കവിത : ഒറ്റയോണം

സിന്ധു ഗാഥ

പൂക്കളം വിരിച്ച പന്തലിനടിയിൽ
ഒറ്റയാനായി ഞാൻ മാത്രം…
ഓരോ തളികയിലും ഓർമ്മകളുടെ
നിഴലുകൾ ഞാന്നു കിടക്കുന്നു.

അടുക്കളയിൽ നിന്നൊച്ചയില്ലാതെ
വരുന്നൊരു ഓണപ്പാട്ടുപോലെ
അമ്മയുടെ ചിരി മരവിച്ചു പോയി
എന്റെ ചെവിയിൽ ശബ്ദമായി.

പടിപ്പുരയിൽ കാത്തിരിക്കുന്ന
ഒരാളില്ലാത്ത ഊഞ്ഞാലാട്ടം
ഓരോ ആട്ടത്തിലുമോർക്കുന്നു
അച്ഛന്റെ കൈയ്യിൽ കെട്ടിയ പായ്.

ഇന്നിതൊരു ഉത്സവമല്ല
ഓർമ്മകളുടെ ഒറ്റപ്പെട്ട ചടങ്ങ്
കണ്ണുനീർ തെളിച്ചമിട്ടു വിളമ്പി
ഞാനൊറ്റയ്‌ക്ക് കഴിക്കുന്ന സദ്യ.

പന്തലില്ലാത്ത പറമ്പിൽ
ഒരു പൂവ് മാത്രം വിരിഞ്ഞു.
നിശ്ശബ്ദമായ മുറിയിൽ
പാടാനൊരു സ്വരം പോലും നഷ്ടപ്പെട്ടു.

ചേരുന്ന കൈകളില്ലാതെ
പൂക്കളം ഒരു ശൂന്യതയായി.
വിളമ്പിയ സദ്യയിൽ
കണ്ണുനീരിൻ ഉപ്പാണിന്ന്.

പണ്ടത്തെ ചിരികൾ,
ഇന്നത് ഓർമ്മയുടെ പ്രതിധ്വനി മാത്രം.
ഓണക്കാലം വന്നു ചെന്നാലും
എന്റെ ഹൃദയം ശൂന്യവാതായനത്തിൽ ഒറ്റയ്‌ക്കാണ്.

അകലെ, ഒരു ഫോൺ കോളിൽ ചിരിയുടെ മേളം,
ഇവിടെ, ഈ മുറിയിൽ എന്റെ മൗനം മാത്രം.
പഴയ കളത്തിലെ പൂക്കളമൊരൊച്ചയായി,
ഈ കാല്പാടുകളിൽ ഒരു മുള്ളായി തറഞ്ഞു.

പായസം തിളയ്‌ക്കുമ്പോൾ ഓർമ്മയിലൊരു നൊമ്പരം,
അമ്മയുടെ കൈകൾ, അച്ഛന്റെ ചിരിയും.
ഓരോ കറിക്കും ഓരോ കഥയുണ്ടായിരുന്നു,
ഇന്ന്, ഈ പാത്രത്തിൽ കഥകളില്ല.

ഈ കസവുടുപ്പും എന്റെ മുഖവും,
ചിത്രങ്ങളിൽ ചിരിക്കുന്ന കളിമൺ പ്രതിമകൾ.
മഴയുടെ ഈണം കേട്ട് ഞാൻ കരയുന്നു,
ഈ ഓണം ഒറ്റയ്‌ക്കാണല്ലോ!
ഇനിയുമെത്ര ഒറ്റയോണങ്ങള്‍….