ഭാരതത്തിലെ വിശാലവും എന്നാല് പലപ്പോഴും അവഗണിക്കപ്പെടുന്നതുമായ കൈയെഴുത്തുപ്രതി ശേഖരങ്ങളില് സര്ക്കാരിന്റെ ജ്ഞാനഭാരതം മിഷന് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ കൈയെഴുത്തുപ്രതികള്, താളിയോലകളിലായാലും കടലാസിലായാലും, ഭൂര്ജ്ജപത്രം പോലുള്ള പ്രതലത്തിലെഴുതിയതായാലും, രാജ്യത്തുടനീളമുള്ള ശേഖരങ്ങളില് പലതും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട നിലയിലാണ്. താളിയോല ശേഖരങ്ങളില് പ്രധാനമായും രണ്ട് തരം ഗ്രന്ഥങ്ങള് അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു: രാമായണം, ദേവീ മാഹാത്മ്യം, ഭാഗവത മഹാപുരാണം തുടങ്ങിയ ക്ലാസ്സിക്കല് കൃതികളാണ് ഒന്നാമത്തേത്. ഭൂമി വരുമാന രേഖകളോടൊപ്പം ധാരാളം കത്തിടപാടുകളുടെ ശേഖരമാണ് രണ്ടാമത്തെ തരം.
ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ കൊളോണിയല് കാലഘട്ടത്തിലെ മിക്ക പേപ്പര് രേഖകളും സര്ക്കാര് ആര്ക്കൈവുകളിലാണ് സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതേസമയം താളിയോല കൈയെഴുത്തുപ്രതികളുടെ വിപുലമായ ശേഖരം സ്വകാര്യ വ്യക്തികളുടെ കൈകളിലാണ്. വിലമതിക്കാനാവാത്ത പൈതൃകത്തിന്റെ ഒരു ശേഖരം എന്ന നിലയില്, ഈ കൈയെഴുത്തുപ്രതികള്ക്ക് അടിയന്തര സംരക്ഷണ ശ്രമങ്ങള് ആവശ്യമാണ്.
അതിമനോഹരമായ പുരാരേഖാ നിധികള്
എഡ്വേര്ഡ് ബി. ഈസ്റ്റ്വിക്ക് തന്റെ ‘ഹാന്ഡ് ബുക്ക് ഓഫ് വെസ്റ്റേണ് രജ്പുത്താന’യില് ‘മാല്വ ശേഖരം’ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന രീതിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു: ”അതുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാന് കഴിയുന്ന ഒരു ലൈബ്രറിയും ഞാന് തീര്ച്ചയായും കണ്ടിട്ടില്ല. ഓരോ കൈയെഴുത്തുപ്രതിയും ഒരു പ്രത്യേക തുണിയില് പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കൂടാതെ ഒരു പുറം ലേബല്, അത് ഏറ്റവും നന്നായി കാണാന് കഴിയുന്ന സ്ഥലത്ത് സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നത്, പുസ്തകത്തിന്റെയും രചയിതാവിന്റെയും പേര് നല്കുന്നു.
”കൈയെഴുത്തുപ്രതികള് പ്രത്യേക ബുക്ക് കേസുകളില് വിഷയങ്ങള്ക്കനുസരിച്ച് ക്രമീകരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും ലൈബ്രേറിയന് ജോഷി ഗംഗാധര് സമാഹരിച്ച കാറ്റലോഗുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്ന നമ്പറുകള് ഉണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നു. ”ഈ ഉന്നതനായ മാന്യന്റെ കഴിവിന് ഞങ്ങള് ചുമത്തിയ നികുതി നിസ്സാരമായിരുന്നില്ല: കാരണം, നാല് പേരടങ്ങുന്ന എന്റെ സ്വന്തം സംഘത്തിന് പുറമേ, ഞങ്ങള്ക്ക് മറികടക്കാന് കഴിയാത്ത അത്തരം കൈയെഴുത്തുപ്രതികള് പരിശോധിക്കുന്നതില് ഏര്പ്പെട്ടിരുന്ന പട്ടണത്തിലെ മൂന്നോ നാലോ ശാസ്ത്രിമാരുടെ സഹായം ഞങ്ങള്ക്കുണ്ടായിരുന്നു”- അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു.
1498 ല് സാമൂതിരിയുടെ കോഴിക്കോട് ഓഫീസില് എത്തിയപ്പോള് വാസ്കോഡ ഗാമയും സമാനമായ അഭിപ്രായങ്ങള് പറഞ്ഞു. കൊട്ടാര രേഖകള് സൂക്ഷിക്കാന് 40 എഴുത്തുകാര്, മേനോന്മാര് എന്നിവര് ഓഫീസില് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇത്തരം രേഖകള് സൂക്ഷിക്കുന്ന നഷ്ടപ്പെട്ട സാംസ്കാരിക പാരമ്പര്യം പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാന് ജ്ഞാന ഭാരതം മിഷന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
കുമാരനല്ലൂര് കൈയെഴുത്തുപ്രതി ശേഖരം
2024 ഫെബ്രുവരിയില്, കോട്ടയത്തെ കുമാരനല്ലൂര് ദേവി ക്ഷേത്ര കച്ചേരിയുടെ തട്ടിന്പുറത്തു നിന്ന് താളിയോല കൈയെഴുത്തുപ്രതികളുടെ ഒരു ശേഖരം കണ്ടെത്തി. അവയില് മിക്കതിനും കാര്യമായ കേടുപാടുകള് സംഭവിച്ചു. ലേഖകന് അതില് ജോലി ചെയ്തു, ഒരു സ്ത്രീ ജീവനക്കാരിയെ പുതുച്ചേരിയിലെ ഫ്രഞ്ച് ഇന്സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിലെ സംരക്ഷണ പദ്ധതിയില് അവരെ നിയമിക്കുകയും ചെയ്തു. അവരോടൊപ്പം, ഒരു കൂമ്പാരത്തെ തരംതിരിച്ച് 37,200 എണ്ണം അക്കമിട്ടു. അവയെ ക്ഷേത്ര ദിനപുസ്തകങ്ങള്, ഭൂമി വരുമാന രേഖകള്, ആശയവിനിമയ രേഖകള്, മറ്റുള്ളവ എന്നിങ്ങനെ തരംതിരിച്ചു. അവയില് മിക്കതും 250 നും 300 നും ഇടയില് വര്ഷം പഴക്കമുള്ളവയായിരുന്നു.
തിരുവിതാംകൂര് കൈയെഴുത്തുപ്രതി ശേഖരം
തിരുവനന്തപുരത്തെ സര്ക്കാര് ആര്ക്കൈവില് മറ്റൊരു ബൃഹദ്ശേഖരം കാണാം. തിരുവിതാംകൂറിന്റെ രാജവംശത്തില്പ്പെട്ട പത്മനാഭസ്വാമി ക്ഷേത്രത്തിലെ മതിലകത്തില് നിന്ന് ഒരു ദശലക്ഷമോ അതിലധികമോ കൈയെഴുത്തുപ്രതികള് എടുത്തിരുന്നു. ചുരുണകള് എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ ഓലക്കെട്ടുകള് കോട്ടയിലെ ഒരു പുരാതന കെട്ടിടത്തിലാണ് സൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്. അടുത്തിടെ, കേരള സര്ക്കാര് അവയില് ചിലത് പ്രദര്ശിപ്പിക്കാന് ഒരു മ്യൂസിയം സ്ഥാപിച്ചു.
കേരള സര്വ്വകലാശാലയിലെയും, ചിന്മയ ഇന്റര്നാഷണല് ഫൗണ്ടേഷനിലെയും ഗ്രന്ഥശേഖരത്തെ ഉപയോഗപ്പെടുത്താന് മിഷന് ധാരണാപത്രം ഒപ്പുവെച്ചിട്ടുണ്ട്.
കൈയെഴുത്തുപ്രതി സംരക്ഷണത്തിലെ വെല്ലുവിളികള്
മധ്യകാല ലിപിയും ഭാഷയും വ്യത്യസ്തമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഈ കൈയെഴുത്തു പ്രതികള് പ്രധാനമായും കേരളത്തിലെ മധ്യകാല വട്ടെഴുത്തു ലിപിയിലാണ് എഴുതിയിട്ടുള്ളത്. ചില കൈയെഴുത്തുപ്രതികളിലെ കൈയക്ഷരം മനസ്സിലാക്കാന് പ്രയാസമായിരുന്നു. അതിനാല്, വിദഗ്ധരുടെ അഭാവം ലിപ്യന്തരണം, പ്രസിദ്ധീകരണ ശ്രമങ്ങള് എന്നിവയെ തടസ്സപ്പെടുത്തി. ഭൂനികുതി രേഖകള്ക്കായുള്ള മധ്യകാല പദാവലി ഇന്ന് ഉപയോഗിക്കുന്നവയില് നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. ഇത് ലിഖിതങ്ങളുടെയും ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെയും വ്യാഖ്യാനത്തെയും ബാധിച്ചു.
നിലവിലെ പ്രാഥമിക, ഉപരി വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായങ്ങളില്, ആഴത്തിലുള്ള ഭാഷാ സ്വാംശീകരണത്തിന്റെ അഭാവം മധ്യകാല ഭാഷകള് മനസ്സിലാക്കാനുള്ള കഴിവ് കുറയുന്നതിന് കാരണമായി.
ദ്രാവിഡ ഭാഷാ കുടുംബത്തിലെ അംഗമെന്ന നിലയില്, കാസര്ഗോഡ് മുതല് തെക്ക് വരെയുള്ള മലനാട്ടിലുടനീളം മലയാളം സംസാരിച്ചിരുന്നു. മധ്യകാലഘട്ടത്തിന്റെ തുടക്കത്തില് രചനകള് എഴുതാന് വട്ടെഴുത്തിനെ അവര് ഉപയോഗിച്ചു. പശ്ചിമഘട്ടത്തിലെ നദീതടങ്ങളിലും വിദൂര ഉയര്ന്ന പ്രദേശങ്ങളിലുമുള്ള കുറച്ച് ലിഖിതങ്ങള് വട്ടെഴുത്തിന്റെ വികാസത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ലിപിയും ഭാഷയും പൂര്ണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാന് നിരവധി വര്ഷങ്ങള് എടുക്കും. പുതിയ തലമുറ പെട്ടെന്നുള്ള പി.എച്ച്.ഡി. ബിരുദങ്ങളാണ് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്. അതിനാല്, അവര് ലിഖിതങ്ങളില് കുറച്ച് സമയം മാത്രമേ ചെലവഴിക്കുന്നുള്ളൂ.
നിര്ദ്ദേശിക്കപ്പെട്ട പരിഹാരങ്ങള്
ഇത്തരം ശേഖരങ്ങള് പരിപാലിക്കുന്നതിന് ഒരു സംരക്ഷണ ലാബ് ആവശ്യമാണ്. തിരഞ്ഞെടുത്ത കൈയെഴുത്തുപ്രതികള് മ്യൂസിയങ്ങളില് പ്രദര്ശിപ്പിക്കണം. അത്തരം രേഖകള് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള മറ്റൊരു സമീപനം ഒരു ഗവേഷണ സ്ഥാപനം സ്ഥാപിക്കുക എന്നതാണ്. ഒരു അക്കാദമിഷ്യന് പിന്നീട് പണ്ഡിത അവതരണങ്ങളില് ക്യൂറേറ്റ് ചെയ്യാനും സഹകരിക്കാനും കഴിയും. കൈയെഴുത്തുപ്രതികളുടെ ഫോട്ടോകള് പകര്ത്താന് ഒരു ഡിജിറ്റല് ലാബ് ആവശ്യമാണ്. കൂടാതെ ഒരു കാറ്റലോഗുള്ള ശേഖരം ഗവേഷകന് അവയില് പ്രവര്ത്തിക്കാന് അനുവദിക്കുന്നു. കോട്ടയത്തുള്ള ശേവധി മ്യൂസിയം & ഇന്ഡോളജിക്കല് റിസര്ച്ച് ഇന്സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് അങ്ങനെയാണ് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നത്.
ഇത്തരം ബഹുമുഖ അക്കാദമിക് പ്രവര്ത്തനങ്ങളില് ഏര്പ്പെടുന്നതിനുപകരം, മിക്ക സ്ഥാപനങ്ങളും ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ ഫോട്ടോ എടുക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഇന്ത്യന് വിജ്ഞാന വ്യവസ്ഥയുടെ ഭാഗമായി പരമ്പരാഗത അറിവ് സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി ഇന്ത്യയിലെ ഓരോ സര്വകലാശാലയിലും ഒരു മ്യൂസിയവും ഗവേഷണ കേന്ദ്രവും ഉണ്ടായിരിക്കണം.
സമീപകാല സര്ക്കാര് നയം: ഗ്യാന് ഭാരതം മിഷന്
2025-26 ലെ കേന്ദ്ര ബജറ്റില് പ്രഖ്യാപിച്ച ‘ഗ്യാന് ഭാരതം മിഷന്’ ഇന്ത്യയുടെ ലേഖനചരിത്രത്തിന്റെ സര്വേ, രേഖപ്പെടുത്തല്, സംരക്ഷണം എന്നിവയ്ക്കുള്ള ഒരു സവിശേഷ ദൗത്യമാണ്. ഈ സംരംഭം ഒരു ദശലക്ഷത്തിലധികം കൈയെഴുത്തുപ്രതികള് ഉള്പ്പെടുത്താന് ഉദ്ദേശിക്കുന്നു. അക്കാദമിക് സ്ഥാപനങ്ങള്, മ്യൂസിയങ്ങള്, ലൈബ്രറികള്, വ്യക്തിഗത ശേഖരണക്കാര് എന്നിവരെ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളതാണ് ഗ്യാന് ഭാരതം മിഷന്റെ പ്രവര്ത്തനങ്ങള്. ഇതിനായി അവര് ഭാരതത്തിലങ്ങോളമിങ്ങോളമുള്ള നാല്പ്പതിലധികം സ്ഥാപനങ്ങളുമായി ധാരണാപത്രം ഒപ്പിട്ടുകഴിഞ്ഞു.
ഈ പദ്ധതി ദേശീയ കൈയെഴുത്തുപ്രതി ദൗത്യത്തിന് (ചമശേീിമഹ ങശശൈീി ളീൃ ങമിൗരെൃശുെേ) ഗുണം ചെയ്യും. അവരുടെ സാമ്പത്തിക വിഹിതം പ്രതിവര്ഷം 3.5 കോടി രൂപയില് നിന്ന് 60 കോടി രൂപയായി വര്ദ്ധിപ്പിച്ചു. രാജ്യത്തുടനീളം കൈയെഴുത്തുപ്രതികള് തിരിച്ചറിയുക, രേഖപ്പെടുത്തുക, ലഭ്യമാക്കുക എന്നതാണ് മിഷന്റെ ലക്ഷ്യം.
”നിര്മല സീതാരാമന് പ്രഖ്യാപിച്ച പുതിയ ദൗത്യം, രാജ്യത്തുടനീളം കാണപ്പെടുന്ന ഈ കൈയെഴുത്തുപ്രതികളില് അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന വിലമതിക്കാനാവാത്ത ജ്ഞാനവും അറിവും സംരക്ഷിക്കാനും വിപുലീകരിക്കാനും ഭാരതത്തെ പ്രാപ്തമാക്കും” എന്ന് കേന്ദ്ര സാംസ്കാരിക മന്ത്രി ഗജേന്ദ്ര സിങ് ശെഖാവത് പറയുകയുണ്ടായി.
സര്വകലാശാലകള്, കോളേജുകള്, മറ്റ് അക്കാദമിക് സ്ഥാപനങ്ങള് എന്നിവ അത്തരം ജോലികള് ചെയ്യുമ്പോള് ചുറ്റുമുള്ള സമൂഹങ്ങളിലെ അവഗണിക്കപ്പെട്ട രേഖകളുടെ സര്വേകള്, ശേഖരണം, സംരക്ഷണം എന്നിവയ്ക്ക് മുന്ഗണന നല്കേണ്ടതുണ്ട്. ശാസ്ത്രം, എഞ്ചിനീയറിങ്, നിയമം എന്നിവയുള്പ്പെടെ ഓരോ മേഖലയിലും കുറഞ്ഞത് ഒരു ഭാരതീയ ജ്ഞാനപരമ്പര- ഇന്ഡിക് സ്റ്റഡീസ് പാഠ്യപദ്ധതിയെങ്കിലും അവര്ക്ക് ഉള്പ്പെടുത്താന് കഴിയും.
ജന്മഭൂമി ഓണ്ലൈന്