറക്കി, ലടയ്ക്കിലന്ധന് –
താനുള്ളില് മേവുമറിവിങ്ങു വരായ്കയാലേ;
ജ്ഞാനം പുറത്തു തനിയേ വരികില്ല കണ്ണു
വേണം, വരുന്നതിനു, കണ്ണിനു കാന്തി പോലെ.
