എന്തുകൊണ്ടാണ് ഞാന് ആദിയോഗിയായ ശിവനെ ഇത്രയധികം സ്മരിക്കുന്നത്? പലപ്പോഴും ഞാന് കേള്ക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമാണിത്. അതിനുള്ള ഉത്തരം ലളിതമാണ്. ദൈവത്തിന് ഒരു മനുഷ്യരൂപം നല്കാനുള്ള എന്റെ ആഗ്രഹം കൊണ്ടൊന്നുമല്ല ഇത്. ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള വിഗ്രഹാരാധനാരീതികള് അവതരിപ്പിക്കാനോ, അല്ലെങ്കില് കിഴക്കന് നാടുകളില് നിന്നുള്ള ഏതെങ്കിലും ഒരു മതവിഭാഗത്തെ ഉയര്ത്തിക്കൊണ്ടുവരാനോ ഞാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അദ്ദേഹം നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിന് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ് എന്നതുകൊണ്ടാണ് ഞാന് അദ്ദേഹത്തെ സ്മരിക്കുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ ബോധനിലവാരം ഉയര്ത്തുന്നതിനേക്കാള് പ്രധാനപ്പെട്ട മറ്റൊന്നും നിലവില് നമ്മുടെ മുന്നിലില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം അനിവാര്യമാകുന്നത്.
നമ്മുടെ കൈവശമുള്ള ഉപകരണങ്ങളും സാങ്കേതികവിദ്യകളും ഉപയോഗിച്ച് ഈ ലോകത്തെ ഒരു സ്വര്ഗ്ഗമാക്കാനോ, അല്ലെങ്കില് ഒരു നരകമാക്കി മാറ്റാനോ, അതുമല്ലെങ്കില് നമ്മുടെ കഴിവുകള് കൊണ്ട് ഈ ലോകത്തെത്തന്നെ പൂര്ണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കാനോ നമുക്ക് സാധിക്കും. മറ്റൊരു വിധത്തില് പറഞ്ഞാല്, നമ്മള് നമ്മുടെ ബോധനിലവാരം ഉയര്ത്തിയില്ലെങ്കില്, നമ്മുടെ ബുദ്ധിയും കഴിവും നമുക്ക് തന്നെ വിനയാകുന്ന ഒരു ഘട്ടത്തിലാണ് നമ്മള് ഇപ്പോള് എത്തിനില്ക്കുന്നത്. നമ്മള് അതിവേഗം സ്വയം നാശത്തിലേക്ക് കുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എങ്ങനെയാണ് നമ്മള് ഈ കെണിയില് അകപ്പെട്ടത്? നമ്മള് നമ്മുടെ ആന്തരികതയെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് ബുദ്ധിശക്തിയെ മാത്രം വികസിപ്പിച്ചു. അതാണ് നമ്മെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത്.
കത്തി കൊണ്ട് തുന്നിക്കെട്ടുമ്പോള്
നിലവില്, നാം നമ്മുടെ ബുദ്ധിശക്തി എന്ന ഒരൊറ്റ കഴിവിനെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുകയും അത് തന്നെയാണ് എല്ലാം എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മനസ്സ് എന്നത് ബുദ്ധിശക്തിക്ക് അപ്പുറം എത്രയോ വിശാലമാണെന്ന് നാം മറന്നുപോകുന്നു. ബുദ്ധിശക്തി എന്നത് മഹത്തായ ഒരു ശേഷിയാണ്. എന്നാല്, ഈ ബുദ്ധിശക്തി മാത്രം ഉപയോഗിക്കുമ്പോള്, അതൊരു ദുരന്തമായി മാറും. കാരണം, മനസ്സിന്റെ മറ്റ് തലങ്ങള് നമ്മെ വികസിപ്പിക്കുമ്പോള്, ബുദ്ധിശക്തിക്ക് കാര്യങ്ങളെ വിഭജിക്കാന് മാത്രമേ കഴിയൂ. ഒന്നിനോടും പൂര്ണ്ണമായി അലിഞ്ഞുചേരാന് അത് നിങ്ങളെ അനുവദിക്കില്ല.
ബോധത്തിന്റെ സ്വഭാവം എന്നത് ഉള്ക്കൊള്ളലാണ്. ഈ പ്രപഞ്ചത്തെയാകെ ഉള്ക്കൊള്ളുന്ന ഒന്നാണ് ബോധം. അത്യധികം ശക്തിയാര്ജ്ജിച്ച ഒരു ബുദ്ധിക്ക് ഈ ബോധത്തിന്റെ അനുഭവം ലഭിക്കുന്നില്ലെങ്കില്, ആ ബുദ്ധി ലോകത്തെ നശിപ്പിക്കും. അമിതമായി പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന ബുദ്ധിശക്തി സര്വ്വനാശത്തിലേക്കുള്ള ലക്ഷണമാണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്ന നിരവധി പഴഞ്ചൊല്ലുകള് കിഴക്കന് നാടുകളിലുണ്ട്. ഒറ്റപ്പെട്ടു നില്ക്കുമ്പോള് ബുദ്ധിശക്തി എന്നത് വിഭജനകാരിയാണ്; സ്വന്തം അസ്തിത്വത്തെപ്പോലും പല ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കാന് അതിന് കഴിയും! ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് ഐക്യമുണ്ടാക്കാന് വലിയ ശ്രമങ്ങള് നടക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാല് ബുദ്ധിശക്തി ഉപയോഗിച്ചാണ് നമ്മള് എല്ലാത്തിനെയും ഒന്നിപ്പിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്നത്. ഇത് ഒരു കത്തി ഉപയോഗിച്ച് ലോകത്തെ തുന്നിക്കെട്ടാന് ശ്രമിക്കുന്നത് പോലെയാണ് – അത് ലോകത്തെ കീറിപ്പറിഞ്ഞ അവസ്ഥയില് മാത്രമേ എത്തിക്കൂ.
നഷ്ടപ്പെട്ട ചേരുവ
ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് കാണാതിരിക്കുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഘടകം യോഗശാസ്ത്രം ‘ചിത്തം’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന മനസ്സിന്റെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള തലമാണ്. ഇത് സ്മരണകളാല് മലിനമാകാത്ത വിവേകബുദ്ധിയാണ്; ഇത് നിങ്ങളെ സൃഷ്ടിയുടെ അടിസ്ഥാനവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. ചിത്തം എന്നത് ബോധമാണ്, അത് അസ്തിത്വത്തിന്റെ തന്നെ വിവേകമാണ്, ജീവനുള്ള മനസ്സിലെ പ്രപഞ്ചം തന്നെയാണ്. യോഗ പാരമ്പര്യത്തില് പറയപ്പെടുന്നത്, നിങ്ങളുടെ ജനിതകവും കര്മ്മപരവുമായ സോഫ്റ്റ്വെയറുകളുടെ നിര്ബന്ധങ്ങളില് നിന്നും, നിങ്ങളുടെ ബുദ്ധിശക്തിയുടെ നിക്ഷിപ്ത താല്പ്പര്യങ്ങളില് നിന്നും താദാത്മ്യബോധങ്ങളില് നിന്നും നിങ്ങള് അകലം പാലിച്ചാല്, നിങ്ങള് ചിത്തം എന്ന തെളിഞ്ഞ ബോധവുമായി സമ്പര്ക്കത്തിലാകും എന്നാണ്. ഇപ്പോള്, നിങ്ങളുടെ ജീവിതം ശരിക്കും എങ്ങനെയായിരിക്കണമെന്ന് വിഭാവനം ചെയ്യപ്പെട്ടോ അവിടേക്ക് നിങ്ങള് തിരിച്ചെത്തുന്നു – പ്രസരിപ്പുള്ളതും പുതിയതും നിര്മ്മലവുമായ ഒന്നായി അത് മാറുന്നു. ദൈവികതയ്ക്ക് പോലും നിങ്ങളെ സേവിക്കുകയല്ലാതെ മറ്റ് വഴികളില്ലാതായി മാറുന്ന തലമാണിത്.
ആദ്യത്തെ യോഗിയായ ആദിയോഗി, ഈയൊരു പശ്ചാത്തലത്തില് വലിയ പ്രാധാന്യമുള്ളവനായി മാറുന്നു, കാരണം ഈ ഗ്രഹത്തില് അദ്ദേഹത്തോളം കാര്യങ്ങള് പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യുകയും വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്ത മറ്റാരുമില്ല. മനുഷ്യന്റെ സ്വയം തിരിച്ചറിവിനായി ഏറ്റവും വിപുലവും ആധുനികവുമായ ഒരു സംവിധാനം – മനുഷ്യര്ക്ക് അവരുടെ പൂര്ണ്ണമായ കഴിവുകള് പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യാനും അതില് എത്തിച്ചേരാനുമുള്ള 112 രീതികള് – സൃഷ്ടിക്കുന്ന കാര്യത്തില് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാവനയേക്കാള് വലുതായി മറ്റൊന്നുമില്ല.
അറിവല്ല, തിരിച്ചറിവ്
ആദിയോഗി ജീവിതത്തെ അറിഞ്ഞത് അതിനോട് ഒന്നായിത്തീര്ന്നുകൊണ്ടാണ് – ബൗദ്ധികമായല്ല, മറിച്ച് അനുഭവവേദ്യമായാണ്. അസ്തിത്വത്തിന്റെ സമ്പൂര്ണ്ണതയുമായി ഐക്യം അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞവനാണ് യോഗി. ആദിയോഗി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് ആന്തരികമായ തിരിച്ചറിവിനെയാണ്, അല്ലാതെ അറിവിനെയല്ല. അറിവ് എന്നത് ബൗദ്ധികമായ ശേഖരണമാണ്. എന്നാല് തിരിച്ചറിവ് എന്നത് ബൗദ്ധികമോ ശേഖരിക്കപ്പെടുന്നതോ അല്ല. നിങ്ങള് ഒരു പൂച്ചെടിയുടെ അരികിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോള് അതിന്റെ സുഗന്ധത്തിന്റെ രസതന്ത്രം നിങ്ങള്ക്ക് അറിയാമെങ്കില്, അത് അറിവിന്റെ ഒരു തലമാണ്. ആ സുഗന്ധത്തിന്റെ അനുഭൂതിയും ആനന്ദവും നിങ്ങള് അറിയുന്നുണ്ടെങ്കില് അത് അറിവിന്റെ മറ്റൊരു തലമാണ്. എന്നാല് നിങ്ങള് ആ സുഗന്ധമായിത്തന്നെ മാറുന്നുവെങ്കില്, അതാണ് യഥാര്ത്ഥ തിരിച്ചറിവ്. നൂറ് ശതമാനം അനുഭവവേദ്യമായ, നൂറ് ശതമാനം ജീവസ്സുറ്റതായ, ഇവിടെ ഇപ്പോള് ഉള്ള ഒരു തിരിച്ചറിവാണത്. ഇതിനെയാണ് ആദിയോഗി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്.
അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹത്തെ സ്വന്തമാക്കാന് പല ശ്രമങ്ങള് നടന്നിട്ടും, ഒരു മതഗ്രന്ഥങ്ങള്ക്കും വിശ്വാസസംഹിതകള്ക്കും തത്ത്വശാസ്ത്രങ്ങള്ക്കും അദ്ദേഹത്തെ തളച്ചിടാന് കഴിയാത്തത്. പ്രകൃതി മനുഷ്യര്ക്കായി ചില നിയമങ്ങള് നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഭൗതിക പ്രകൃതിയുടെ ഈ ചാക്രിക നിയമങ്ങളെ ഭേദിക്കുക എന്നതാണ് ആദിയോഗി പര്യവേക്ഷണം ചെയ്ത ആത്മീയ പ്രക്രിയയുടെ അടിസ്ഥാനം. ആ അര്ത്ഥത്തില്, നിയമങ്ങള് ലംഘിക്കാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്ക്കായുള്ള ഒരു ശാസ്ത്രമാണ് യോഗ. ആദിയോഗി പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നതും അതുതന്നെയാണ്: സര്വ്വ സ്വതന്ത്രനായ, ഏറ്റവും വലിയ നിയമലംഘകന്.
